Konu: Burcu İncesu Şiirleri

Sen...

Nedensiz niçinsiz bir tebessümsün sen
Acıya ram olmuş dudaklarımın,
Zemheriye inadı,
İmanı yüreğimin duasız yeminsiz,
Saçlarından salının bahar
Ellerime düştü
Titredi yüreğimin çocuk yüzü
Sıcağına küstü
Şimdi bir uzak diyardasın
Sanıyorumki buradasın
Uzandıkça sana boşluk gibi derin
Sonsuz kadar ürkütücü oluyor yokluğun
Hangi şarkıya vursam şu yüreği?
Hangi viran meyhane,hangi dem, hangi saki
Döndürür nefesin gibi başımı?

Az önce gitmişliğin üşüyor parmak uçlarımda
Başladığım tüm cümlelerin sonu senle bitiyor
Çıktığım yollar hep sana
Ayaklarım ezberlemiş evinin sessiz yolunu
Bilindik bir koku durur saçlarımda
Şimdi
Çıksam bu hücreden koşsam koşsam
Soluksuz kalsam, sana varsam
Yüreğine dalsam
Yüreğinde yokluğun gibi yok olsam
Salma beni sıcağından
Öteler soğuk üşüyorum
Üşüyor ölülerim karlar altında
Konuşma beni, duymasın bu istanbul denen kahpe
Seni nice sevdiğimi
Dile düşmeden bu esrik sevda
Yaşayalım sen beni ben seni

Şimdi
Çıksam bu hücreden koşsam koşsam
Martı kanadında aç bir çocuk olsam
Beslesen büyütsen beni gözlerinin derininde
Orada yok olsam yok olsam yok olsam
Kimse bilmese nerede yittiğimi...

BURCU İNCESU

...Aşk Aslında...

Aşk çift kişilik bir yalnızlıktır, insanın kendi içine yaptığı yolda kaybolması birazda
Ben ken biz olması, biz ken hiç olması ve susması ,
kanlar akarken içindeki azgın ırmaklardan ...

Aşk beklemektir gelmeyeceğini bile bile
Özlemektir görmeden duymadan
Hissetmeden dokunmaktır yarin gece saçlarına
sabah olmadan,

Aşk birazda kendisinden vazgeçmesidir insanın Başka biri olmasıdır
Kırılmasıdır içindeki güllerin boyunlarından

Saklı kentlerde evsiz yurtsuz kalması
Billur pınarlarda içinin yanması
Gülerken gözlerinin ağlamasıdır bir yandan

aşk sendelemektir her ayağa kalkışta
Yılların tozunu bir nefeste silip attığımız
Koşar adımlarla yerimizde saydığımız
Var iken yoklukta gözlerimizi açtığımız

Aşk seni sevmektir en fazla
Gözlerinden başlayıp adımlarında son bulan
Bir ömür yas tutulan adına

BURCU İNCESU

Ben Bana Farklı, Sana Tekrar

Kaçtım saklandım
Döndüm vuruldum
Koştum yoruldum
Yaşadım delicesine
Coştum duruldum
Sustum konuşturuldum
Konuştum kovuldum
Yaşadım delicesine
Uçtum kondum
Kondum göçtüm
Gittim geldim
Vardığım menzillerde dinlendim
Yaşadım delicesine
Sen geldin ışıdım
Sen geldin
Aralandı gecenin perdesi
Bir buluttun , suydun
Topraktın sevdanın şahikalarında
Giyindim soyundum
Çıplaktım karşında
Gör dedim içimin üşümüşlüğünü
Buzulların savrulsun sahillerime
Korktum soğuktan
Korkaktım cesurdum
Miskindim ataktım
Bir bendim benden farklı
Bir sendim tekrar sana
Hayat değişirken kabuğunu
Aradım adını
Saklanbaç oynuyordun rüzgarla
Avazımca bağırdım
Elma elma elma...

