Konu: Bir Çocuk

Bir Çocuk

Sevimli,zayıf,hayat dolu bir çocuk varmış bu peri masalında!
Onu herkes sever, takdir edermiş çokça.
Çocuk alışkınmış bu duruma...
***
Bir gün karar vermiş yeni bir başlangıca.
Bıkmış sevimlilikten, fırlatmış kenara,
Çocuk kararlıymış bu konuda...
***
Sahte dostluklar, mutluluklar edinmiş o sıra okulda.
Laf sokmuş,toşak geçmiş hayatla.
Çocuk mutlu olmuş bu duruma...
***
Aniden sırt çevirmiş sebepsizce sahte dostlarca.
O böyle olmaya zorlanmıştı çevresince oysa.
Çocuk ise çok şaşkınmış bu olaya...
***
Şaşkın çocuk karar vermiş yepyeni bir başlangıca.
Ama çocuk yaralıymış, etrafa gülüyor olsa da.
Çocuk aslında çok içerlemiş bu konuya...
***
Bir gün bir kızla tanışmış okulunda.
Kız ondan hoşlanmış, karar vermişler buluşmaya.
Çocuk çok heyecanlanmış bu duruma...
***
Ağzı laf yapsa da yakın hissetmemiş kıza.
Kız erken davranmış, demiş kalalım dostça!
Ama çocuğun gururu kırılmış bu lafa...
***
Üzülmemiş olsa da güvenini kaybetmiş hayata.
Kendini kapatmış odaya, meydan okumuş zamana!
Çocuk küskünmüş etrafa...
***
Sevimli,zayıf,hayat dolu bir çocuk vardı bu peri masalında!
Neşesiz,hüzünlü bir adam kalmış arkada.
Peki ne olacak masalın devamında?!

PCL/2003

O çocuğa söyler misin lütfen, kendisi daha gerçekten dert nedir öğrenmemiş, bu hikayede yaşadıkları hep ufak ayrıntılar... Silkinip kendine gelsin, yoksa anladığım kadarıyla, başına daha beter bir şeyler gelecek...

Ben bunu yazalı 3-4 sene oluyor yahu Şiir bölümünü görünce net ortamına geçireyim dedim.

Ayrıca çocuk ta benim bu arada, imaya gerek yok. Duygularımı kağıda dökmeyi severim, çocukça hatta aptalca bile olsa...

İnsanın kendisi ile alakalı hiç bir düşüncesi aptalca olamaz. Yoksa kendisine saygısını yitirir. Kaldı ki bunlarda aptalca değil. Tarihini bilemediğimden, imzada ki ismi de görüp, böyle şeylere sıkılma demeye getirmiştim sadece.

Aptalca veya çocukça derken zaten dışarıdan bakınca göreceli olabileceğini kastetmeye çalışmıştım. Ergenlik dönemi şiiri de bu kadar oluyor sanırım

İlginiz için teşekkür ederim...