Konu: Bahri Çavuşoğlu Şiirleri

Anadolu İnsanı
Burda insanların kaderi kara,
Elleri nasırlı, yüzleri yara.
Köyde çoban ise gider davara,
Dolaşmaktan tutmaz olur ayağı...

Kadınlar ahırda ineği sağar,
Köpeğe yal verir, koyuna zağar;
Kışın köyde yol kapanır, kar yağar;
Duman olur, geçit vermez Beydağı...

Hep askere gider Osman`la Mehmet,
Tarlada çalışır Hasanla Ahmet,
İklimler değişti yağmıyor rahmet,
Susuz kaldı bahçe, kurudu bağı...

Haydar iş bulamaz gider gurbete,
Biraz gücense de küsmez devlete;
Havyarı hiç bilmez, hasrettir ete;
Ayran içer al-al olur yanağı...

Yalın ayak gezer Müslüm`ün kızı
Görenin kalbinde açar bir sızı.
Akşam görününce Çoban Yıldızı,
Saadet eyvana serer yatağı...

Mustafa tarlada ekin derince,
Melek Teyze dama bulgur serince,
Mevlam insanlara sabır verince,
Şükreder haline hastası, sağı...

Ağılın önünde kuzular meler,
Gelinler yaz günü hep öllük eler.
Evinde bebeği kundağa beler,
Bebek mama diye emer parmağı...

Çocuklar var, vakti yoktur oyuna;
Gördüğü iş büyük, bakma boyuna...
Türkü çağırarak gider koyuna,
Yuvarlanır bayırlardan aşağı...

Sıcak yakar, terler ama silemez;
Doğrudan ayrılmaz, yalan bilemez...
Yardım ister ancak bağış dilemez,
Anadolu garibanlar durağı...

Yıllardır köylüye “sefil” dediler,
Paraları eğlenerek yediler.
Bir tek kuruş vergi ödemediler,
Repolarla doldurdular çanağı...

Konuşunca diyorlar ki : “aman, sus”!
“Devleti yönetmek önemli husus”!
Siyasete girmek kimlere mahsus ?
İzin verin, kaldıralım yasağı...

Boylarından büyük işlere girmek,
Siyaset yaparken çamlar devirmek;
Günde kırk bir kere dolap çevirmek,
Nede olsa babasının yamağı...

Yaz gelince plajlarda yüzdüler,
Balolarda birbirini süzdüler;
Sağ-sol çıkardılar, bizi üzdüler;
Hiç uğruna kayıp ettik bir çağı...

Güvenilmez yabancının ferdine,
Bunca zaman rastlamadım merdine.
Hasta çare bulamıyor derdine,
Boş kalacak anaların kucağı...

Her türlü zorluğa dayanır beden,
Koca bir ömürü bitirdi deden;
İtiraz etmedi bilmiyom neden,
Topladı dünyadan tası-tarağı...

İnsanlar sözüne olmalı sadık,
Boş yere dışarda sahip aradık.
Başkente varmaya yol bulamadık,
Bir yiğitle doldursaydık otağı...

Vatan, Bayrak deme, kalbimiz atar;
Ezan sesi bedenime ruh katar.
Her taşın altında bir şehit yatar,
Vermez düşmanlara, bekler toprağı...

Aşığım söylerim, kırk üçtür yaşım;
Tarhana çorbamdır, bulgursa aşım.
Dert yükünü çeken bizik gardaşım,
Söyledikçe kurur, çatlar dudağı...

Kul Bahri şaşırmış, bilir mi ne der?
Garip insanlara sözcülük eder.
Boş yere kendini eyleme heder,
Dolanır üstüne örümcek ağı...

15 OCAK 2002 / MALATYA

Dert
Derdimi söylesem bir ulu taşa,
Taşıyamaz, taş ikiye yarılır.
Yansın diye derdi atsam ataşa,
Sitem eder, kader bana darılır.

Gurbet ellerinde çile çektim ben;
Nasıl aşık oldum, bilir misin sen?
Derdi öğrenince seven-sevmeyen,
Sabret diye kollarıma sarılır.

Rüyalara yatar, hayal kururum,
Başımı en büyük taşa vururum.
Pervane olurum, döner dururum,
Sorarım, menzile nasıl varılır ?

Kul Bahri, dünyada düşmeyin dara.
Boşuna sokakta atmayın nara.
İyiyi, doğruyu, güzeli ara;
Tüm yaralar dost eliyle sarılır.

3 Ekim 2002 / Malatya

Düş müsün
Nereye bakarsam sen görünürsün,
Gerçek misin, hayal misin, düş müsün ?
Tanınmamak için şal bürünürsün,
Gerçek misin, hayal misin, düş müsün ?

