Konu: İzmir/ Hüznümün Şehri / Gece / Gündoğumu...

Issız şehrimin sokaklarında yalnızlığıma esirim..
Bitmez bu esaret,
Sonu yok,
Çoğalıyor gitgide.
Daha yeni akıtmış gözyaşlarını bulutlar,
Bitirmiş, dökmüş içinde ne varsa,
Sessizliğe sakinliğe bürünmüş şimdi,
Belki de huzurlu..



Bu şehir konuşamıyor belki ama duyuyor beni, biliyorum.
Anlıyor içimden geçenleri.
Bir konuşsa..
- Söyle bana mutluluğumun, hüznümün şehri.
Senin ışıkların hala ışıldıyor, aydınlatıyor gecelerini,
Ben nerede bıraktım ışıltımı?
Hangi gecende? Hangi ücra sokağında bilmediğim?
Belki denizindedir, belki de sonsuzluğundadır göklerinin..




Dile geliyor deniz feneri titreyen sesiyle
"Yıllardır buradayım, hatta senin burada olmadığın yıllardır."
"Senin hala bir adım atabilme şansın var, hala.."
"Kıpırdayabilsem yerimden keşke, benim de bir adım atma şansım olsa, sonu nereye çıkarsa çıksın, atardım o adımı.." diyor.
"Durma olduğun yerde, sen dursan da hayat akıyor, geçiyor zaman, beklemiyor ona yetişmeni.."



"Korkuyorum.." diyorum sessizce
"Çünkü her attığım adım, daha da çoğalttı korkularımı."
"Cesaretle yürüdüğüm zamanlarda bile, adımlarım çıkmazlara götürdü beni."
"İleriye gitsem çaptım hüzünlere, kalmadı gidecek yerim."
"Geriye dönsem, bıraktıklarımı bulamadım yerinde, gitmişlerdi çoktan.."
"İşte bu yüzden her mutluluk bir parça hüzün, her sevda bir ayrılık, her kavuşma bir terk ediliş, her gülüş bir gözyaşı bende..."



Ayın şavkı vuruyor denize,
Yitirmiş mavilerini o da simsiyah.
"Bu şehrin gecesi aynı ben gibi.." diyorum.
"Ama onun olmasa da yıldızları, ay aydınlatıyor."
"Benim ruhuma da değiyor ışık bazen,"
"Ama kalmıyor orda, sadece değiyormuş gibi yapıp geçiyor."




Tanıdık bir şarkının melodisi çalınıyor kulağıma,
Sözlerini hece hece fısıldıyorum..
Bir ben duyuyorum,
Bir de bu dilsiz şehir...

"O zamanlar gizlice yollara çıkardık,
Elele verirsek dünyayı yıkardık.."



Geride kaldı bütün mutlu zamanlar.
Bir ben kaldım burda,
Bir de sensizlik, bir sessizlik, bir ıssızlık..


"O zamanlar zamansız, mekansız çocuktuk,
Büyüdük belki de, onları unuttuk.."



Artık şehrim de hüzünlere boyanmış.
Bir ben varım sağımda solumda, önümde ardımda,
Bir de hüznümün şehri..
Bense o şehrin, o hüzünlerin tam ortasında,
Üşüyorum ayazlarında hiç kimsenin bilmediğince...

"Kaç kere yandım, kimse bilmiyor,
Gemiler gidiyor, İzmir ağlıyor..."






Günün ilk ışıkları çoktan süzüldü penceremden içeriye,
Sokak lambaları bir bir söndürdü ışıklarını.
Martılar pür telaş, sesleri yankılanıyor göğün mavilerinde,
Kırık değilse kanatları, umrunda mı hayatın hengamesi?

Günaydın bütün yalnızlıklarıma, bütün hüzünlerime.
Günaydın, tüm terkedilişlerimi, bütün ıssızlıklarımı barındırdığım şehrime.
Benim ruhum hep simsiyah, hep kopkoyu bir gece..
Darmadağın olmuşum, kalmışım gecenden, gündoğumlarına inat...

Eğer benim içinse bu gözyaşların,
Sen ağlama koca şehir,
Benim gözyaşlarım bütün sokaklarını ıslatmaya yeter de artar bile..

Sen bakma sitemlerime,
Dedim ya;
Bir sen varsın bana kalan bunca gidenler içinde...

"O zamanlar gizlice yollara çıkardık,
Elele verirsek dünyayı yıkardık.."

Bu şehir konuşamıyor belki ama duyuyor beni, biliyorum.
Anlıyor içimden geçenleri.
Bir konuşsa..

Çok güzelmiş.. emeğinize sağlık.