Konu: Emrullah Emin siirleri

SALINCAK

1...

ruhum bir salıncak
savruluyorum
savruluyorum
bu bir düşsel oyuncak
dönüyorum
dönüyorum
piyer lotideyim
ölümün görkemine karşı çay içiyorum
suskun bir mezar oluyorum
kah gökdelen kah minare oluyorum
başımı göğe kaldırınca rüzgar gülüne benziyorum
ellerimi açınca mesihe
kırk yıl ölümü dinlemiş bir ölümlüyüm
ben hayatın kavisi ölümün gülüyüm
saçlarımda kum dudaklarımda tuz
hırkam geçiyor meclisten uykusuzum
delilik akılsızlık değildir diyorum
gözlerimi kör kuyuya benzetiyorlar ne ala
ışıklı vitrinlerde satılmaz acım deyince beni anlıyorlar
gözlerimi yerçekimine benzetiyorlar pek ala
salıncaktayım
bu oyuncakta
anılarımı yargılıyor bu görkemli mezar
kırk yıl şiir susmuş bir şiirsizim
kırk yıldır gökdelenler ve minareler kadar kimliksizim
güvercinlerin su içtikleri birikintideki yansıma benim
ve iz taşır ölüm kadar hayattan gözlerim
salıncaktayım
dönüyorum
başımda yosun ağrısı
ellerimde kum
simitçi tezgahında veya hamal sepetindedir derken ruhum
uyanıyorum ışıklar içinde hoş, ala....

...

rüyamı yağmurlar yıkıyor

ışık kanatlı kartal geçiyor ağrının uçlarından

ve gecede bir camii silüeti zaman

sessiz, şaşkın, bekleyiş içinde

bana tuhaf olan herşey neden rüya ehli için ritüel

bana sıradan gelen şeyler neden boşluk ehli için farklı

bunu hiçbir zaman bilemeyeceğim/biliyorum

ellerimi yıkamaya yetecek rüyadaki yağmur

yüzüm yine aynı şaşkınlık lekesi içinde

rüyalarımı arayacağım sabah posta kutusunda

adıma düzenlenmiş bir imzasız mektupla birlikte



yeni kararlara sevkedecek beni rüyam
ve yeni kararsızlıklar açacak penceremdeki saksıdan
ne gonca olabilmeyi, ne güle açabilmeyi bilebilmiş hezeyan
kenti seyredeceğim dedem gibi göğsümün sol yanındaki sızıdan
ve göçü tepeden geçip giden pikabın kasasından
"gidilen yer gittiğin yerden ağrısız değil
hiçbir gidiş kalandan kaygısız değil..."

yine yağmurlar ve rüya
sancı boş değil mevsim değişiyor
kışın insanlar soğuktan imtina edip giyinirken
ağaçlar bütün şehvetleriyle soyunuyorlar
rüzgarın raksı başlıyor ağaçlarla kış boyu
aşılayıcı bir sevda ve sükunlu bir uyku
insanlar yazı fıtrattan sıyrılıp beklerler
ağaçlar edeple vakti dilerler

rüyamı rüzgarlar sallıyor
ne olur beni affedin düşlerim
akıp giden zamandan bize bir şey kalıyor
rüyaların ıssızlığına takılan bilgiç gülüşlerim
hala bana tuhaf gelen şeyler birilerine "doğal" geliyor
ve ben hala tabi bulmuyorum yağmurdan kartal çıkmasını...

