Konu: Düş ve Gerçek üzerine paradigmalar.(kalemi olmayan gelmesin) :)

belkide yaşamımız boyunca, farkında olarak yada olmayarak en çok dilimize yer eden ifadelerden biridir düş-gerçek kavramları..

bilindiği üzere her tanım herkes tarafından aynı algılanmadığı gibi, ifade ediş şekilleride bir o kadar çeşitlenir dilimizde..

bu başlığı açma amacıma gelince.. türlü konular için yapabileceğimiz paradigmayı, gerçek-düş üzerine yapalım istedim bu sayfada..

biryerlerden copy past yaparak değilde.. dilinizden basit, yada karışık, duygusal yada gerçekçi, her nasılsa işte.. bu kavramları kendi iç dünyanızda şekillendirip onu resmedelim yazılarla...

biraz karışık mı oldu

her uyanış.. bu kadar mı benzer birbirine..

mahsuscuktan açtığımız gözlerimiz..hangi gerçeklere kapanır..?

dışımın düşü orda işte..
ya içim.. nerde saklıdır.

Bazen dus icinde dus goruruz aslinda dus gordgumuzun farkindayizdir ama yine de duslerine esir olursun cogu zaman birseylerden kacarsin orda iyi karakterli bir ruh olursun kotu ruhlar dan kacar bir agacin yanina yaklasir sirtini dayarsin ama agac birden sarar seni ayni gercek hayata yasadiklarmiz gibi sirtini guvendigin birine dayarsin arkana bakma geregi duymazsin cunku cok guvenirsin ama bir gercek varki en iyi bildgin insanlar birgun ayni o kotu ruhlu agac gibi sarar seni gucsuz birakir o an keske dus olsa bunlar gercek olmasa bu ruya olsa deriz kendimize ne fayda yasadiklarmiz bazen duslerde ruhumuzun ziyaret etigi cehnem o cehnmedeki seytanlar, kotu ruhlar karanlik sisli duslerden daha da korkunc

Sanirim baya karisik de benim de duygularim Saygilar

teşekkürler karbeyaz.. karışık gibi görünsede, içten ve samimi bir bakış açısı olmuş...

acaba diyorum fâniyiz..fâni olanlara mı bağlıyoruz düşlerimizin iplerini.. ki;..koca koca korkular ve kabuslar bırakmıyor peşimizi...

biliyormusun?
bence biliniyor mahsustan yaşadığımız ...

Bir zamanlar bir çocukmuydum gerçekten.?, Hayal meyal hatırladığım herşey; ordalarmıydı? Yoksa kanıksadığım düşler mi gördüm hep? Sanki herzaman çocukluğumun içinde ergenliğim, ergenliğimin içinde de yetişkinliğim vardı, ama saklamak gereği duydum herbirini birbirinden. Gerçekten haykırmak istedim mi ya da haykırabildim mi içimdeki ergene ve içindeki yetişkine; "buradayım" diye... Duyabilmeliydim o zaman umudun sesini aklımın derinlerinde. Masada oturuyorum karşımda bilgisayar, kültablası, kablolar..., dışarıda ise denizin ve gecenin sesi var. Çocukluğumu düşünüyorum, anlamsız kelimelerin, gecenin ve denizin alıp götürdüğü yere kadar...

t-o-l-g-a tarafından gönderildi.

Bir zamanlar bir çocukmuydum gerçekten.?, Hayal meyal hatırladığım herşey; ordalarmıydı? Yoksa kanıksadığım düşler mi gördüm hep? Sanki herzaman çocukluğumun içinde ergenliğim, ergenliğimin içinde de yetişkinliğim vardı, ama saklamak gereği duydum herbirini birbirinden. Gerçekten haykırmak istedim mi ya da haykırabildim mi içimdeki ergene ve içindeki yetişkine; "buradayım" diye... Duyabilmeliydim o zaman umudun sesini aklımın derinlerinde. Masada oturuyorum karşımda bilgisayar, kültablası, kablolar..., dışarıda ise denizin ve gecenin sesi var. Çocukluğumu düşünüyorum, anlamsız kelimelerin, gecenin ve denizin alıp götürdüğü yere kadar...

hayalle gerçek arasında bir "ara zaman" dır yaşanan..

