Konu: Ruhumuzun köprüleri

Zordur köprüleri yakmak... Sıradan sabahların mahmurluğuna alışmışlar için, bir şafak vakti aniden geçmişinden ve bugününden vazgeçmek ve içinde her nasılsa saklanmayı başarmış bir yaxrın heyecanının kanadına tutunarak havalanxmak cesaret ister. Kurulu düzen öylesine rahat, öylesine huzur doludur ki, ruhuna gömülü çoxcuğu, yıllarca kınında beklemiş keskin bir kılıç gibi uyandırıp dörtnala ileri atılmak, yaman bir karara dönüşür.

Zordur insanın onca zaman, bunca emekle kurduğu ne varsa hiçe sayıp, mağlup ama mağxrur bir komutan edasıyla yeni seferlere niyetxlenmesi... Bugüne yenik düşenler, yarını sadexce hoş bir hayal olarak düşleyip, dünde yaşarxlar. Bedel ödemeyi göze alanlar ise, yelkenleri atlastan gexmilerle, arkalarında külden köprüler bırakarak meçhul bir istikbale doğru dümen kırarlar...

Yakılan sırat köprüsüdür. Geçer ve orada kalırsınız: cennetse cennet, cehennemse cehennem... dönüşü yoktur...



* * *



Clint Eastwood'un son filmi "Madison Kasabasının Köpxrüleri" çoğumuza bir kez daha ruhumuzun derinliklerinde saklanan o yakılası köprüleri hatırlattı. Hayatı, sohbetsiz sofralara yemek hazırlamaktan ibaret, kendi halinde bir ev kadınının günün birinde kapıyı çalıveren bir yabancıyla yaxşadığı 4 günlük "yasak ilişki", içimizdeki şeytanın kapılarıxnı çaldı. 40 yıl kendirli, kendinden bile saklamış bir kadının, 4 gün içinde kendisiyle tanışması ve 40 yıldır ıskaladığı bir mutluluğu bir "yabancı"da yakalaması, dünyanın dört bir yanındaki izleyicilere pek tanıdık bir duygu gibi geldi.

Sinema çıkışında ellerindeki küçük mendilleri gizli gizli göz pınarlarına bastıran hanımlarla, yaşlı gözlerini kara gözlüklerinin ardına saklamaya çalışan beyler, yasak bir

İlişkiye gözyaşlarıyla onay veriyorlardı adeta...

Yolboyu eşler birbirlerini yokladı, ihmal edilxmiş heyecanlar çıkarıldı naftalinli sandıklarxdan... Kimi, köprüleri yeniden kurmanın yollaxrını aradı, kimi yakma vaktinin gelip de geçtiğixni düşünürken...



* * *



Lakin zordur köprüleri yakmak...

Meçhul bir istikbal uğruna bugününden vazxgeçmek korkutur insanları... Mazinin hatıraları taze, dostluklar sıcak, kurulu düzen güvenlidir. Nitekim filmin kadın kahramanı da kendi köpxrülerini yakmaktan son anda vazgeçer. Ruhuxnun köprüleri yerine, cesedini ateşe vererek, bir imkansız aşkı, küllerin buluştuğu öbür dünyaya erteler.

Köprüleri yakmak cesaret ister... ama siz kararsızlanırken köprünün karşısından ışıl ışıl yeni bir hayat umudu inatla gülümser insana... Bir elte bugünün yerleşikxliğine tutunurken, öbürüyle yarın macerasına uzanmaya çalışır, arada çırpınır durursunuz.

Belki orayı bilmemek, bilmekten iyidir. Bilip de gidememek en beteridir çünkü...



* * *



Sinema çıkışında izleyicilerin düşünce balonlarında köpxrüler sallanıyordu. Eşler yolboyu birlikteliklerinin muhasebesini yaptılar, kimileri işi cesur bir hesaplaşmaya dönüştüxrerek, kimi kaygılarını dillendirmeye çekinerek...

Kimi evlerde eski aşklar tazelendi ve yeni köprüler kuxruldu, ihmal edilmiş diyaloglardan... Kimi evlerde ise yenixden sohbetsiz sofralara dönüldü... Rahat oturma odalarıxnın kurulu düzenlerine sarılanlar, heyecan dolu bir aşkı beyinlerinde büyüterek kaşıkladılar yemeklerini..

...ve ertelediler, ruhlarının köprülerini kavuracak bir heyecan ateşini; o ateşin ancak cesaretlerini yakacağı güne kadar...



C.Dündar

Bu adamın bütün yazıları harika

yüreğine sağlık

Harika bir yazı ya...


Yazı için tşkler..