Konu: Kendi İçimde Çığlık Atarken (yani şiir yazarken):)

Ebedi Aşk...


öyle sıcak ki hava
içim üşüyor ama...
o kadar zamandır sustum ki sana...
artık istesemde konuşamıyorum...
dilim alıştı susmalara...

vahşi bir kısrağı terbiye eden, seyisler gibi...
terbiye ettin sabırsızlığımı...
bu hercai artık soru sormuyor...

ne zaman istersen!
aşk özgür bırakmaktır ya birazda:
bak bunuda öğrendim sonunda...

her şiir sana, her şarkı sana
ben susuyorum...
başka aşkların tadında
çalıntı şiirler gönderiyorum...

ebedi aşkı buldum/muştum...?
yaşım yolun yarısına gelmişken...
belkide aşkı ancak tanımlıyorken...
işte buldum diye sevinemedim...

dur dedin!
dur daha fazla yaklaşma...
yaklaşamadım...
karşı kaldırımda öylece kaldım...

daha çok susmalımıyım?
daha çok beklemelimiyim?
kızma...
sabırsızlık değil bu...

ayrı geçen her güne
yazık olmasın diyorum...
buradayım, baksana...
unutma beni buralarda...

şimdi sen o karşı kaldırımda
başka gözlere bakıyor,
başka elleri tutuyor,
beni burada unutuyorsun!

ne yolun o yanına geçebilirim artık
ne başka yöne gidebilirim...
ölene kadar deseydin,
beklerdim...

keşke böyle ölmeseydim...

Sardunyam

telaş


hep bi gitmeler telaşındayım
ait olamadım buraya!
hep yarım kaldı bişeyler
eksildikçe eksildi yarımlar bile...

işte gidiyorum çeşmi siyahım
aramıza dağlar sıralansada...

gelirken sessizdi adımlarım
giderkende sessiz olacağım,
kapıyı açık bıraktım,
sen geldiğinde kapatırsın...

hep bi susmalar telaşındayım
konuştuklarım da eksik kaldı
eksildikçe eksildi yarımlar bile...

hoşçakalın bütün yarım kalmışlar...
sözlerim,
gitmelerim,
geleceğim...
beni yok saysın yarınlar...

Sardunyam

krizlerdemisin?


gözü karam, kırılganım, sözleri keskinim...
çokmu incittiler seni, çok mu ağladın?
içinde fırtınalar koparken sen,
deli poyrazlarla dağıttınmı herşeyi...?
kendi rüzgarınla savruldunmu sende...
savrulanlara bakarken ağladınmı?
ne çok şey var değil mi benzeşen...
ve ne kadar farklı tepkilerimiz bu benzeyenlere...
herbirimizin değer yargıları bir başka...
belkide ondandır istemeden incitmelerimiz...
istemeden incinmelerimiz...
bir dostluğu kaç ip tutarsa sağlam olur bilirmisin?
saydınmı dostluğun iplerini?
ve o ipler koptukça, koparıldıkça...
kaç ipten sonra dönüşü yoktur?
nev baharım, kara üzümüm...
nedendir bu soğuk durma telaşın?
yorulmadınmı kendini kovalamaktan...
bi soluklan,
bi dinlen,
bi dinle,
herşeyi güzelleştiremezsin,
herkesi anlayamaz, ve anlaşılamazsın...
kırıldıkça, kırdın
kırdıkça kırıldın
kaç parçaya bölündün?
gel kendine bu kadar haksızlık etme
yüzüne baktığında sen
sende ne gördün...
birde kalbine ayna tut
orada saklanmış olan çocuğu gör
ona yeniden öğret
güvenmeyi,
ona yeniden öğret günışığını
hep gece değildir hayat...
her gece bir sabaha gebedir
ve her sabah bir geceye
ne geceler, ne sabahlar bitmeyecek
biz ölmeden unutma...
affet kendini...

Sardunyam

ipek mendil düşerken...


başka bir bakmaydı o...!
belki bakma bile değildi...
bedenimi deldi... geçti...
kaderin dikenli tellerine
takıldı... kaldı!
o sahneyi geri alamadım...
seni koruyamadım...
bizi koruyamadım...
özgürlüğü seninle sevdim,
senin için, bizim için sevdim...
sensiz özgür değilim!
beni senden alıp götürenler
birgün seni bana getirecek...
gülerek karşılayacağım,
o bahçede seni.
korkusuzum...
benden aldığın o mendil
artık gözyaşlarını silemez
bırak düşsün...
artık sen geldin
ne önemi var
bak işte karşındayım
bir ten kadar engel var
biterse bitsin,
son bir çığlık
son bir nefes
uçuşan ipek mendil
işte geldin...

başka ayrılık olmayacak...

