Birinin bana kendini anlat, demesinden ödüm kopuyor.

Anlıyorum ki kendimle meşgulken silinmiş adım…

Dünyayı, hayatı, anlamları duygularımla boyadığımı sanırken,

Kaybolmuşum…

Şehrin halkı, şehrin aç suları dolmuş içime.

Suların içinde çığlık çığlığa binlerce göz girmiş sınırlarımdan…

Bunca çığlığın ortasında kendimle uğraşırken,

Suların içinde binlerce hiç kimse olmuşum.

Belki de bu yüzden güneşten çok paraya tapmak,

Çok fazla koymuyor bana…

<******> Bizim çocukların ölümüne eskisinden daha az üzülmem,

Fazla acıtmıyor içimi…

Çünkü aşk gitti ve şimdi artık kimse tutunamıyor içimde…

Kelimelerden şatolar yapıyorum kalbimde,

Kelimelerden barikatlar, köprüler…

Hayali çatışmalar, hayali dostluklar, hayali ölümler…

Harflerden anıt mezarlar yapıyorum arkadaşlarıma.

Harflerden buluşma yerleri, harflerden içkili sohbet geceleri.

Çünkü şimdi bende çok moda uzaktan sevmek…

Bugün ıstırap, yarın deniz…



Çünkü aşk gitti ve şimdi artık sistemin dışında kalmaktan, <******>

Ölesiye korkuyorum…

Hesap yapıyorum şiirlerimi yazdığım kâğıdın arkasına.

Ev kirası, yakıt parası, yol parası, taksitler…

İstikrarlı olur, paramı dikkatli harcarsam,

Aşk gittiği yerden yine bana geri döner sanıyorum.

Kendimi aldatıyorum sonumu hazırlayan kurallarla…

Terimden utanıyorum.

Sık sık yıkanıyorum.

Asabi sulara anlatıyorum aslında sevilmeyi hak ettiğimi…

Aşk varken defterimden sildiğim kimi tanıdıklarımı,

İkiyüzlü bir umutla arıyorum…

<******> Beni benden çalanlara, 'beni nasıl bilirdiniz' diye soruyorum.

Çünkü aşk gitti ve bu yüzden konuştukça eksiliyorum.

Aşk gitti ve ben odamın duvarındaki örümceğe bile yalan söylüyorum,

Onu çok sevdiğimi söylüyorum,

Onu hep düşündüğümü…



Nasıl, nasıl bir şey terk edilmek…

Bunu her gün, her an kendime tekrarlıyorum.

Sanki kendimi acıttıkça,

İlahların bana mucizeler yaratacağını sanıyorum…



Oysa ilahlarla ilgisi yok terk edilmemin…

<******>

Cezmi Ersöz