Yaşamımın filizlerini ne zaman gömdüm toprağa ve ne zamandır tomurcuklanmadı benim filizlerim.Bazen öyle zamanlar oluyor ki yalnızlık biraz daha ağırlaşıyor.Konuşacak biri yokken yazıyorum yalnızlığımı.Defalarca yazdığım sonra okumaya cesaret edemediğim gibi.Yine yazıyorum.
Özledim herkesi , herşeyi.Anneni özledim , babamı , onu , dostlarımı , gülmeyi ,dostlarla sabahlamayı ve yine dostlarla ağlamayı...Ne çok şeyi özlemişim , meğer ne çabuk yaşayıp bitirmişim hayatı.Hayatın kaygısını yaşamamayı hedef edinmişken aslında hayatın ellerimden kaydığını görememişim.
Şarkılar daha bir hüzünlendirir olmuş daha bir ağlamaklı olmuşum herşeye , herkese.Bugün farklı olacak derken diğer günden daha monoton bir gün yaşamaya alışmışım.En kötüsü de bunun bilincinde olup , önleyememekmiş.
O kadar çok keşkem olmuş ki...Belki de bu keşkelerimden yalnızlığım.Umut ; ne kadar da umutluydum eskiden.Bir yirmi yıl vardır.Şimdilerde umutlarım yaşamım boyunca tomurcuklanmayan filizler gibi.
Yazık ne çabuk tüketmişim ömrümü...

Alıntı