sardunyam

film gibi


fantastik bir hikayeydi
ve sahneler can alıcı
sözlerse kızgın yağ gibi yakıcı
hep acıttık birbirimizin canını
acıtmayı hayal etmiştik ve aşkın tadı böyle çıkardı...
bu aşkın diğer adımıydı?
hala geçmiyor içimdeki öfke
bir görsem seni, bir görsem
bütün öfkemi çıkarabilsem senden...
anla işte o kadar çok sevmişim
bensiz ölümden bile kıskandım...
bensiz
ölüm
ve
sen
?
nasıl olacak?
bir tek nefesini duysam yeter gibiydi
ama yetmiyor şimdi...
yetmez...
kalk ve gel
hiç bir şey sorma
ve söyleme
unut bütün geçmişi
unut gitsin
sen
varsın
ben
varım
buradayım
unut o ***** kuralları,
özgürlük öyle birşey ki
o bedelle gelir
ödeyeceğim
yıktım
tabularımı
hayra yor!
gördüğüm rüyaları
korkma,
korkmadım hiç
yüzüme yüz sürmeden
vazgeçmek yok
kırıldı artık bütün demir perdeler
affetmeyi öğrendim
sende öğren ve gel...

Sardunyam

Aşk Veda Etti

Bir kez daha,
Kıymet bilmezlerin elinden aktı gitti...
İki gözü iki çeşme...
Kadersizliğine küserek,
Renkleri solgun,
yüreği yorgun aşk...

Aşk...
Güle güle,
Getirdiğin her hediyeyi saklayacağım...
Bıraktığın şiirsi sözleri pamuklara saracak,
Sadece vefasızlığımdan utanacağım...

özür dilerim...
Kainatı Yaratan Rabbim,
Ben taşıyamadım...
Çok uğraştım,
layık olmak için can attım...
Ama olmadı, aşk veda etti...
Ve gitti...

Ya İlahi,
Bilirim her aşk,
senden nazar ederek gelir...
Ve kulların arasında ziyan edilir...
Ben pes ettim
ya rabbi,
Bir daha altından kalkamam,
bana yükleme bu vebali...

ey aşk, hakkını helal et
gücenmiş olsanda bize,
her yiğidin harcı değilsin,
geç olsada anladım...

ben artık gönüllü olmayacağım...
ne olur bana bir daha gelme...

Sardunyam

bilsen ne fayda?

kendi içimdeki girdapta
çekiliyor gibiyim derinliğe...
alemi,
başka alemleri seyreylerken...
derin mavinin cazibesi
sonun olur bilirsin...
nihayet biliyorum,
gördüğüm,
tattığım,
yaşadığım
derinliğin tadıyla öleceğim...
biliyorum...

ne çıkmak istiyorum buradan
ne ölmek istiyorum
görmeden...
oralarda biryerde kendimi bekliyorum...
biliyorum...

koş/ma

koşuyorum o ıssız sokakta koşuyorum
buz gibi heryer elim ayağım yüzüm
donuyorum,
ama acıtmıyor canımı artık hiçbir şey...
geri dönüp bakmak istiyorum
her saniyesini hayatımın
şeritlerce seyredebilseydim...
hep aynı karede takılıp kalırdı aklım...
mucizelere de,
imkansıza da hiç inanmadım

bir ölümdü önünde duramadığım

ben sustuğumu sanırken
aslında çığlık attığımı yeni farkettim...
ve konuşurken aslında sustuğumu,
geride bıraktıklarımla beraber...
kelimeler ne kadarını anlatır duygularımın?
ne kadar söylesem eksik,
ne kadar anlatsam o kadar anlaşılmaz...
ne kadar kalabalıksam, o kadar yalnız...
içimden söküp atamadığım hüzün...
bilmeyi en çok istediğim mana...

kelimelerin sözlük anlamının bir fazlasıydı...

derken...
karşı kıyıdan bir ses, yaktığım ateşin dumanını görmüş gibi...
benzer duyguların içinden geçtiğini anladığım...
yolda bıraktığım çakıl taşlarının,
geri dönerken yolumu bulmak için...
bazen çemberin içindeyken biz...
kendimize en uzak mesafedeymişiz...

bazen hayaldir yaşadığın...!!!
bu cümlenin sözlük anlamının bir fazlası...

hayaldir bütün yaşadığımız...

kelimeler ne kadarını anlatır duygularımın?
ne kadar söylesem eksik,
ne kadar anlatsam o kadar anlaşılmaz...
ne kadar kalabalıksam, o kadar yalnız...
içimden söküp atamadığım hüzün...

Kelimelerim var benim
biraz üşümüşler sanki...
kelimelerim var benim biraz hüzünlü,
biraz acı...

iki defa okudum çok güzel hepsi gerçekten yüreğine sağlık