Konu: Ben, Deniz Koydum Adını..

Denizlerime karlar yağmış.. Bir görsen martı zannedersin yağanları.

Öyle neşeli gülümsüyorum ki bugün hayata. Bir duysan, öldüm zannedersin kahkahalarımı.

Sahte sahte basar gibi parayı, gülüşlerin sahtesi de basılıp böyle mıhlanıyor mu yüzlere?

Aslında acılar, yangınlar yakıp kavururken yüreği, mutlu olmayı oynayıp tebessüm etmek bu kadar mı kolaydı?

Sonra dayanılmaz yangınlardan geriye, biraz kül, biraz ateş, belki birazda hüzün kalacak mı?

"Her şey güzel olacak.." masalını, dinleyerek.. Avutarak, kandırarak, aldatarak kendini yıllardır, sevdaya boyanmış bedenleri verir gibi hoyrat ellere, yine kapatıp gözlerini tüm gerçeklere. Tüm aldanışların, bütün yalanların, geçici heveslerin peşine takılıp, hala inanıyor musun aşka?

Ben deniz koydum adını, denizime karlar yağdı..
Ben mavi bildim sevdanı, bu arsız yürek mavilere aldandı..

Ne zaman düşürsem yüzümü, bir avuç deniz, bir avuç mavi alıyor gibi beni benden..

Sonra tüm anlamlar son bulup, anlamsızlıklar sarınca dört bir yanı, maviden geriye biraz gri, biraz kızıl, belki biraz da beyaz kalacak mı?

Bu sabah ağlar gibi, bir iki damla yaşı düşürdüm dudaklarımdan..
Maviye hasret, kızıla aşık, beyaza tutkun, kendim kayıp.
İlanlar mı versem bulmak için kendimi, yoksa zaten olmayanı mı yaşıyorum,
Senden az, benden çok..

Cümlelere hapsettim kelimelerimi, biliyorum virgüllerim yok.. Kitaplara sığdıramadığım noktalarım var...

Zaten herşey güzel olacak değil mi?

Ben deniz koydum adını, denizime karlar yağdı..
Ben mavi bildim sevdanı, bu arsız yürek sonsuzluğa aldandı...

Uyandığımda bir sabah, aslında varolmayanı oynayacağım.. Belki sende katılırsın, bir noktada sen koyarsın.

Bakıyorum..
Martılarım yağmış çoktan. Havada kafa bulandıran bir lodos. Kendim kendime sahip çıkamıyorum.

Ellerimi kaldırıyorum, parmak uçlarım rüzgâra dokunuyor.. Canım yanıyor.. Kaçıyorum...

Hem denizime kar yağmış, martıların kanadı kırık.. Senden mi bekliyorum sanıyorsun, bir çift sıcak avuç?

Ben deniz koydum adını, denizime karlar yağdı..
Ben mavi bildim sevdanı, bu arsız yürek gökyüzüne aldandı..

Herkesin bildiği terk edişlerden olmayacak gidişim inan ki..
O gün ne yağmur yağacak deli gibi ki arkamdan fazla küfredemeyin diye, ne de yakıp kavuracak bir güneş olacak.

Kimbilir belki yakındır gidişim...
Sen de geçer kıyıya sayarsın tek tek, ne kadar yağmışsa martı kıyıya..
Alır götürürsün en kanadı kırığı, belki de ben olurum o, kimbilir...

Ben deniz koydum adını, denizime karlar yağdı
Ben mavi bildim sevdanı, bu arsız yürek denizine aldandı..

çok güzel

Deniz mevsimi geride kaldı Kuzey yarımkürede, denizler donmayı bekliyor, denizler donacak...

En şekilsiz haliyle, saydam boyutsuz su, somutlaşacak, buz olacak.

Kış aylarında kalbimiz de donuyordur belki, denizi izleyerek, içgüdülerimiz doğaya bırakıyor kendini.

Yapraklar döküldüğünde, yüreğimizden birkaç parça kopuyor, kışın acımasız ve vahşi oluyoruz, sonra bahar geliyor, sonsuz merhamet duygusuyla doluyor içimiz.

En karmaşık duygularda arka fon hep deniz mi olur, bütün duygular denizlerde mi unutulur?