BURCU İNCESU

güzeldi Hannibal. saol

özlüyorum seni ANNETek bir anımız yok seninle
Ne sesini bilirim
Ne tadını sütünün
Siyah beyaz fotoğraflarda
Gülümseyen bir kadın yüzüsün sadece
Tanışamadıysakta
Özlüyorum seni anne

Görüş günü, bayram izni
Şartlı tahliyeside mi yoktur ölümün?
Vuslat mahşeredir
Hasretmisin anne

Bu anneler günü geleceğim sana
Elimde bir demet rahiya
Gözlerimde ışığı gözlerinin
Kızma bana iyi evlat olamadım diye sana
Bil ki iyi annede olamadım kızıma
Analığına sığındım
Beni affet anne
İstediğin gibi adımı Burcu koydular
Hep iftihar etti baban benimle
Okudum öğretmen oldum
Gözyaşı döktü annen
İlk öğretmenler günümde
Aşık oldum, aşk oldum
Büyüdüm yani
Saçlarıma yıldızlar bile düştü

Yeter
Artık bitir bu küskünlüğü
Bas beni bağrına anne
Eğer ölmekse
Sana kavuşmak için tek çare
Arala toprağını
Yer aç yanında
Al beni mezarına anne

Annem Hülyam'a Anneler Günü hediyesi...
Burcu İncesu

Sen Susunca...



Geceden koyu bir sessizlik dökülüyor parmaklarıma,

Sesimde küskülü bir çocuk iç çekiyor derin derin
Her an infilak edecekmiş gibi tedirgin şehir
İstiklal'de bir kırmızı anı
Gözlerimin gözlerine ilticası

Caddelerden akan nedir yağmur mu?
Yoksa yağmur kıvamında sesin mi?

Düşlerde ellerim üşüyor,
Bayram yaklaşıyor ellerim daha bir sızılı üşüyor
Yoksa
Ellerimin üşümesi yağmur kıvamındaki sesinden mi?
"Bu bayramda boynumuz bükük kaldı yüreğim
Haydi yüklen omzuna hicranını
Bu şehirden geçip gidelim"
Yüreğim bir tel örgünün kuduz dişlerine asılı
Yüreğim bana sağır
Yüreğim bana yabancı.

Çağlar akıyor kelimeler vadisinden
İmkansızdık'la başlayan
Ve sonu gelmeyen cümleler kuruyorum
Dilsiz sayfalara.
Birbirine sevdalı iki imkansız,
Biri yağmura yazılı,
Diğeri güneşin metresi

Sen, hep uzaktan seyrediyorsun
Yamalı umutların gündüze akışını
Yüzünün bir yarısını karanlık zapt etmiş
Esirsin çizipte geçmiş zamanlarda,
Derin bir ahla anılan boynu bükük karanfillere,
Saçlarında yağmur sonrası toprak kokusu
Avuçlarında liğme liğme bir güven.

Ben, araladığın kapının
Cılız nefesinden soluyorum hayatı
Göçüyor ağır ağır gökyüzü
Saçlarımın altın sarısından
Devirip kirpiklerimi yanaklarıma
Kandırıyorum "özlem kırmızısını"
Aynı sokakta buluyorum seni intihar dönüşlerimde
Bulut mavisinde Yemen Türküsünü söylüyor yetimliğin
Bİldiğin tek türkü bu
Gidenler dönmüyor, dönenlerse unutmuş...

Sözün bittiği yerde
Kesik bir kol gibi yarım ve yaralı gülüşün
Kendine sustuğun her surette
İzi kalıyor manası kendinden derin gözlerinin

Sen susuyorsun, ölüyor martıları İstanbul'un
Haliç'e çekilmiş vapurlar alnından vuruluyor
Galata Kulesi tozu dumana katarak
Çöküyor üzerine otobüs duraklarının
Sen susuyorsun, içimden hasret trenleri geçiyor
Sahipsiz bir bavul gibi yapayalnız
Kalakalıyorum şehrin en kalabalık caddesinde
Sen susuyorsun, İstiklal'de bir tranvay
Pervasız kahkahalarla linç ediyor bedenimi

Aralayınca sırrın sırlı perdesini
Karanlığı aydınlatır, kalbin kör noktası
Seni söylerim goncadaki hayale
Diner fırtınası usumun , huzura demir atarım
Sonra şehir eskir, şehir uyur
Sen açarsın gözlerini
Üç cümleyi şerh düşersin kainatın sebebine
İfadesizliğinden utanır alfabe...

BURCU İNCESU