AĞRI GECESİ

I

unuttum nereden nereye gittiğimi nicedir

gökyüzüne bakmadan dua ediyor

ağır ağır sövüyorum karanlığına yaşamın

oysa bütün günahları tanıdım tek tek

herkes kadar saklıyorum gece yarıları

herkes kadar sakındığımdan yana gür çıkıyor sesim

ah bu zamana düşen sol böğrümü döven yaşamak ağrıları

uykusuz geceler ardı kente yorulan ayaklarım

yarin sesi bir çocuk ağlaması kadar içli

yarin "gel" demesi ve "hiç dönmedimki bu kentenin şaircesi"

sana güller aldım yar ağrılı sabahlarda seni öptüm yar gözlerinden



geçtim ve unuttum yürüyüş nerede idam

bu akşam ağrısı erken başladı

göğe bakıyorum, dua ediyorum

"beni bırakmadın biliyorum eyyubi bir kıssadır şimdi ağrım

beni bırakmadıysan beni tutarsın biliyorum ey sezgi veren..."

başım dönüyor sayıklıyorum ıssızlığı

ağaçlar yaşayan eşyalarıdır çocukluğumun

her yaslandığım ağaç tanır ağrımı

acımı tanır gözyaşlarımı ve isyanımı

koşarak geçtiğim yollarda toza toprağa ve hıçkırığa bulandığımı

mezarlık önünden usul usul geçişimi bilir

can suyudur orada hüznüm, duam ve yitişim



içtim pınarından elemin

ağrıyan yanımda yükseliyor ümidim

öyle çok geçiyorumki kendimden

kendimden geçince sahipsizliğimin sahibi oluyor duam...

II

ağrıya ilaç ağrıyı verene traji komik isyan

herşeye bir deva unutmaya ve günahsızlığa da

düşünmeden derdi dermana koşulan yaşamada

içim dışım sövgü dolu bugün ağrısızlığıma

arınmak isterken ve yol düşlerken

ne işim var derdini idrakten yoksun bu çağ insanı çehreyle

yoksa yoksa haketmedim mi bu kadar

bu kadar haketmedim mi sorgulu prangayı

...beni çağın aklıyla yargılayıp akılsızlığıma ulaşanlara inat

ağrımı alıyorum koynuma yar diye uzanıp boylu boyunca

ağrımı anlıyorum kendime aynalardan bakınca...

III

yine bir ağrı gecesi

bin pişman uykusuz bin pişman sefil

korku korku alıyorum her nefesimi

ya ağrıya uyanmadan ansızın, acımı haykırırsa israfil?...

IV

büyütecek birşey yok

herşey o kadar büyükki

ağrımı kaplıyor

V

ölebirim şimdi saat durabilir

kınından çekilebilir kılıçlar

silah her an bozabilir mertliği

saçlarıma dokununca rüzgar

yer yer ve zaman zaman

hayata dokunabilir ölüm

bana ve mutluluğumu da

teselli edeyim insanları

ölünce geride kalanlarınızı gözyaşları büyütür

ve bazı küçük yer değiştirmeler

hatırlamalarında belki

sızı sızı içgeçirmelerle

ağrım söyletse de ölümü

hayatı anlamadan ölmez insan

ve unutulmaz anlaşılmadan...

VI

doktor bana iyi olacaksın deme

iyi öleceksin de

de ki sonsuzluktan yana -hala- bir ümidim olsun

Tşk ederim

ÜÇ NOKTA...

söze nokta düşüren öz nedir bilmeli

gül bahçesine girip kanamadan çıkarak

ürkütmeden mağaradan ak güvercinleri

duyarlılıklarını kayalıklarda bırakıp

iç sesinde susup duran bilgeyle halleşmeli



kelimesiz çoğalmalı söz için ansızın

geçerek elleriyle yorulan endişelerden

sokağın fahişe kahkahasına düşürmeden şiiri

ancak kutsal emanetlerin saklanacağı bir sandıkta

noktayla başlayan sonsuzlukta vermeli



ölüm tuhaf bir ayrıntı olsa da orda

üç nokta ıssızlıktır bunu yazarken geceye

onun çığlığını hiç kimse bilmemeli

sesini duyarken günahsız yüreklerin

direnmeli karanlığa ve kendinden geçmeli



sözü susuşa erdirenlerin yoludur bu

noktalar gizemli çığlık resitalidir boşlukta

açılmadan gecenin yürek savuran sesi

varılacak menziller yorulmalı adımla

şiir o kapıyı çalmadan hiç kimse bilmemeli

HÜRRİYET

Ey ruhum !.. şu esareti bırak da,

Aynalar böylesi bir yanan görsün.

