Bırakırsam kaybolacaktın
Seni bırakırsam kaybolacak gibiydin..Hep bu yüzden bırakamıyordum.Farklıydik ayrıydık hep hüzünlüydük...Oysa ben seni bırakmamakta ısrar ediyordum...
Bana acı verdigini bile bile senin ufacık bir gülüsünü bile bedenime gömmüstüm...
Sen bunların farkında bile degildin..Uzaklastıkça uzaklasıyordun.Uzaklasıyordun...Ve bir neden bile gösteremiyordun...
Ağzımdan sızan belirsiz kelimeler evin camından dısarı söyleniyordum...Camın arkasindaki sen! beni hala farketmiyordun...Bazen anlasılmaz tuhaf bir boslukta seni bırakmak istiyordum..Biliyorumki benim bırakma gibi bir yetenegimde yoktu..Hepsi seninle yokolmustu..Beynim ellerim benligim..Herseyim..
Sen simdi gülüyordun belli belirsiz anlamsız gülüyordun...Içimi acıta acıta gülüyordun...
Oysa ben seni davet etmemistimki...Sen kendin geldin misafirlik bile yapmadan benim içime yerlestin...Davetsizdin..Ama gelmistin...Ve kalıyordun..Sonsuza dek kalacagını biliyordum..
Birseyler yetmiyordu az geliyordu...Belliki içimde kocaman bir bosluk açılmıştı ve bosluğu senden kapatmanı istiyordum...Sevgin yetmiyordu çok dahada çok sevgi istiyordum..Sen verdikçe ben daha fazlasini istiyordum..Çünkü sen sevgini verdikçe benim sevgim bir kat daha fazlalasiyor ve senin sevginin herzaman iki kati oluyordu.Birakamiyordum seni..Biraksam kaybolacaktin..Seninle bende kaybolacaktim..
Ikimiz de eriyip gidecektik bir buz parçasi gibi...


LinkBack URL
About LinkBacks

Alıntı Yaparak Cevapla

