Konu: Gün'lüğüm...

03.05.2007
Perşembe

Semah dinlemeyi sever misiniz? Ya da dinlediniz mi hiç bilmiyorum. Elimden gelse 24 saat dinlerim. İçimi aydınlatıyor, içimdeki her şeyi sakinleştiriyor. Sanki bir el, içimi kemiren ne varsa, tek tek topluyor. Sonra öyle uzağa fırlatıyor ki bulabilene aşkolsun. Allah, Muhammed, Ali, Hasan, Hüseyin... Yarabbi dedirtiyor.

Benim bu yönümü bilenler, Alevi olup olmadığımı soruyorlar genelde. Semah dinlemenin de bir düşünüşe yapıştırılması enteresan geliyor. Değilim ama olsaydım da ancak bu kadar Alevi olurdum emin olun. Ben eminim çünkü.

Sabahat Akkiraz'ın sesinden dinlemeyi seviyorum. Tam şu anda kulağımda kulaklıklarım, bangır bangır dinliyorum ya, yüzümdeki gülümsemeyi görmeniz gerek. İnsan kendine neyin iyi geldiğini bildiğinde onu yapmalı ve bundan vazgeçmemeli...

Sözler ve elbette olmazsa olmaz o müzik, o sazın tınısı, alıp çok uzaklarda bir yerlere götürüyor. Hayır demiyorum, diyemem, bunca sene bana iyi gelmiş ya, riyakarlık olur, yapamam.

Şimdi, bulutsuz bir gündüzdeyim. Güneş alabildiğine uzanmakta gökyüzünde. Bir yanında ay, diğer yanında çoban yıldızı. Toplaşıp, koyu bir sohbete dalmışlar. Sanmayın görmüyorlar beni, arada dönüp el ettiklerine şahidim. Gülümsüyorum, gülümsüyorlar. Yol boyu yürüyorum. Rüzgar dahi ilişmiyor üzerime, herşey benden uzak, ama bir o kadar da içimde...

Yalnız sanmayın sakın, değilim. Çok sevdiğim O yanı başımda. Yine geldim işte diyorum. Uzun zaman oldu sana gelmeyeli. Kapını aşındırmayalı. Adını unuttum sanma, cismini bilmesem de, varlığın ile şereflendiriyorsun beni. Ben ki yaratılmışların en yücesi, yaratıcımın önünde eğiliyorum. Biliyorum, sen beni 1 yarattın, benden öte benden ne var ne de olacak. Öyleyse, ben mutsuzlukla sınamamalıyım artık kendimi. Madem bu ruh tek, dünyada emsali yok, bunca eziyeti kendime reva görmem nedensiz. Hele Sen varken, önümde, ardımda, içimde, dışımda, yüzsüzlük, kendini bilmezlik benim yaptığım.

Allah'ım, kaç kere dua ettim sana, kaç kere isyan, hatırlamıyorum. Şimdi, biliyorum ki, ne istediysem verdin, veriyorsun, esirgemiyorsun hiç bir şeyini benden. Adını anmaya fırsat bulamayan bu kulunu, acı ile sınamıyorsun.

Yoluna geldim desem, yolunda ölürüm desem, varlığımı sana bunca borçluyken, artık kendimi sevsem... Senin beni sevdiğin gibi sevsem kendimi, diyorum ya kimse duymasa da ateşinde yansam, yanıp kavrulsam... Beni benden çok seven Sana, ne yapsam da yaklaşsam... İçimdeki, Sen... Beni sana yaklaştıracak mı, bilmiyorum. Her sorunun cevabı sende gizli, ne yapalım, biz ancak arıyoruz. Belki bu alem de belki öte alemde bulacağız cevabı. Yeter ki geç olmasın, güç olsa da önemli değil. Her güçlük, gelecekse senden gelsin, başım üstüne, kabulüm...

Aç can gözün, aleme bak
Dört unsurdan olduk hak
Hava, ateş, su, toprak
Dört kapıdan, bir geçelim hele

Yel olup varlık aleminden estik
Kor olup alevler içinde piştik
Kızılırmak gibi deryaya taştık
Topraktan filizlenip çıkalım hele

Bir anadan doğduk kardeşik
İkrarla insanlık yoluna girdik
Hakkı biz insanda bildik
Hakikat sırını açalım hele

Ak ile karayı okuyup yazdık
Bin bir çiçekten, ballar ezdik
Girip Rıza bahçesinde gezdik
Gönül bahçesine gidelim hele

Bu senin, bu benimdir demedik
Senin benin diye hak yemedik
Halk katında ayrı garı görmedik
Varlığın birliğine varalım hele