Son sözün söylendiği son durakta;

Gerçekten habersiz bir zaman sürsün.



Vuslatı bir kulluk, özgürlüğe eş,

Son durak varlığın, huzura kardeş.

Doğunca ufkunda ebedi güneş,

İşte sen, işte sen, o zaman hürsün...



&#199RPINIŞ

Tarifsiz bir ağrı yine başımda,

Yazık ki hiç kimse etmez aldırış;

Belirsiz bir korku durur karşımda,

Yaptığım tek şey sessizce haykırış.



Unutmaktır diyerek o son çare,

Ve gömüp, başımı öylece yere,

Gün olup koşsam da pencerelere;

Bende ki o son hal, yine, çırpınış...



NOKTA SENFONİSİ

noktalar...

varda ve yoktalar

bağrımdaki oktalar

elimin terazisinde

dilimin ezgisinde

azaldıkça çoktalar



gecede, şafaktalar

özde topraktalar

başları sükunlu gece

düşleri zorlu bilmece

sanki bir hamaktalar



benimle oynamaktalar

hep saklanmaktalar

ben bir körebeyim

noktasız bir gölgeyim

onlar hep uzaktalar



söz ile ufuktalar

göz ile ayaktalar

benim durmadan çöken

saydam acılar çeken

şiirde, uyaktalar



karada ve aktalar

"şu güzele bak"talar

yoruldum söylemekten

zaman onlara erken

belki bir tuzaktalar



o mutlak duraktalar

yolları ıraktalar

ben bilirim yolları

yolda geçen yılları

seyyahla "yazık"talar

seyyahla "yazık"talar...



ŞEYTANIN İŞİ

şeytan aldı götürdü

bende kalması bana en büyük cezaydı

geri getirdi...



KENDİNİN EZGİSİ

uzak bir şehri düşünürken

yola çıkardı

uzak şarkıları dinlerken

şiir yazardı



kendini ararken

kendinden korkardı



söylemek isterdi

sözü yakardı

varmak isterdi

izi yakardı

yokuştan kaçar

düzü yakardı



kendinin dağına

kendi çıkardı



o suydu

susuzluktu

umuttu

umutsuzluktu

insandı

ve sonsuzluktu



yola bakardı

mesafeyi yakardı



TEMMUZA ISLAK BİR DOKUNUŞ

temmuzdu

toprak yağmura hasretti

ben toprağa

topraktan yaratılmış olmanın olgunluğuyla

ellerimde gül kokusu hasreti

uzanmış gök denen direksiz dama

düş kuruyordum

hayallerimin salıncağından düşerken

temmuzdu

yağmur yağıyordu

dedemin görmüş geçirmiş gözyaşları akıyordu

ben---yani yolunu yitirmiş bir yağmur damlası---

dedemin yanaklarına düşüyordum

temmuzdu

üşüyordum



FARKINDA MISIN?

yol olmaktasın

yola düştükçe

hayat bulmaktasın ansızın

ölümü düşündükçe

farkında mısın sen bir başka güzelsin

kendini soyunup

kimsesizliğini giyindikçe



FISILTI

bir şey fısıldıyor kulağıma

şu ceviz ağacının susuşu

gökyüzünün derinliği

rüzgarın tenime değişi

uzakta havalanan kuşun

kanat sesi

tabiatın duygularıma eşliği

hayat bir şey fısıldıyor kulağıma

ve şaşırtıyor beni...



G&#214GELER

aynadaki aksiniz konuşabilseydi

sustuklarınızdan kaçardınız

sustuklarınızı söyleyebilseniz

gölgeleri anlardınız...



ISLAK SORU

heykeller ıslanır ama söyle bana üşür mü?

düşünen adam heykeli karşısında bir deli

üşümeyi düşünür mü?



KAPI

ölüm geldiğinde kapıyı çalsaydı

ömür boyu kapımızı kimselere açmazdık