çocukuğun;
o en hınzır düşlerini, bayram şekerli günlerini,
korkuyla girilip, gururla taşınan aşılı kolların iplerini,
"çıkamazsın dedikleri zirvelere çıkıp,
giremezsin dedikleri ummanlara dalma cesaretini",
ve hayata, anne-babaya-kardeşe, paylaşmaya, oyuncak ata dair hesab edilen ne varsa,
bir cepkene doldurulup, taşınmıştır ara zamandan, ana mekana...

siz adım attıkça, bir yıldan öbür yıla,
cebinizden dökülür düşler.. hayaller..gerçeksiler...gibiler..sankiler..

benim bu sabah cepkenimden "uçan kaz" düştü..
aldım yerden ve koydum cepkenime (ara zamanıma)..



nasıl unuturum?
pazar sabahları, patetes kızartması ve çayla,
ömrümün en uzun bekleyişini...

uçan kaz gelip çekmeseydi aklımın iplerini,
işitme engelliler haber bülteninin bitmesini kim beklerdi, onca sabır ve nihayetsiz bir heyecanla?

parmak çocuk nils, kaz martin ve köstebeği en sıkı arkadaşlarım seçmelerimi?,
siz buna düş mü diyorsunuz?
belkide gerçek..

benim içinse farketmez..
eee..
bir varmış.. bir yokmuş...

ahsenul_kasas tarafından gönderildi.

parmak çocuk nils, kaz martin ve köstebeği en sıkı arkadaşlarım seçmelerimi?,
siz buna düş mü diyorsunuz?
belkide gerçek..

benim içinse farketmez..
eee..
bir varmış.. bir yokmuş...

Hayalle gerçek arasındaki kelimeler, bekler aşina bir-iki yolcu daha.

Issız limanın gamlı buğusu
Eğer yalnızlığa çare değilse
Azaltamıyorsa fani kaygıları
Neden durağanlaşalım
Demir alıp devinebilmek varken
Riyakar olan herşeyden
Olanca içtenliğimiz
Sıyırıp alabilecekken benliğimizi...

Belki de;

Koskoca dünyanın
Ormanlarla dolu güzel ülkesinde
Meşe olmak zorundadır
Palamutları olmasa bile
Eğilmeden erişmekse huzur
Deryayı kumda eriten
Asıl mekana ulaşabilmek
Neden kırmızıyla olmasın ki...

Farketmelidir.

[QUOTE=t-o-l-g-a;5306009]Hayalle gerçek arasındaki kelimeler, bekler aşina bir-iki yolcu daha.

Heryer çivit mavisiydi,düşlerim gibi hayallerim gibi ben gibi.
Sokaklarsa korkunç ve yakıcı kırmızı,alışılamayan gerçekler gibi,saçlarım gibi,ve yine ben gibi...

Susarak özlüyorum ,zaman zaman değil,artık şimdi...
susarak özlüyorum hatırlayamadığım günlerimi,

Nezaman gözlerimi kapatsam,
İçime yürürdü gerçeklerin ayakları
ve çivit mavisi laciverte dönerdi
ağlardım...
Benim hayal kurmaya pek vaktim olmadı,
ben hep o ayakların sahibiyle yaşadım...

Hayalle gerçek arasındaki kelimeler,hadi sizde bir renk seçin kendinize.(mavi-kırmızı ve lacivertin dokunulmazlıkları var)

Yaşananlar mı daha anlamlı,
Ya da oralarda biryerlerde olduğunu bildiğim düşlerim mi?

Hep böyle küçücükmüydü; doğduğum ev, mahallem, ilkokulum ve
Tozpembe dünyayı kovalayıp, yakalayabildiğim zamanlar da diğer herşey?

Ya bu koskoca şehirler, hep bu kadar büyükmüydü,
Her semtinin bir katran karası gölgeye denk düştüğünü görmeden önce?

Belki de geldiğim herşeyin sonudur farketmeden,
Ödülsüz bir film şerididir bu gördüklerim zaten.

Tozpembe başlangıcı ile katran karası sonu arasında,
Yakut yeşili gözlerinde kalan hayatımdan ibaret...

Belki geçmiş zaman karmaşası,belki yok edilmeye çalışılan bir hayal,ve belki de büyük bir rüyaya karşı uyanış çırpınmaları bu yaşananlar.Oysaki gölgede kımıldıyoruz henüz,katranlar bulaşıyor ayaklarımıza...

Hani o toz pembe olan çiçeğin güneşi,hani her yüzün çiçeği,yakından gelen cevaplar hani,solup giden firuzenin güzelliğini kim görüyor artık,duyan varmı yakutun çatlayarak açışını?

Gerçekler yaş döküyor...çiseliyor çayırın üzerine...ve bakışlar,sanal ortamın solgun dalı.Ödenmesi gerekn bir haraç gibi,kaygının,endişenin getirdiği mutsuzluğu paylaşıyor herkes...kırmızıyı kuşanıyor yeşile inat,yüreğini çıkarıyor kılıfından, pembeye yol veriyor,ve ortak payda altında katran karası geceye haykırıyor hep bir ağızdan ;

HAYALLERİNİ YAK EVİNİ ISIT...
HAYALLERİNİ YAK EVİNİ ISIT...
HAYALLERİNİ YAK EVİNİ ISIT...

çok karamsar oldu galiba,bu gün günlerde yine lacivert,ondan olsa gerek...sevgilerle