Konu: susmayı ögrenmek

Bir gün susmayı öğrendim. Öyle bir sustum ki belki sonsuza kadar

susacaktım.

Çünkü susmak benim küçücük dünyamda babamla kurduğum iletişim

tarzıydı.

Babam akşamları eve yorgun dönerdi. Ben bütün gün evde sıkılır onun

gelişini iple çekerdim.

Daha o kapıdan girer girmez boynuna atılır onunla oynamak isterdim.

Babam

sarılır, öper sonra da, hadi odana git, derdi. Yemek hazırlanınca

annem

çağırır bu defa masada bir araya gelirdik babamla.Onlar annemle

konuşurken

ben araya girer, sesimi duyuramayınca da bağırırdım. Babam

sinirlenir,

'Bütün gün insanlara kafa patlatmaktan bunaldım, birde sen kafamı

ütüleme!' derdi. Annem de 'Bütün gün zaten seninle uğraştım, bir

çift laf

da mı konuşturtmayacaksın babanla?' diye

çıkışır, beni odama gönderirdi.

Çaresiz bir şekilde boynumu büker odama yani hapishaneme doğru yol

alırdım. Babam arkamdan, 'Bizim bir odamız bile yoktu, her şeye

sahip,

hâlâ ne istiyor anlamadım.' diye bağırmaya devam ederdi. 'Keşke

benim de

bir odam olmasaydı, keşke bizim de evimiz bir odalı olsaydı da hep

birlikte otursaydık' derdim içimden; ama yüksek sesle söylemeye

cesaret

edemezdim.

Yemekten sonra babam kanepeye uzanır, eline kumandayı alır,

televizyon

seyrederdi. Beni yanına çağırır biraz severdi. Onun izleyeceği

önemli

birşey varsa

beni adeta yerimden bile kıpırdatmazdı. Azıcık hareket edip koşup

oynamaya

çalışsam oda hapsim yeniden başlardı. Bir gün anladım ki susunca

babamla

daha iyi anlaşıyoruz. Bu defa susarak yapabileceğim oyunlar

geliştirmeye

başladım. Önce resim yaparak başladım işe. Babam çizdiğim resimleri

çok

beğeniyor; 'Bak, böyle uslu uslu oyna işte.' diyordu. Babam bazen

göz

ucuyla bakıyor, resimle ilgili bir şey sorsam afallıyordu. Ama bana

kızarak beni artık odama göndermiyordu.

'Son günlerde ne de akıllandı benim oğlum.' diye komşulara

anlatıyordu

annem halimi.

Resimlerim arttıkça ortalık dağılmaya başladı. Annem 'Odanı

topla!'diye

odama kapattığında işe nereden başlayacağımı bilemiyordum.

Ben bunlarla uğraşırken zaman geçiyor; ama odamı toparlamayı

beceremiyordum. Annem odama gelip 'Bak sana resim yapmayı

yasaklayacağım.'

dedi bir gün. Susuyor olmamı usluluk olarak değerlendiren ailem

resim

yapmayı da elimden alırsa ben ne yapacaktım?

Bu düşüncelerle bir aile tablosu yaptım. Babam eve gelince uygun

zamanı

kolladım. Her zamanki gibi yemekler yendi, odaya geçildi. Babam

oturur

oturmaz çizdiğim resmi getirdim. Babam baktı. Hım, dedi 'Çok güzel

olmuş.Bu adam benim herhalde.' dedi.

Ben 'Hayır o adam değil, bu çocuk sensin.'dedim. O 'Hayır, bu adam

benim,

bu çocuk sensin, bu küçük kız da arkadaşın.'dedi.

Ben yine 'Hayır, o büyük adam benim, bu küçük adam sensin, bu küçük

kız da

annem.' dedim.

Babam benimle uğraşmaktan vazgeçip: 'Peki neden bizi küçük çizdin?'

dedi.

Heyecanla başladım anlatmaya.Ben büyüyüp adam olacağım. İş bulup

çalışacağım. Siz yaşlanıp küçüleceksiniz. Beliniz bükülecek,

komşumuz

Ahmet amca ile Ayşe teyze gibi küçücük kalacaksınız. Ben işten

geldiğimde

yorgun olacağım. Siz benimle konuşmaya çalıştığınızda işyerinde

kafam

şişmiş olacağından sizi duymayacağım bile. Siz benimle bir şeyler

paylaşmak istediğinizde 'Hadi odanıza çekilin de kafa dinleyeyim.'

diyeceğim. Ve bir de bağıracağım 'Her şeylerini alıyorum. Sıcacık

odaları

da var, daha ne istiyorlar' diye.

Annemle babamın gözleri fal taşı gibi açılmıştı. Duyduklarına

inanamıyorlardı. Bana sarılıp beni öyle içten bir okşayışları vardı

ki

sonsuza kadar konuşsam hiç bıkmadan dinleyecekler gibiydi

Farkında' Olmalı İnsan...Kendisinin, Hayatın Olayların, Gidişatın

Farkında

Olmalı

Ömür Dediğin Üç Gündür,

Dün Geldi Geçti

Yarın Meçhuldür,

O Halde Ömür Dediğin Bir Gündür,
O Da Bugündür








--
Sevgide güneş gibi ol, dostluk ve kardeşlikte akarsu gibi ol, hataları örtmede gece gibi
ol, tevazuda toprak gibi ol, öfkede ölü gibi ol, her ne olursan ol, ya olduğun gibi görün, ya göründüğün gibi ol.

valla cok güzel yazmisin arkadas... hergünün kiymetini bileceksin, ve öyle yasicaksinki,yarin olmiyacak gibi...