Akıl mantık ile hakka inandık
Her daim aşkla, ilime yöneldik
Namazı biz gönülden kıldık
Doğrulup birde kalkalım hele

Güzele doğruya nikâh eyledik
Belli dedik yoldan dönmedik
Aslanla ceylanı dost eyledik
Cümle varlığa dost olalım hele

İkilikten, kötülükten incindik
Acıyı bal edip kefenler giydik
El ele, el hakka dosta yöneldik
Bir elde insanlığa verelim hele

İnsanda olmalı dişilik kişilik
Zalime karşı olmalı birlik
Hizmet ile bulunur dirlik
Haksızlığa karşı koyalım hele

Kırk kere ölçtük, bir biçtik
Aşk ile meydana geldik
Aşk ile İnsanlık bağına gittik

Muhabbet şarabını içelim hele

Elsiz dilsiz belsiz dolaştık
Canı, cemde deme ulaştık
Benlik sevdasını çoktan aştık
Biraz da sabırlı olalım hele

Açtan açıktan daim utandık
Yarden gayrsını payladık
Rütbeyi çıkarıp sıraya daldık
Arif özün, sözün seçelim hele

Kimsenin ayıbını açmadık
Kara toprağa olduk biz sadık
Cümle millete bir nazarla baktık
Halka hizmet için kalkalım hele

Vahdeti mevcutla, bir olduk
Yaratanı yaratılana sorduk
Evreni tanrıyı, insanda bulduk
Evrende semah dönelim hele

Acar’ım Hak’tan halka erdik
Hakkı kâmilli insanda bildik
Dünyaya cenneti kurmaya geldik
En-El Hak katına varalım hele.

03.05.2007
Perşembe


Ne zamandır ilk kez, gündoğumunu gördüm bu şehirde. Anladığın gibi hiç uyumadım bu gece. Hatta, uyku namına hiç bir kıpraşma hissedemedim bedenimde. Bu defa nedeni yok. Nedensiz bir uykusuzluk hali geldi çöreklendi işte. Sana bu gece ne çok yazdım aslında. Yaza yaza bitiremeyeceğimi de biliyorum üstelik. Bu da nedensiz bugün.

Tahmin ettiğin üzere, bugün hiç bir insana, hiç bir davranışa, hiç bir söze neden bulmayacağım. Sorgulamayacağımda. Bugün yorulmamak adına, her geleni kabul edeceğim. Ne ruhum, ne de bedenim bu hale isyan etmeyecek. Rutin bir iş günü bekleyecek beni. Ardından, bir kaç telefon konuşması. Özlediğimi söyleyen, özlediğini söyleyen sözler. Anlamlı sözler...

Ardından akşam olacak. Belki göreceğim, belki de görmeyeceğim. Bunların nedenlerini de sorgulamayacağım. Dün, neden yanımda oturmadığını sorduğum gibi, sorarak, daraltmayacağım. Sanırım daraltmıyorum da ama olsun. Bugün kimseye kızmayacağım. Kimseye hiddetlenmek yok.

Hoşgörülü olmayacağım ama. Sadece, sorgu, tepki olmayacak...

Bugün kendime izin verdim. Bu sabah, bu bozbulanık gün doğumuna kendimi adamayacağım mesela. Benim gündoğumlarım hep daha güzel ve öyle de kalacak.

Yine de üzgünüm, bugün daha az sigara içmeyeceğim. Belki biraz daha fazla, kimbilir. Bu gece, sabaha dek dinlediğim aynı semah ile doluyum. Mutluyum anlayacağın. Mutsuz olmak için sebebim olmadığını anladım...

Hem ne varsa insanda var... Bunu, bugün böyle kabul ettim...

Geriye Sarış...

12.04.2007
Perşembe

İnsanın kurtuluşu gideceği yönde değil, kendi içine hapsettiği ruhunda imiş. Dün gece öğrendim. Dün gece, her insanın bir rüyası olduğunu, eğer başkalarının rüyasında yaşamaktan sıkıldıysan, içindeki seni çıkartıp, kendi rüyanda başrol oynaman gerektiğini de... Umut, sen istemediğin sürece olmayacak. Sen istediğinde girecekler rüyalarına. Sen istemediğinde kesip atacaksın irin dolu bir yara gibi. Sen istediğinde umudu ekip, mutlu olacaksın bu dünya da. Ama başkalarının rüyalarında figüran olmayı bırakmalı önce. Bilmeli, her insan kendi rüyasını yazmalı, sonu ne olursa olsun, o trene binmeyi amacı yaptıysa, nereye gideceğini de bilmeli...

