Sustum..!

Sebebsiz yere küstüm hayata, isyan dolu kalbim konusmak istedi ama, sozlerim yetmedi anlatmaya.

Hata yaptim...

Sevdigim ve deger verdigim icin, yanlis yer ve yalnis zamanda tanidigim icin.
Daha dogrusu gercekte tanimamisim, tanidigimi sanmisim..bilseydim deger verirmiydim hic?

Unutmadim....

O gülüsünü, bana bakarken gözlerindeki isigi..Senin gibi kimse yok bu dünyada
dedigini. . .Merak etme, unutmam.. inandigimdan degil..yalan söyledigin her cümle aklimda zaten.

Kayboldum...

Simdi duygularim icinde bir yerlerde kayboldum, cikmak imkansiz gibi. . .Ne yapsam faydasiz, Kendimle hesaplasmam gerekli..
Yok yok..kendimle de degil, laf anlamayan duygularimla..Uzun zamandir sakladigim ve hissetmedigim inatci duygularim var hala!
Bunca zaman hep gözlerimi kapattim aklima sen geldiginde..sanki o anda cikacakmissin gibi..

Ve simdi...!

Yeni bir sayfa actim kendime..Yalniz ve yalniz bana ait olan.
Kimsenin ulasamayacagi, kiramAyacagi bir sayfa. Benden baska kimse beni üzmesin aglatmasin diye.
Hoscakal, gecmisim...
üzülme ardimdan, yinede sizi hatirlayacak olan biri var..
Ben herseye ragmen o kadar insafsiz degilim..


alıntı