Konu: Her yüzden bir hüzün akar gönlüme.....

Bir kayıbım yollarda kendini arıyan , gecelere esir düşmüş bir aşık belkide yüreği kanıyan ....

Nere baksam hüzün akar bazen bir yüzden bazen geceden kimi zaman gökyüzünden....

Yollardayım yine ardından düştüğüm , istemezdim gözlerindeki parıltının ardından aksın çeşmesi göz pınarlarının , istemezdim üzmeyi bir gece vakti , ceylanımsın yüreği yaralı ardından bakarken ağladığım...

Dünyalara küsüpde hiçbişeylere karıştım , bilmezsin geceler nasıl çeker içine bilemezsin , gözyaşlarım nasıl kaybolur karanlıklarda , kanlı bıçağım deşerken bedenimi , kör olmuşta kesmek istemez sanki , görenler korkupta kaçar beni bir ruhum belki kendinden habersiz sığmazım yollara taşarım yüreğim gibi şaşarım....

Bir hiçim belki kimse bilmez ki hem , belki bir hayalim bu dünyada var olduğunu sanan bir ölüyüm belki diri diri mezarlarda yatan....

Yaşıyorum anlam bulamadığım anlam katamadığım bir dünyada yaşıyorum aklımda bir sürü soru işaretleriyle dolaşırken titriyor ellerim seni anarken....

Nasıl bir sevdaki diye sormayın sakın , karadır yüreğim gözlerimde gizlenmiş çileli hayatım ağlarım hergün ağlarım da .....

Her yeni gün senle başlar dünyamda rüyalarımdan kalmadır belki , seni düşlerim 24 saat ne haldedir ne yer ne içer ağlarmı gülermi acaba yanında biri varmı aklındaki düşünceler neler peki beni düşünürmü onu düşündüğümün milyonda biri kadar peki birgün o da severmi benim onu sevdiğim gibi ....

Üstüme akar sürüsü insanın , açtır iki cümle söze , kime baksam hüzün akar gözlerden , derdim yetmez kendime bazen karışırım dertlere , yüreğimdeki yaralar büyürde dünyaları alırım gözlerimden , akar hüznüm yara aldığım yerden akarda tükenir takatim bir bilsen sensiz ne haldeyim....

Her köşe başında ağlaşır birileri kimi aşktan yana kimi maddiyattan kimi vatandan milletden yana yaralı yaradana karışır isyanları damla damla akarken gözlerinden hayatları....

Ben hiçbir yerlere ait olamamanın verdiği acı ile yanıp kavrulurken şu dakikalarda , şimdi dersinki herşeylerin varken ya ben neylerim yaban ellerde kimsesizken , kalmışsa ellerim anadan babadan kardaştan ayrı düşmüşsem bir şehre akarken gözlerimden hüznün yaşları neylerim böyle bir dünyayı......

Peki düşündün mü hiçbiryerlere ait olamamak nasıl bir duygudur?
Peki düşündün mü anan bacın kardeşin ölürken bile hiç bir duygu hissetmemek nasıldır...
Sordun mu kendine giderken ardından ağlarmı diye...
Düşündünmü niye neden nasıl diye
Düşünüyorum giderken ardından bakıp bakıp duruyorum kaybolurken ufukta , ağlıyorum karanlıklara karışırken gidişinle ardından , giderken benliğim senle kimsesiz kalıp da yollara düştüğüm de göçüyorum bu alemden aklımda hayalinle hıçkıra hıçkıra....

Endekslenmişse hayatın aşk yoluna , aşk sana yakın ama uzaksa , sevdiğinin derdi sana dert olurken için yanıp yanıp kavrulurken şehir üstüne çökerde kimseler seni anlamazya ezilir kalırsın onca yükün altında da derler sana neyin eksik ki yaşadığın dünya da... Bir yudum sevgiye açken..........

Paylaşmak vardı birde seni istemeye istemeye......
Çıldırasım gelirdi dünyaları yıkasım....

Mutluluk nerde diye düşledim hayatımı sorguladığım şu dakikalarda senin yanındayken mutluydum birde ölümü arzularken....

Yaşamaksa yaşadığım...
Hayatsa aldandığım
Gözlerinden ağladığım.....

Yakup KARA

Ben bir Mecnun'um İstanbul sokaklarını mesken tutmuş
Dolaşırım avare gibi gönlümde yanarken ateşler
Aklım firaridir gecelerde kaybolurken
Siper edilmiştir gövdem serseri kurşunlara
Gönlümüzdeki çukurlar dolar mermi fırtınasıyla
Bir acı karışırız mutsuz yüreğimize
Gözlerimizden süzülü verir hayat damla damla
Akıp gider bir ömür , bom boş sokaklara
Sokaklar dipsiz kuyulara
Kuyular teslim yangınlara
Aklım firaridir bedenimden
Bedenim yaralı en derinden
İlansız bir kayıbım mazilerden

Bir gün değişirde hayat
Gülerde tanrı yüzümüze
Yazılan çizilen silinip atılırda geçmişten
Yeni bir gelecek vaad edilir
Bilinsinki bir isyan ölümüne doğar
Dönüş yoktur çıkılan seferden
Geçilir yardan gönülden
Bu dünya bir zindan iken
Hergün acı gözlerimizi süslerken
Bir tövbe bir af geçmez gönlümüzden
Siper edilmişken bu beden
Fırtınalar sağnaklara bağlanmış saydırırıken yüreğimize
Anamız hakkını çekerde üstümüzden
Yüreğimizi adadığımız davanın adı aşksa
Aşk ölüme açılan bir kapıysa
Yar bana bir hayalden de uzaksa
Yemişim dünyasını
Tüketirim bir sefil hayatı
Akarım yüreklerden hayallerden
Yanarda kavrulurum yağmurlar yağarken
Küllere dönerim rüzgarla savrulurken
Belkide bir şairim
Ölümlere yürürken....