Yeşil iken sarı oldun, al oldun.
Çiçek iken, meyve yüklü dal oldun.
Soframıza kaymak oldun, bal oldun;
Gerçek misin, hayal misin, düş müsün ?

Gurbet elden mektup oldun, tel oldun.
Gökte yağmur oldun, yerde sel oldun.
Bazen benim oldun, bazen el oldun;
Gerçek misin, hayal misin, düş müsün ?

Söyle bana gelin misin, kız mısın ?
Gökyüzünde parlak bir yıldız mısın?
Kul Bahri misali hep yalnız mısın?
Gerçek misin, hayal misin, düş müsün ?

Filistin
Çevrildi üstüne toplar tüfekler,
Ağlar çoluk-çocuk, ağlar bebekler.
Bilmiyorum, uygar dünya ne bekler ?
Kimin ne olduğun bilmek gerekir,
Akan göz yaşını silmek gerekir!
Biri çıksın, İsrail`e “dur” desin!
Ey barışçı Amerika, nerdesin?
Ölen müslümansa , çıkmaz hiç sesin,
Söyleyince sözde durmak gerekir,
Birleşip Şaron`a vurmak gerekir!
Fayda etmez, sessiz durup üzülmek;
Doğru mudur, kurşunlara düzülmek?
Şahin olup İsrail`e süzülmek,
Ok gibi Kudüs`e dalmak gerekir,
Bu günün öcünü almak gerekir!
Kurşunlar sel olup Kudüs`e aksa,
Yıldırımlar düşse, puştları yaksa.
Düşmanın elinde Mescid-il Aksa,
Onu kurtarmaya yürek gerekir,
Pisliği atmaya kürek gerekir!
Eller kelepçeli, yürekler paslı!
Çeçenler yaralı, Afganlar yaslı!
Rusların elinde yiğit Kafkaslı,
Ya Şeyh Şamil, ya da Murat gerekir,
Dönüp tükürmeye surat gerekir!
Bu saltanat böyle gider sanmayın,
ABD`ye, Avrupa`ya kanmayın.
İsrail`in ateşine yanmayın,
Ateşi tutmaya maşa gerekir,
Barbaros Hayrettin Paşa gerekir!
İstemem insana zulüm olmasın,
Garip ana saçlarını yolmasın.
Zamanı gelmeden güller solmasın,
Solmak için önce açmak gerekir,
Zalimin zulmünden kaçmak gerekir!
Tarih boyu Firavun var, Sezar var!
Sormalı kaç tane toplu mezar var?
Dostlar görsün diye “kanlı pazar” var,
Tezgahtan bir şeyler satmak gerekir,
Cesede sarılıp yatmak gerekir!
Güvenilmez İsrail`in sözüne,
Kestirdiler Arafat`ı gözüne;
Bakıp incelersek işin özüne,
Kader bu çileyi çekmek gerekir,
Açların eline ekmek gerekir!
Bu işten tüm Dünya görüyor zarar,
Sonra pişman olmak ne işe yarar?
Orta-Doğu, Osmanlı`yı çok arar;
Geçmişi anacak fertler gerekir,
İyilik bilecek mertler gerekir!
Birleşmiş Milletler anlamaz bizi,
Fatih`in, Yavuz`un silinmez izi!
Nil`i, Akdeniz`i, Karadeniz`i;
Birleştirmek için masa gerekir,
Musa`nın eline asa gerekir!
Bu durumu sorsak bir valimize,
Dışardan görünen ahvalimize,
Sıra gelir ise vay halimize;
Yardım etmek için para gerekir,
Köroğlu`ndan ödünç nara gerekir!
Kul Bahri, kalemi tutmuyor elim,
Yaradan`a şikayete gidelim.
Hiç olmazsa birer dua edelim,
Dua için sağlam eller gerekir,
Kanı yıkamaya seller gerekir!

8 NİSAN 2002 / MALATYA

Gel
Sevdiğim aramız olmasın ırak,
Yolları toz-duman bürümeden gel!
Baba hasretini askerde bırak,
İki ayağını sürümeden gel!

Sevmiş idim seni ta ilk bakışta,
Resmini gör işlediğim nakışta.
Mevsim kış, yollar buz, çamurda-kışta;
Atla arabaya, yürümeden gel!

Aile kutsaldır, biçilmez değer;
Benim kıymetimi bilesin meğer;
Düşüne-düşüne ölürsem eğer,
Cesedim toprakta çürümeden gel!

Gözlerin
Seni gördüm, derdim birken çok oldu.
Aklımı başımdan aldın, yok oldu.
Kaşın keman, kirpiklerin ok oldu,
Yaktı beni kömür gibi gözlerin.

