Konu: Edebiyatın İçinden Felsefe

(...) Her üstün ya da yeni fikirde, hatta herkesin kafasında doğabilecek her ciddi düşüncede başkalarına aktarılamayan; ciltlerle kitap yazılsa, ömür boyunca yorum yapılsa, herkese anlatılamayan bir şeyler kalır. Bu şey kafatasından bir türlü çıkmak istemez, sonuna kadar da sizinle yaşar. Belki de düşündüklerinizin en önemlisini başkasına açmadan bu dünyadan göçer gidersiniz. (...)

Dostoyevski
Budala - Sayfa 471

"... Verdiği sözü tutmuyor hayat; tutsa bile, özlediğimiz şeyin özlenilmeye değer olmaktan ne kadar uzakta bulunduğunu göstermek için yapıyor bunu. Kimi zaman umut, kimi zaman da umulan şey aldatıyor bizi. Bir eliyle verdiğini öteki eliyle alıyor. Uzaklığın büyüsü, cennetler gösteriyor bize. Ama büyülenir büyülenmez, bu cennetlerin uçup gittiğini görüyoruz. Demekki mutluluk ya gelecekte ya da geçmişte; şimdiki an, güneşli ovanın üzerinde dolaşan bir küçük buluta benziyor; önü arkası pırıl pırıl bu bulutun; ovaya yalnız onun gölgesi düşüyor."
"... Gün batımının, bir saray penceresinden ya da bir hapishane parmaklığı ardından görülmesinin önemi kalmaz."
"... Bunca mutsuzluğu ve boğuntuyu ortaya çıkarmak uğruna, hiçliğin sessizliğini ve kıpırdamazlığını bozmaya nasıl kalkıştın?"

Aşkın Metafiziği
Schopenhauer

(...) İnsanüstü mutluluk bir yana, günlerin eğri çizgisi dışında sonsuzluk diye bir şey görmüyordu. Mutluluk insaniydi, sonsuzluksa gündelik. Her şey küçülmeyi bilmekte, güneşlerin ritmini umudumuzun eğri çizgisine bağlamak yerine, kalbini onlarla düzenlemekteydi.

Nasıl ki sanatta bir noktada durmayı bilmek gerekir, bir yontuda artık dokunulmaması gereken bir an her zaman gelir ve bu açıdan akılla açıklanamayan bir istenç, öngörünün en incelikli olanaklarından daha çok işe yararsa; bir yaşamı mutluluk içinde tamamlamak için de akılla açıklanamayan küçücük bir şey gerekir. Olmayanlar, onu elde etmeli.

Mutlu Ölüm
Albert Camus
Çeviren: Ramis Dara
Can Yayınları sayfa 122

(...) Nasıl ki denizde kolların ve suyun insanı kaldırıp taşıyan uyumuyla yol alınıyorsa; tertemiz ve bilinçli kalmak için, bir ağacın gövdesine elle dokunmak, kumsal üzerinde koşmak gibi birkaç zorunlu davranış yetiyordu ona. Böylece duru bir yaşama ulaşıyor, yalnızca en basit ya da en zeki hayvanlara verilen bir cenneti ele geçiriyordu. Düşüncenin düşünceyi yadsıdığı bu noktada, kendi gerçekliğine, onunla da en uç görkemliliğine ve en uç aşkına varıyordu.

Mutlu Ölüm
Albert Camus
Çeviren: Ramis Dara
Can Yayınları sayfa 123

(...)
Yarın, yarından sonra bir yarın, bir yarın daha
Sürüp gidiyor günden güne küçük adımlarla;
Geçmiş günlerimiz ise nice sersemlere ışık tutmuş
Ölüm yolunda, toz toprak olmazdan önce.
Sön, cılız kandil, sön! Hayat dediğin ne ki:
Yürüyen bir gölge, bir zavallı kukla bu sahnede:
Bir saat boy gösterip, boyun kırıp gidecek!
Bir daha da duyulmayacak artık sesi.
Bir aptalın anlattığı bir masal bu:
Kuru gürültüler, deli saçmalarıyla dolu.


Macbeth sayfa -149
William Shakespeare
Çeviri: Sabahattin Eyuboğlu
Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları

" Tarih yalnız bazı insanların tarihi olarak yazıldığı (bu insanlar ister Sezar'lar, ister İskender'ler, ister Voltaire'ler olsun) ve tarihi olaylara katılmış tüm insanların tarihi yazılmadığı sürece, insanlığın ilerleyişini anlatmaya, tüm halkı tek varlık gibi tek bir ülküye doğru iten büyük kuvveti kavramağa imkan yoktur."

