Konu: Neden Yazıyorum/Yazıyoruz?

Niyetim yoktu yazmaya… İstemiyordum… Daha doğrusu hatırıma gelmiyordu. Geleceği de yok du, duyularım bana yetmeyinceye kadar…

Gözler, kalbin aynasıdır demişlerdi… Baktım, olmadı…
Sözler anlatmadı. Nutkum tutulmasa kelimeler tutuk kaldı dilimde, o da tamam olsa duyuramadım…
Kalem, altıncı duyu organı; duyularına hâkim her insanın… Neyse ki çok geç olmadan anladım.

Bir kimsenin, ne kadar kalabalık içinde olursa olsun, kendi kendisiyle konuşup, buna rağmen çevredekilerin ‘delimidir acaba?’ diye bakmadığı o muhteşem anlar… Gözlerinin ta içine değdiğim halde herkesin, ne bakıyor bu böyle demedikleri… İlle de işitsin diye çabalamadan… Yazıyorsam, gözü açılmamış bir kedinin bakışları sızlatabilir içimi… Açelyalar kokmaz ama, o an genzimi yakabilir... Beden kilidinin çilingiridir yazmak… Sonra, hangi ses yetişir ki bir yazının uzandığı yere kadar? Külhanbeyi olacaksa bile bir insan, önce yazmayı bilmeli…

Duyguların kâğıda döküldüğü bir yazı hakkında, yazarına soracağım en son soru, “burada anlatmak istediğini dile getirir misin?” Olurdu… Bir bakış öylesine dökülür ki kaleme, bak bana işte böyle deseniz bakamaz… Bir dokunuşun, kalemden kâğıda süzüldüğü andaki sıcaklığını, dokunuşun asıl hissiyatı dahi veremez… Acizlik değildir bu, aksine bahşedilmiş bir değerdir. Yazar, ne kadar dile getiremezse yazdığını o kadar yazardır bence… Okuyan ise ne kadar farkındaysa bunun o kadar anlayabilir… Bu anlamak ise dimağ ile kalp arasındaki hassas noktada oluşur...

Yazmayayım dedim, yine olmadı…
Bilmem, anlatabildim mi?
hasna/04-2007

Külhanbeyi olacaksa bile bir insan, önce yazmayı bilmeli…

Neden yazıyorum...

Parantezlerden kurtulmak için....

Parantez ne mi? Denemelerde...

Yakında

Birazda yetenek işi yazmak, oldum olası mektup yazmayı veya mailleşmeyi sevemedim. belkide duygularımı yazıya aktarmakta zorlanıyorum, konuşurken kendimi daha iyi ifade ediyorum. karşımdakine heyacanımı tutkumu sitemimi konuşurken daha iyi aktarıyorum veya karşımdakinden alıyorum. Dedim ya yazmak birazda yetenek işi galiba buda bende biraz zayıf.
Yinede güzel bir yazı yüreğine sağlık.

Bir kimsenin, ne kadar kalabalık içinde olursa olsun, kendi kendisiyle konuşup, buna rağmen çevredekilerin ‘delimidir acaba?’ diye bakmadığı o muhteşem anlar…

bana genelde bakıyolar

Güzel bir yazı olmuş Hasnacım..

Yazıyorum çünkü beynimdekileri başka bir aygıta depoluyorum yeni safsatalar için yer ayırmam gerekiyor..
terapi gibi geliyor

Yazmak biraz da yürek işi olsa gerek. Zira insanların yazmaya çalıştıkları şey, biraz da kendi hayatı olacaktır satır aralarında. Yazarken insan kendinden yola çıkarak çevresini anlatır. Eksen kendidir aslında, söyledikleri kendi dünyasının aynasıdır kağıt üzerinde. Hangi yazar ki gösterin bana kendinden bahsetmemiş bir satırında.

Ben düzyazı okumayı pek sevmem çünkü çoğu sıkıcı olur. Ama bu yazıyı bir kaç defa okudum. Tebrik ederim.

Parantezler... Merak etmeye başladım bile Medid

BillAbi, tercih meselesi aslında, Yazmakda da iddaalı değillim ama, galiba ben de konuşmak konusunda daha yeteneksizim.

Saliha can, "terapi" işte asıl kelime bu... Amatörce yürekten geleni yazmanın en iyi sebebi belki...

Alaybey, işte terapiden kastımız bu aslında... Başkalarının dünyasına harmanlasak da kendimizi (biraz da bencilce mi bilmem ki?) kendi aynamızı tutuyoruz sanki. Çok teşekkür ederim.

Yazmak...

Çok uzun süre oldu. Ben bile hatırlayamıyorum yazık ki...

İnsan neden yazar, benim için cevabı önemsiz bir soru. Ben neden yazarım? İşte bu soru çok önemli... Bunca sene yaşamımın hiç bir anında bencillik yapmadım. Çünkü, asla bencil olmadım. Paylaşmayı ve öğrenmeyi sevdim. Tuhaftır ki, bir tek bu konuda bencillik yapma hakkını kendimde buluyorum.

Bana bir şeyler öğreten herkese minnet borcum var.

Bana, ölsem bile imlaya her zaman özen göstermem gerektiğini öğretenlere, yazı editlerken neler yapılması gerektiğini, yazı yazmak ile yazı yazdığını sanmak arasındaki farkı öğretenlere...

Ruhumu çıkmaz sokaklara sokup, ardımdan bütün kapıları kapayıp ölmemi bekleyenlere, nasılsa bir şekilde kurtulur diyerek cehennemin ortasında çırılçıplak bırakanlara, annemin ruhumun aklını okuyan beynine, sevgili kedilerime, içime yazı yazabilme yeteneğini koyan Tanrı’ya (bunu keşke yıllar önce fark etmemi sağlasaydın)...

Sizler olmasaydınız ve ben kendimi binlerce kez öldürmeye çalışmasaydım, durup düşünmeyecektim. Durup, kendimi öldürmenin tek yolunun bileklerimi kesmek ya da lanet olası birkaç kutu hapı içip uyumak olmadığını fark etmeyecektim...

Umarım yazdıklarımı okurken canınız yanıyordur... Benim canımı yaktığınız kadar yanıyordur... Buraya bir gülme smileyi koyabilirdim ama üzgünüm, çünkü neredeyse tüm dünyadan nefret ediyorum. Çünkü bana kendimi yazdırıyorsunuz. İşte bu yüzden umarım lanetlenirsiniz...


(Ben neden mi yazıyorum: Ölmemek için, bir gün ölmemeyi başarırsam haberiniz olur...)