Konu: Seyyid Abdulhakim-i Arvasi'nin Kerametleri....Mükemmel....

Seyyid Abdülhakim-i Arvasi

Son asırda yetişen, zahir ve batın ilimlerinde kamil ve dört mezhebin fıkıh bilgilerinde mahir, büyük âlim ve ruh bilgilerinin mütehassısı büyük velidir. Silsile-i aliyyenin otuz dördüncüsüdür. Babası Seyyid Mustafa Efendidir. 1865 yılında Van'ın Başkale kazasında doğdu. 1943‘de Ankara'da vefat etti. Kabirleri Ankara’nın Bağlum nahiyesindedir.





Halid Turhan Bey anlatır:

Bir gün ziyaretlerine gitmiştim. Kütüphanelerinden bir kitap çekip, bir yerini açıp bana verdiler ve; "Buyurun, okuyun!" buyurdular. Arapça idi. Okumaya çalıştım. Yanlış okuyunca düzeltirlerdi. Bir daha okuttular ve gene yanlışlarımı düzelttiler. Sonra; "Türkçeye çevirin!" buyurdular. Takıldığım çok ibareler oldu. Yardım ettiler, hatta kendileri tercüme ettiler. Bir daha okutup, bir daha tercüme ettirdiler. İyice anlamıştım. Vefatlarından yirmi sene kadar sonra, kütüphane müdürlüğü için, Ankara'da imtihana girdim. İmtihanda elime bir Arapça kitap verdiler ve bir yerini açıp, okuyun dediler. Bir de ne göreyim, Abdülhakim Efendinin verdiği kitap ve açtıkları sayfa değil mi? Okudum, tercüme ettim. İmtihanı kazandım. Kütüphane müdürü oldum. Ama imtihandan çıkınca, Efendinin bu büyük ve açık kerametini görünce hüngür hüngür ağladım.



Diş hekimi emekli albay Sabri Bey anlatır:

Abdülhakim Efendi, arada bir bana, teyemmüm nasıl yapılır diye göstererek öğretirdi. Kendi kendime, şimdi su olmayan yer yok, acaba neden bu kadar teyemmüm üzerinde duruyor derdim. Vefatından otuz sene sonra, ellerimde yara çıktı. Hatta bir başparmağımı kestiler. Doktorlar ellerine su vurmayacaksın dediler. Üç sene teyemmümle yani onların gösterdiği şekilde teyemmüm ederek namaz kılmak zorunda kaldım.


Faruk Bey anlatır:

Bundan yıllarca evvel, oğlum Nevzad, o zamanlar oturduğumuz apartman katının balkonundan aşağıya, beton bir zemin üzerine düştü. Çocuğu koma hâlinde bir hastaneye yetiştirdik. Ayıldı. Fakat akli melekelerini kaybetmiş haldeydi. İstanbul'a götürdük. Bütün mütehassıs sinir ve akıl doktorlarına gösterdik. Hemen hepsi ümit göremediklerini söylediler. Bir Rum doktor erken bunama teşhisini koydu ve şifası yok hükmünü bastı. Büluğ çağındaki çocuğumu, büyük amcası Abdülhakim Efendinin kollarına teslim ettim. Çocuk tekkede kırk gün kaldı. Bu müddet içinde, onu nazarlarından ayırmadılar. Sadece; "Mahzunum, mahzunum!" diye içlenerek işi, Allahü teâlâya havale ettiler. Kırk gün sonra Nevzad, hiç bir zaman sahip olmadığı maddi ve manevi bir sıhhate kavuştu. Hukuk Fakültesini bitirdi. Uzun yıllar DSİ'de avukatlık yaptı, oradan emekli oldu. Abdülhakim Efendi, biraderzadeleri olan Faruk Işık Efendiyi çok severdi. Birisini methetmek isteseydi; "Faruk hariç hepimizden iyidir" derdi. Kabri, Abdülhakim Arvasi'nin ayak ucundadır.