(...) nüfuz, denilen şey, tümüyle kaybolması istenmiyorsa rasgele harcanmaması gereken bir sermayedir.(...) sf- 78

(...) Herkes yalnız kendi idealini düşünerek savaşsaydı , dünyada savaş diye bir şey olmazdı.(...) sf- 94

(...) En iyi, en dostça, en basit ilişkilerde bile gururu okşamak, övmek zorunlu şeylerdir; tıpkı tekerleklerin dönebilmesi için onları yağlamanın zorunlu oluşu gibi.(...) Sf-102


Savaş Ve Barış (I. cilt)
Tolstoy
Çeviri: Leyla Soykut
Cem yayınevi

(...) Hiçbir şey öfke kadar insan düşüncesini sapıtamaz.(...) Öfke kendi kendinden hoşlanan, kendi kendini şişiren bir hırstır. Hepimizin başına gelir: Bir şeye yanlış yere kızarız, bize aldandığımızı ispat eden tanıtlar getirirler; bu sefer de doğruluğunun kendisine, suçsuzluğuna içerleriz.(...) Öfke saklamaya da gelmez, büsbütün içimize işler. Demosthenes bir meyhaneye girmiş, kimse görmesin diye arkalarda bir yer arıyormuş. Diogenes görmüş ve demiş ki: Ne kadar arkalara gidersen meyhaneye o kadar girmiş olursun.

Denemeler - sf 250
Montaigne
Çeviri: Sabahattin Eyuboğlu
Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları

(...) Gelecek, şimdiden daha gerçek. Bunda şaşılacak bir şey yok: Tamamlanmış bir hayatta son, başlangıcın hakikati olarak kabul edilir. Ölü, varlık ile değer, işlenmemiş olguyla yeniden kurma arasında tam orta yerde kalır; hikayesi, her bir anında özetlenen dairesel bir öz haline gelir. (...)

Jean - Paul Sartre
Sözcükler sayfa 148

“ ‘Bana kendi uydurduğun bir yalan söyle, gel seni alnından öpeyim’ der atasözü. Kendi uydurmuş olduğun bir yalanı söylemek, başka bir ağızdan duyulup tekrarlanan bir gerçeği söylemekten hemen hemen daha iyidir. Çünkü birinci durumda sen bir insansın, ama ikincisinde bir papağandan hiçbir farkın yoktur.”

Dostoyevski
Suç ve Ceza sayfa 270

(....) Hayatta her zaman bir yol bulunur, mecrasından çıkmış kendine bir başka yol yapan nehirler gibi.

Amin Maalouf
Doğunun Limanları Sayfa 143

Gezerken gördüm internette çok güzel sözler var kitaplardan paylaşmak istedim daha eklemeye çalışırım :A

Tutku çok güzeL bir çalışma olmuş devamını da getirirsen çok güzeL oLur !!

En hoşuma giden yer ise !!

Öfke kendi kendinden hoşlanan, kendi kendini şişiren bir hırstır. Hepimizin başına gelir: Bir şeye yanlış yere kızarız, bize aldandığımızı ispat eden tanıtlar getirirler; bu sefer de doğruluğunun kendisine, suçsuzluğuna içerleriz.

Ne demişLer öfKeyLe kaLkan zararLa oturur değiLmi...Öfkelenmenin üzülmenin yerine sakin bir kafayla düşünüp sağlıklı karar vermek en güzeLi

(...) Öyle kişiler vardır ki hangi alanda olursa olsun, mutluluğa ermiş bir rakibi ile karşılaştıkları zaman, onda olan bütün iyi şeylere sırt çevirir, sadece onun kötü şeylerini görürler. Ama, öyle kişiler de vardır ki, tam tersine, bu mutlu rakipte, her şeyden çok, kendilerini yenilgiye uğratan üstünlüklerini bulmak ister ve gönülleri yana yana, onda sadece iyi şeyler ararlar.(..)

Anna Karenina – (Sf –119 )
Tolstoy
Çeviri: Hasan Ali Ediz

" Yaşamın boyunca,anladığında hayran olduğun-seni de yücelten-,hep ulu yaşam anları olmadı mı -öngörülmemiş,benzersiz,yepyeni,biricik ilişkilerin,anlamların,yaşamların kurulduğu,var edildiği,gerçek-
lendiği anlar:
O,bütün o anların anlamlarının toplam anlam bağlamı işte-bütün yaşamının bütün anlamı... "


Oruç Aruoba/Hani


"Her insan bir Odysseus'tur. Ve aranacak o kadar çok İthaka var ki!"