11.04.2007 tarihi belki bir çok kişi için sıradan, öylesine bir gündü. Belki yine bir çok kişi için, hayati bir gün ve belki de geceydi. Benim gibi uykuya yenik düşüp, telefonda saçmalamış dahi olabilir bazılarınız. Ama alakasız bir yerde de olsa, “seni seviyorum” demekten beni ne alıkoyabilirdi ki... Hiçbir şey...

Bilinçsizce yaptığım bir seçim olsaydı, anlardım. Anlar ve boşver derdim kendi kendime. Ama o trenin geleceğine, duracağına eminim. O tren durduğunda elimde 11 Nisan tarihine kesilmiş bir bilet olduğunu da. Tren durduğunda bineceğimi de. Binip hareket ettiğinde trende benden başkasının olmama ihtimali olmadığını da biliyorum. Kompartımanlardan birinde, biri oturuyor olacak. Gelip geçtiğimiz garları, garlardaki insanları seyredecek, yanına gelip oturduğumda bana dönüp, “neden ikimizden başkası yok bu yolculukta” diyecek. Gülümseyeceğimi biliyorum. Dışarıdaki kalabalığı gösterip, “çünkü onlarla aynı yöne gitmiyoruz, bu treni sadece ikimiz diledik” diyeceğim. Göz göze gelip gülümseyeceğiz.

Biz seninle o demiryolunda, sistem içinde sistemden çıkmış iki rüya sahibi, kendi rüyalarımızın başrollerine isimlerimizi yazacağız. O tren hiç durmayacak. Ne kondüktör, ne durak, ne de içeri alacağımız bir yolcu olmayacak.

Bunları yazarken gülümsüyorum canım günlüğüm. Çünkü bu tren yolculuğu beni hayatım boyunca inanmadığım o umuda sürüklüyor...

04.05.2007
Cuma


Bu güzel bir günaydın mı, yoksa aydınlığa attığım adımda bir nebze de olsa kırıldığım an'mı bilemiyorum. Bilmek ile geçecek anlarım kısalıyor ve hep dediğim gibi, düşünmeden yaşamayı diliyorum. Kızıyorlar bana, kızsınlar. Düşünmekten hoşlanmadığımı anlatmam zor. Düşündüğümde kaç intiharın ucunda sallandığımı anlatmak zor. Aklımı kaçırmamak için düşünmediğimi, düşünemediğimi, bilmekten yorulduğumu, biliyor olmanın beni çıldırttığını söylemek zor...

Belki de herşeyimi anlayacak ama bunu hiç bir an'ın takılıp kalınan yerinde anlayamayacaksın. Anla ama, nolur anla...

Beynim, kafatasımın içine sığmıyor tam şu anda. Dışarıya fırlayıp, özgürlüğüne kavuşmak istiyor. Dün inerken o arabadan, nasıl karıncalandıysa, şimdi bin beteri omuzlarımdan aşağıya yol olup akıyor. Omuzlarım acıyor... Göğsümün sol yanına inmesin diyorum, elimde değil, kavurarak geçiyor. Gidecek bir yeri de yok oysa. Olsa bilirdim. Birazdan şu beton zemine doğru inecek, ardından gidebildiği yere kadar gidecek. Ayaklarıma bulaşma derdinde, görüyorum. Görmek istemesem de görüyorum...

"No" tuşuna bastığında bitti dedin. Evet bitti dedim. Dizlerinde uyurken, içimdeki acıyı, o hırçın acıyı alıp kendine kattın. Bundan zerre korku duymadın. Ben seni nasıl dilediysem ve olduysan, sende beni diledin. Tanrı'nın güzel yolları var. Anlamak mümkün değil...

Ama kırıldım. Bir telefon konuşması, bir ses kırdı beni. Nereden, nasıl buldu diye sormam ne değiştirecek. Kurtulmak istediğim bir geçmişten kaçamıyorsam, kurtulamıyorsam, hep peşimden gelecekse, benim burada işim ne? Bu söz yüzünden kızma. Burada neden olduğumu biliyorum. kesin ve net. Bir dağın zirvesi gibi, görünür, bariz... Buradayım, çünkü sensiz yaşamak imkansız...

Yorulmamayı diledikçe yorulan bu beden, şimdi biraz acıyor... Temiz bir sayfa dedikleri o lanet şeyden bende istiyorum. Herşey geçsin, bitsin sade senin olayım istiyorum.

Çok şey mi istiyorum...?

06.05.2007
Pazar

Ne zaman sana dokunsam, içimden bir nehrin akıp geçtiğini hissediyorum. Yorgunluklarımı alıp, uzaklarda bir dağ başına bırakıyor dudakların ve gözlerin, imkansızı döküyor ellerime, tam da olması gerektiği gibi...