Altını, zümrüdü göğsüne taktın,
Coşkun çaylar gibi sel oldun aktın.
Yusuf’a özendin, sevgiyle baktın.
Yaktı beni kömür gibi, gözlerin.

Üşüdü kemiğim, titredi etim;
Sevenim olmazsa kalırım yetim.
Kul Bahri`yim, temaşaydı niyetim.
Yaktı beni kömür gibi, gözlerin.

Kara Tren
Bizim elden gelir isen gurbete,
Sıladan bir haber al kara tren...
Yıllar yılı dayanmak zor hasrete,
Yarimi yanıma sal kara tren...

Yol vermiyor gariplere bu ırmak,
Zulüm olur sevenleri ayırmak,
Reva mıdır zenginleri kayırmak?
Yaparsan yollarda kal kara tren...

Gündüz güneşe bak, gecede aya;
Yolum biraz ırak, gidemem yaya.
Teskere alırsam gelecek aya,
Korkmadan tünele dal kara tren...

Sallarken yoruldu tutmuyor elim,
Gurbetin kahrından büküldü belim;
Sılaya varınca gel eğlenelim,
Felekten bir gece çal kara tren...

Köyüme dönmeye çare var ama,
Hasret kaldım beşikteki balama.
Şaka yapıp birde sen oyalama,
Kalmadı Bahri`de hal kara tren...

Kınalı Keklik
Akşamın gölgesi indi gönlüme,
Öt kınalı keklik, yaram var benim.
Sevdanın korkusu sindi gönlüme,
Öt kınalı keklik, yaram var benim.

Gönül dara düştü, ibret almadı.
Canan gurbet elden selam salmadı.
Dostlardan haber yok, ümit kalmadı,
Öt kınalı keklik, yaram var benim.

Yıllardır ararım sevdiğim kızı,
Sevdası kalbime bırakır sızı.
Hançerlendim, akar kanım kırmızı,
Öt kınalı keklik, yaram var benim.

Eyer vurdum, yağız atın sırtına;
Dört nal gide, vuslat için; yırtına.
Dinmiyor göğsümde kopan fırtına,
Öt kınalı keklik, yaram var benim.

Bahri pençesine düşünce aşkın,
Beyni düşünceli, yüreği taşkın.
Gönül dağlarında gezerim şaşkın,
Öt kınalı keklik, yaram var benim.

25 HAZİRAN 2002

Kır Çiçeği
Yağmurda eriyen karla
Buğulanır bahçe, tarla.
Cemrelerle, İlkbaharla
Açılırsın kır çiçeği.

Derelerde su millenir,
Kovanda arı dillenir.
Çıplak tepe yeşillenir,
Açılırsın kır çiçeği.

Göle iner ördek, kuğu.
Çayırlardan çıkar buğu.
Görsün diye köy çocuğu,
Açılırsın kır çiçeği.

Mevsimlerde olmaz hile,
Börtü-böcek gelir dile.
Yamaçlarda neşe ile,
Açılırsın kır çiçeği.

Çiğdem, nevruz, lale, sümbül;
Mor menekşe, kırmızı gül;
Şakıyaraq ötse bülbül,
Açılırsın kır çiçeği.

Çiçeklerin olur gizi,
Gül toplarım dizi-dizi.
Mutlu etmek için bizi,
Açılırsın kır çiçeği.

Aşıklar yalnız kalınca,
Bahri ummana dalınca,
Yaprak açıp kök salınca,
Açılırsın kır çiçeği.

20 Mart 2001

Köylüm

Yıllar gelip geçse, bitse de asır;
Eksik olmaz senin elinden nasır.
Odaya serersin kamıştan hasır,
Vah, benim sahipsiz, çilekeş köylüm !

Çift için koşarsın tarlada atı,
Boşuna beklersin taban fiyatı.
Sürersin kağnıyı, bilmezsin yatı;
Vah, benim sahipsiz, çilekeş köylüm !

Tüfek çatar, asker oldum sanırsın;
Vergi alan tahsildarı tanırsın;
Sandıkta boşuna oy kullanırsın,
Vah, benim sahipsiz, çilekeş köylüm !

En küçük yanlışta düşersin dile,
Beslersin zengini kaymak-bal ile.
Millete efendi oldun, nafile (!)
Vah, benim sahipsiz, çilekeş köylüm !

Ağılda yatarak beslersin koyun,
Senin üzerine oynarlar oyun,
Şehre varırsan derler ki: Soyun,
Vah, benim sahipsiz, çilekeş köylüm !

Temmuz sıcağında, hasat zamanı;
Ayırırsın buğday ile samanı.
Kul Bahri`yim, bilir misin amanı ?
Vah, benim sahipsiz, çilekeş köylüm !