Benden giderken senle karşılaşmak ne acı bir tesadüf, ölürken hayata aşık olduğuunu farketmek gibi birşey...Severken olmaz olanı, iğrençlikler içinde gülerken belirsiz bir umuda bağlanmak ne garip;körün görerek düşmesi gibi..Bir de anlatamamak var; en acısı da bu işte..Anlaşılamayacağından korkup anlatamama nedenini manalıca saklamak: Suyun tam da ortasında bir kum fırtınasıyla kaybolmak gibi...!!!
İşte tam böyle düşünürken bir grup duygu geldi ahenkli olduğunu düşünen bir grup kelime....
Arasan beni belki bulursun yaşadığını sanan zavallı bir tende,
Utancım var ama, bulmaya çalışmadım neredeyse nedeni
Şimdi ağlasam mıyoksa ikisine birden acısam mı bilmeden
Yalvarsam mı umarsızca,
Kurtarın beni yeter ayrırın bu lanet ruhla bedeni!!!!
Derken anlamsız değil ama pek de mantıklı sayılmayacak bir gülümseme ve bir daha yine yeni bir duygu kasırgası....
Düşman olabilir miyim hiç, ne diyor bu kendini akıllı sanan deli
Gülebilir miyim yapma gözyaşım acıtırken işe yaramaz beynimi
Kızamıyorum kızamamki masumluğu şüpheli gereksiz dürtülere
Hakkım varmış, acizliğimin suçu nerde biliyormuşum gibi!!!
ve ben ben olduğumdan ben olmasam çok manasız..


LinkBack URL
About LinkBacks
AKıLLıLaR BiRLiĞi
Alıntı Yaparak Cevapla