Ahmet Erhan

Bazı şartlar altında yazıp mühürlediğimiz bir mektup, gönderdiğimiz dostun eline geçmez de bize geri dönerse, bir süre sonra onu açtığımızda kendi mührümüzü kırarken değişmiş olan benliğimizle üçüncü bir kişi gibi sohbet etmekle tuhaf bir duyguya kapılırız.

J. Wolfgang von Goethe
Goethe der ki...sf –233
Çeviri ve derleme: Gürsel Aytaç
İş Bankası Kültür Yayınları

(...) Ah şu kendini beğenmiş insanlar! Çenelerini açmaya görsünler, böbürlene böbürlene nasıl da her fırsatta bol keseden öğütler verir, nasıl da atıp tutarlar! Eğer durumun olanca kötülüğüyle kafama nasıl dank ettiğini bir bilseler, bilgiçlik taslamaya, bana akıl vermeye kalkışmazlardı. Hem benim bilmediğim hangi yeni şeyi söyleyebilirler sanki? Asıl sorun bu değil ki! Bütün sorun şu aslında: rulet tekerleğinin bir dönüşüyle her şey bir anda değişebilir, o zaman yılışarak beni kutlamaya ilk gelenler yine bu ahlakçılardan başkası olmaz, bundan hiç kuşkum yok. O zaman, şimdi yaptıkları gibi sırtlarını çevirmezler bana. Ama toplumun canı cehenneme! Şimdi neyim ben? Bir sıfır. Yarın ne olabilirim? Yarın, dirilip yeniden yaşamaya başlayabilirim! Tümüyle mahvolup gitmeden önce, içimdeki insanı bulabilirim!

Kumarbaz sf-164
Dostoyevski
Türkçesi: Handan Akdeniz

(...) Ölmüştü o. Bilinci yok olmuştu. Ama yaşamı, hayır. İçini bunca zaman dolduran yumuşak, sevecen hayvanın terkettiği bu ıssız yaşam durmuştu sadece: yankısız çığlıklar, etkisiz umutlar, donuk parıltılar, eskimiş biçimler ve kokularla dolu olduğu halde dalgalanıyor; dünyanın dışında, yerle gök arasında, unutulmaz ve kesin, maden parçasından daha sağlam bir halde dalgalanıyordu. Hiçbir şey onun varolmuş olmasını önleyemezdi, son değişikliğini geçirmişti o: Geleceği donup kalmıştı artık Mathieu: “Cisimler nasıl boşlukla meydana gelirlerse, bir yaşam da gelecekle meydana gelir” diye düşündü. (...)
(...) Yaşadığı şimdiki zaman, onun geçmişini boyuna düzeltip değiştiriyordu. Her geçen gün o eski büyüklük düşlerini daha çok boşa çıkarıyordu, her geçen günün de yeni bir geleceği vardı. Bekleyişten bekleyişe, gelecekten geleceğe, Mathieu’nun yaşamı yavaşça akıp gidiyordu...neye doğru?

Akıl Çağı Sf-268
Jean Paul Sartre
Türkçesi: Samih Tiryakioğlu
Oda Yayınları

(...).., senden yalan olduğunu düşündüğün şeyleri anlatmanı istemiyorum, bu günah olur, ama gerçek olduğuna inandığın şeyleri yalan olsa da anlatmanı istiyorum; bu erdemli bir davranıştır, çünkü kesinlikle var olan ya da meydana gelmiş olan bir şey hakkındaki kanıt eksıkliğini telafi eder.(...)

Baudolino – sf-64
Umberto Eco
Çev: Şemsa Gezgin

(...) Bir zamanlar babam: Yanlış anlaşılmış inceliğin açtığı en acı yaralardan biri de söz verip de tutmamaktır demişti. Yapamayacağınız bir şey istendiğinde, bunu açıkça söyleyin ki, karşımızdaki boş bir umuda kapılmasın. Yapabileceğiniz yardımı ise hemen yapın. Böylece hem açık konuşmanın, hem de iyilik severliğin tatlı yüzünü kazanmış olursunuz. Kişiliği pek güzelce ortaya çıkarıveren çifte dürüstlük. Bence insanlar yaptığınız bir iyilikten dolayı size minnettar kalır ama, umutlarını kırdığınız için daha çok gücenirler.(...)

Vadideki Zambak sf- 204
Balzac
Çeviri: Nur Nirven

konu ıcın tesekkurler okumaya calısacagım