Yakup KARA

Beşiktaş da çarşı meydanında kaybettim kendimi,
Nerdeyim , bilemedim.
Dünyam dönü verdi başımda ve karardı sokaklar birden
Düşmekteydim tutunacak birşeyler ararken
Yollara sardım kendimi yürümelere
Şairler Sofrası Parkına sığını verdim
Bir bankın üzerine yığılırken , düşlerim kaydı birer yıldız gibi
İşte o an seni andım ve diledim tanrıdan
Tanrının unuttuğu ben....
Başımı vururken yerlere
Şuurum gitmekteydi dur derken
Şuursuzca yatı veriyordum akarken seller gözümden
Hayatım bir film şeridi gibi dönerken
Takılı kalmış gözlerim ağaçlar arasından yldızlar parlarken
Sanki Azrail'i görür gibiydim , hareketsizce yatarken
Saatlerce bekledim oysa keşke alsa diye...
İnsancıklar geçiyordu yanıbaşımdan
Nefret ediyordum işte o zalim bakışlardan
Bir it dolaşır
Bekler bir sefilin ölümü
Acımasızca parçalamak için
Tükenirken takatim
Göçmüş gibiyim ait olmadığım bir dünyadan
Hiçmi mutlu olmaz dı insan yaşarken
Hiç bir yere ait olamama hissi kaplar benliği
Sokakların ışıkları sönerken
Kurtlar sürüyle gezer şehrimde kalleşçe
Kalleşçe deşer bedenini
Düşlerin bile yittiği gittiği anlardayım
Bir üşüme sararken bedenimi
Sana koşmak isterdim
Dizlerine uzanmak ağlamak
Bir bankta ölü gibi yatmaktayım
Belki bir yıldızla kaymak isterdim dünyadan
Bir kurda yem düşmüşken
Aciz kalmak
İsterdim ki sessiz olmasın ölüm
Deşerken bedenimi celladım
Acıyla haykırıp inletmek gecenin karanlığını
Gelmiyor ki isterken düşlerken ölüm
Almıyor ki yaradan yalvarırken de canımı
Bir insan kaç kez ölürdüki yaşarken
Her yürüyüşte ölüme
Yeni bir hayat sunulurmuydu ölüye
Yaşamak istemiyene
Ağlarken niye gelir ki hem insan bir dünyaya
Böyle bir yaşam nasıl sunulur ki
Nasıl kandırılır insan toz pembe hayallerle
Yeter , yeter , yeteeer dedikçe


Yakup KARA

Yağmurlar yağıyordu şehre
Yine sokaklar çekerken içine
Sessiz ve ıslak
Biraz da ürkek
Geceler ah geceler
Ağlardı üstüme
Bekleşirken sizler
Yürürdü yollar
Sokak lambaları kaçarken
Başım eğik
Görmezim kimseleri
Sadece yağmur sesi
Bir şarkı gibi
Bir ana ağlar üstüme belki
Geceler yollarda akarken
Ben , ahh ben
Ateşlerde yanardım
Yağmurlar yağmaz iken

Yakup KARA

Yandım yandım yandı yüreğim derdinden
Yanında bir köle bir köle köleyim
Sevmişim seni dünyaya küseli
Aşkından deliye deliye deli deliye döndü döndüm güzelim
Al beni , al beni ,beni beni benden
Bir kurşun yeter bin kurşuna vurdun vurdun yar beni
Ben seni seve seve seveli güzelim
Dünyanda kaybolmuş kaybolmuş kaybolmuşum güzelim


Yakup KARA

Üsküdar da bir sabah merhaba dedim güne
Mermi sesleri uykularımı çekip aldığında benden
Rüyalarımda bırakıpda suretini
Gözlerimiz takılıyken
Aklımıza işlenmiş deli bir sevda
Gözlerimizi sarsada kara
Yüreğimizde kanar hep bir yara
Ellerim , ellerim sana kavuşmazda
İşte o anda tersine döner dünya
Doğacak yerde batar güneşler
Firar eder aklım başımdan
Düşüncelerim kilitlenir
Yollarım kesilir
Dünyam üstüme çöker
Mermi sesleri sarada Üsküdar'ı
Bir üşüme sararda bedenimi
Yattığım yerde üşürüm
Kanarken yüreğim
Anlaki sensiz göçer, göçerim...

Yakup KARA

Dur , bakma , sakın duyma
Gözlerimden sözlerimden kaç
Ama korkma ,sakın
İçim yanarda gözlerime vurur sancısı
Sözlerim birer kurşundur ,namlusu meçhul
Serseriyim sokaklardır yerim yurdum
Sakın korkma ,sakın
Bir sana mecburdur yüreğim
Sana tutuklu gözlerim
Uzanmazda sana kırılır ellerim
Bir başka yüzde aranmaz güzelliğin
Bir meleksin ,bilmediğin
Bir mecnunum sevmediğin...


Yakup KARA