Konu: Buluşamayan Sevgiler

Nasıl başlamıştı bu hikaye diye sordular?

Döndüm geçmişe, bir bir aklımdan geçirdim hatıraları. Gözlerimin gözlerine takılışı aklıma geldi. Ruhu gibi, gülüşü gibi sıcacıktı gözleri. Neydi gözlerindeki o sarı sarı çizgiler? Güneşten mi kopmuştu bu gözler? Bu gözleri düşünmek bile gökyüzünde bir düş gibiydi.

Benim gözlerim onu, onunkiler beni arar olmuştu her gittiğimiz yerde? Hiçbir arkadaş toplantısını kaçırmadım onu görmek ümidiyle. Sanki o da beni görmek istiyormuşçasına hep oradaydı.

Bir gün kordonda bir barda toplanmıştık yine. Kasıtlı bir tesadüfle O da oradaydı ve tam karşımda oturuyordu. Gözlerinden sonra gülüşü etkilemişti en çok beni. Öyle bir gülüşü vardı ki huzurlu bir hüzün kaplıyordu ruhumu o bana güldükçe. Benim huyumdu zaten büyüleyici güzellikler karşısında hüzünlenmek.

Güneşin insanları karanlığa terk etme zamanı gelmişti. Ve vedalaşıyordu sanki gökyüzüyle. Hüzünden midir bilmem sap sarı coşkulu ışıkları bir kızıllık sarmıştı ve beyaz tenli bir kıza “Esen Kal” diyordu sanki güneş. Sahile davet ettim O’nu. İskeleden bir vapur hareket ediyordu ve acı acı haykırıyordu yalnızlığını martılara. Martılarda hüzün dolu çığlıklarıyla ortak oldular vapurun haykırışlarına.

Aklımda Ray Charles’ın “When a man loves a woman” ı çalıyordu hiç durmudan. İlk defa gözlerine hiç korkmadan baktım ve “Seni Seviyorum” dedim hiç utanmadan. O hiç şaşırmadı, hiçbir tepki vermedi. Şairden çalıp bir dize “Ben Sana Göre Değilim” dedi sadece ve arkadaşlarıyla bile vedalaşmadan çekip gitti. Arkasına bile bakmadı. Anlayamıyordum hiçbir şey, kafam karma karışıktı. O’nu o günden sonra hiç görmedim. Onu o günden sonra hiç kimse görmedi… Paris’e gittiği dedikoduları dolaşıyordu ortalıkta… Bir ay sonra en yakın arkadaşından bir mektup aldım.

“Sevdiğim

Bu mektubu aldığında ve sana hitabımı okuduğunda çok şaşıracaksın biliyorum. Sana sahilde sevdiğim diyemedim ve gidip saatlerce ağladım. En çok istediğim şeydi sana seni seviyorum diyebilmek. Çünkü ben seni, senin beni tanımadığın zamanlarda da seviyordum.

Hatırlarsın mutlaka; üç yıl önce sen Kemeraltı’nda eski bir kitapçıya giderdin her hafta sonu. Ve üst katındaki küçük kahve de otururdun. Bir elinden kitabın bir elinden sigaran hiç düşmezdi ve saatlerce etrafındaki hiçbir şeyi fark etmezdin. Ben sana işte orada aşık oldum. Herkesinkinden daha anlamlı bakan gözlerine tutuldum. Senin karakterin olan hüznünü sevdim. Sen beni hiç görmedin. Ve sonraları bir ortak arkadaş bulup seninde bulunacağın buluşmalar ayarladım her hafta sonuna. Nihayet beni fark etmiştin. Ama artık ben sana göre değildim.

2 ay önce göğsümde ki ağrı sebebiyle doktora gitmiştim ve doktorlar hiç acımadan “fazla vaktimin kalmadığını” söylediler. Dünyam yıkılmıştı tam buldum derken kaybetmiştim tekrar mutluluğu. İşte bu yüzden sana hiç seni seviyorum diyemedim. Ama diyemeden edemezdim. Belki böyle bir terk ediş daha kötü olacak senin için ama sana söylemeden edemezdim. “Ben hep seni sevdim”. Artık bu acıya dayanamıyorum ve aranızdan ayrılıyorum. En çok sana veda edemeden gideceğime üzülüyorum “sevgilim”. En çok bu acıtıyor kalbimi.

Bu acı dolu dünyadan ayrılmadan önce sadece senin için dua ediyorum. Tanrım O mutlu olsun diye.

Kendine iyi bak sevgili. Bir gün gerçek dünyada buluşmak üzere…”

Bu mektuptan sonra hayatım değişmişti. Günlerce odamdan çıkmadım. Ağladım, ağladım… Tanrı’ya bizi en yakın zamanda buluşturması için yalvardım. İntihara kalkıştım, cesaret edemedim. Tetiği çekmeye hiç yetmedi gücüm.

Ama artık bekliyorum, sadece bekliyorum. Tanrı’nın bizi buluşturacağı günü bekliyorum…

Türk filmi tadında bir hikaye oldu..

tam Türk filimleri gibi..
imkansız aşk böyle birşey olsa gerek..
Leyla vü Mecnun misali ..
Felix ve Madame de Mortsauf misali ..


anda eline sağlık ..

paylaşlım super tşkler arkadasım