Bayezid Camiinde; Erzincan zelzele felaketinden bir hafta kadar önce: "Allahü teâlâ, zinanın aşikâr olduğu yerlere zelzele ile ceza verir. Erzincan gibi" buyurmuşlar. Kimse o esnada bu manayı anlayamamış, ama bir hafta sonra, duyanlar bu büyük bir kerametti, anlayamadık demişlerdir.


Talebelerinden İlyas Efendi anlatır:

Bir gün yaşlı bir kadın marangoz dükkanıma gelip; "Bir odalı evim var. İkinci bir oda yaptırıyorum. Kiraya verip onunla geçineceğim. Bedelini kira parasından vermek üzere, bana bir kapı ve pencere yapar mısın?" dedi. Yarın gel, konuşuruz dedim. Maksadım, Seyyid Abdülhakim Efendi'ye gidip danışmaktı. İkindi vakti dergâhlarına gittim. Hâlimi sordular. "Müşteri geliyor mu?" dediler. "Geliyor" dedim. Fakat sormak için gittiğim kadını unutmuştum. "Sipariş veren oluyor mu?" dediler. "Bugün yok" dedim. "Kadın müşterileriniz oluyor mu?" buyurdular. Gene hatırlamadım. Bunun üzerine; "Bugün gelen kadının işini gör!" buyurdular. Ancak o zaman hatırlayabildim.


Bir gün Bayezid Camiinde vaaz verirlerken konu ile hiç ilgisi olmadığı halde; "Sizden biriniz, eve gidip, çocuğunu çatıya kiremitler üzerine çıkmış, güvercin kovalar görürse, bağırmadan, güzellikle, yavrum bak sana neler getirdim, şeker aldım, desin, onu tutup içeri aldıktan sonra azarlasın" buyurdu. Vaazı dinleyen Akhisarlı bir zat içinden şimdi bunun da ne ilgisi var diye geçirdi. Vaazdan sonra evine gidince baktı ki çocuğu evin damına çıkmış, kiremitler üzerinde güvercin yakalamak peşinde, nerede ise kenardan düşecek halde. Çocuk küçük olup üç-dört yaşındaydı. Hemen Abdülhakim Efendinin nasihatlerini hatırladı ve öyle yaptı. Çocuk düşmekten kurtuldu.


Talebelerinden Hafız Hüseyin Efendi anlatır:

Tahsilimi İstanbul'da yaptım. Arabi ve Farisi'yi iyi bilirdim. Her toplulukta söz sahibiydim. Bir gün beni Abdülhakim Arvasi hazretlerine götürdüler. Maksadım orada da söz sahibi olmaktı. Kendisine çok yakın bir sandalyeye oturdum. Sohbete başladı. Hemen sonra sandalyede oturmaktan haya edip, yere indim. Sohbette, hiç bilmediğim, duymadığım şeyleri anlatıyordu. Yakınında yere oturmaktan da haya edip biraz geri çekildim. Biraz daha biraz daha derken nihayet kendimi kapının önünde buldum. Nerede ise kapıdan dışarı çıkacak hâle gelmiştim. Ben yıllarca şeyhlik postunda oturmuş talebeleri olan biriydim. Seyyid Abdülhakimi görünce ancak talebe olacağımı anladım ve talebelerime:
"Seyyid Abdülhakim Efendiyi görünce, tanıyınca şeyhliğin ne olduğunu anladım, eteğine yapışmaktan başka işim kalmadı" dedim. O büyük zata talebe olmakla şereflendim.

kaynak:http://www.dinimizislam.com/detay.asp?Aid=1825

büyük alimlerden faydalanmak lazım

Normalde Necip Fazıl Kısa Kürek 'in bildirdiğine göre Seyyid AbdülHakim Arvasi
efendi keramet göstermekten şiddetle sakınırmış.Demek ki sevenleri vefatından sonra anlatmışlar.Allah razı olsun.


selam ve dua ile,

bence bir alimin en büyük kerameti, O na uyanı Allah tan razı edebilmektir, verilenler sadece zahiri tabi eger gercek ise,bunu yanlız Allah bilir,

hemen kıyası Resulullah efendimiz ve sahabeleri ile yapıyoruz, sonuc ortaya cıkıyor

İÇİNDEN PEK &#199KILMAYACAK KARISIK BİR KONU... BU KONUDA BİR COK M&#220ESSİR VE MUCEDDİDİN KİTAPLARI VARDIR..

student tarafından gönderildi.