Seni ne çok üzüyorum konuşamayarak... Konuşmayarak diyemiyorum, çünkü vereceğim cevaplarım yok. Oysa, sensiz kaldığım her an, sensizliğin o acıtan yokluğu karşıma geçip benimle dalga geçiyor. "Madem, bunca yanıyor canın, ne halt etmeye bir iki isteği yerine getirmekten aciz davranıyorsun..." Cevap, bilmiyorum olacaksa, ayıp olacak demektir. O yüzden, şu saatte sana bilmiyorum demiyorum. Bu bir inatta değil üstelik, manyakça bir davranış bozukluğu da öyle... Ya da başkalarının bana çektirdiği ızdırapları senden de çıkartıyor değilim. Bunu hiç düşünmedim çünkü... Tek bildiğim seni çok sevdiğim ve bu sevginin hakkını vermem gerektiğim...

Bugün, yanında ağlarken, üzülmedim. Ya da üzmedin beni hatırlatarak. Zaten hep orada duruyordu ve ben ne zaman bir film karesi görsem ağlıyordum. Yani ben içimden söküp atamadığım sürece hep hatırlayacağım. Evet, yoruyor insanı. Çok yoruyor. Hafızanda çok gerilere attığını sanıyorsun, ama hatıralar insanı hiç rahat bırakmıyor... Bırakırlarsa daha mı mutlu, huzurlu olacağım, artık onu da kestiremiyorum zaten... Öylesine, delirdim ki... Biliyorsun, görüyorsun...

Dedim ya, tek bildiğim seni çok sevdiğim... Hiç bir şeyi bilmek istemeyen ben, bunu çılgınlar gibi bilme derdindeyim... Ve bir gün biterse sebebi ben olmayacağım dediğin an, hep öldüğüm an oluyor. Oysa beni öldürmek istemediğini de çok iyi biliyorum. Ben gönüllü iplere asıyorum kendimi, saçma sapan oluyor...

Yazma dedin bana, söyle, konuş... Yine de konuşamadım... Konuşmaktan aciz değilim ama, susmaya öyle alışmışım ki... Şimdi, seni kaybedeceğimi göre göre, yine de ağzımı açamıyorum... Bir gün gidersen ki, hiç istemiyorum, sana "gitme" demeye bile dilim varmayacak... Niye mi? Hep haklısın da ondan... Her sözün, her davranışında haklısın... Bilmem kaçıncı uykundasın, uyuyor musun, ya da uyanık mısın? Belki kurulmuş bir koltuğa, düşünüyorsun, bilmem, belki de gözlerin yorgunluktan kapanmış, rüyalarında ağlıyorsun...

Sadece, "seni çok seviyorum". Çünkü sen bunu, belki benden, belki de bu dünyada ki her insandan daha fazla hak ediyorsun...

Düzelecek, düzeleceğim, sana bunu yapmamayı öğreneceğim... Yoksa, öleceğim ya... Boşver...

Seni seviyorum, iyi geceler...

içinden akıp geçen nehirler adına
dokun her daim ona

yürek güzelliğin için binlerce kez teşekkürler etsem az

hepsini okumadım sadece birini
zaman uyduracağım o zaman okuyacağım,sonra yazacağımyalan olmasın ama demi

bir de bunlar günlük yaşananlarsa,bir ömür nasıl olur senle yaşamakkim bilir

Katlanılabilir biri olsam, bende benimle bir ömür geçirmek isterdim Özlem.

Ayrıca, sağol

her körün bi topal alıcısı dicem..

sana uymayacak

çok fena sıkkınım ona ver gözün sivem

Şimdiii, sıkkınlığına çare var da sen çareyi red ediyorsun. Bırak, fırça atalım bari. Hem, kör, topal ne fark eder, sevdikten sonra. Düşünsene, ya hiç tanımasaydık, anam düşünemiyorum bile durumun vehametini.

Gözümü sev, bende seninkini seveyim, yaşar gideriz.

KendindenZiyade tarafından gönderildi.

....
Düzelecek, düzeleceğim, sana bunu yapmamayı öğreneceğim... Yoksa, öleceğim ya... Boşver...

Seni seviyorum, iyi geceler...

Kimler için neler yapıyoruz zaman içinde... Değmeyecek kimler için... Seneler hediye ediyoruz ömrümüzden... Tatmin olması için doymak bilmez egoları, ne kıymetli saniyeler sunuyoruz... Benliğimizden, pis ellerinin değmemesi gerekenleri sunuyoruz...

Bunları yazabiliyorsan, neden öleceksin?

Hangisi kolay?

Ölmek mi?

İşin zor görünmüyor bence, ama yine de kolay gelsin.