Normalde Necip Fazıl Kısa Kürek 'in bildirdiğine göre Seyyid AbdülHakim Arvasi
efendi keramet göstermekten şiddetle sakınırmış.Demek ki sevenleri vefatından sonra anlatmışlar.Allah razı olsun.


selam ve dua ile,

Bir kere hiç kimse kendinden bir keramet gösteremez.
Herşey Allah'ın yedi küdretindedir.
Arvasi Hazretleri Keramet göstermekten şiddetle kaçarmış gibi bir laf çok komik.

Peygamberler dahi istedikleri zaman Mücize gösteremediler. Çünkü Allah isterse olacağını biliyorlardı.

kk1453 demiş ki ;

Bir kere hiç kimse kendinden bir keramet gösteremez.
Herşey Allah'ın yedi küdretindedir.
Arvasi Hazretleri Keramet göstermekten şiddetle kaçarmış gibi bir laf çok komik.

Peygamberler dahi istedikleri zaman Mücize gösteremediler. Çünkü Allah isterse olacağını biliyorlardı.

Keramet kelimesi malesef , keramet sahibi olmak , keramet göstermek gibi kelimelerle beraber kullanıldığı için sanki kişinin kendisi tarafından gösteriliyor veya sahibi olunuyor anlamı varmış gibi gözüküyor.Benim kasteddiğim Seyyid Arvasi hazretlerinin isteyerek keramet göstermekten kaçınması değil , kerametlerini anlatmasıydı.
Bu yüzden yazımın devamında ;

Normalde Necip Fazıl Kısa Kürek 'in bildirdiğine göre Seyyid AbdülHakim Arvasi
efendi keramet göstermekten şiddetle sakınırmış.Demek ki sevenleri vefatından sonra anlatmışlar.Allah razı olsun.

dedim.


Hz.Muhammed (sas) min bile inşaallah demediği için vahyin geciktiğini Kuranı Kerimden biliyoruz.Peygamberimizin kendi istemesiyle keramet gösteremeyeceğini kabul ettiğimize göre herhangi bir Şeyhin , velinin kendi isteği ile keramet gösterebileciğini kesinlikle söyleyemeyiz.

Yazımda kendi isteğiyle keramet göstermeyi değil , kerametleri anlatmasını kastedmiştim.




selam ve dua ile,

O halde Necip Fazıl Kısakürek yanlış aktarmış. Çünkü Keramet gösteriyorum demekle gösterilmez. Ancak Allah tarafından Evliyası vesilesi ile gerçekleşir.

Saygılar.

Belki necip fazıl kısakürek o ifadesiyle

Abdulhakim arvasi hz.ne bize keramet göster diye gelenleri geri çevirdiğini kastetmiştir...

Keramet tabiki Allah'tan gelir...Fakat geçmiştede görüyoruz ki evliyalara inanmayanlar onlardan keramet vb istemiştir...Allah ta onlara kerametler nasip etmiştir...

Örneğin Abdulkadiri Geylaniye bir rahibin ölüyü dirilt diye keramet istemesi gibi...Abdulkadiri Geylanide Allah a durumunu aktararak bu olayı gerçekleştirmiştir...

Necip Fazılın sözlerinden de Arvasi nin bu tür durumları pek sevmediğini anlıyoruz...Yani Rabbinden bir keramet istese Allahın izniyle olacağı fakat insanların kerametlerle değilde akılları ile inanmalarını istemiştir...

Evet Portillo. Haklısın. Öyle düşünmüşte olabilir Necip Fazıl Kısakürek.

Büyük şair ve dava adamı Necip Fazıl Kısakürek, Seyyid Abdulhakim-i Arvasi Hz.ile tanışmadan önceki hayatını bakın nasıl özetliyor;

Tam otuz yıl saatim işlemiş ben durmuşum,

Gökyüzünden habersin uçurtma uçurtmuşum.