Konu: oturup ağladım...

OTURUP AGLADIM
Yorgun masayla, kırık sandalye
solgun bekleyişte kır kahvesi.
Ezilir sonbahar renginden
bastığım yapraklar kahve telvesi


Sinsi bir rüzgar, öten tek ,tük serçe,
fısıldıyor kulağımda hüzzam nağmesi.
Gül soldu, bülbül gitti -har'ın kavgası bitti-derken
içimde bir tütsü kokar ki
Bilmem bu neyin nesi
Kimbilir daralan zamanların
koşarken ürperen nefesi.


Hissediyorum
ensemde titriyor yapraklarla hazan


Küsmek olmaz talihe
vermediğini almayacak kadar adil yine
Öylesine ıssız bu sonsuzluğun yolu
bir hücre tümüyle canlıyı belirliyen.
Tüm canlı ki bu yolda hücreye giden...
O yorgun masada pazıldan bir oyuncak
yaşamın sarışın parçaları hazan


Bir varmış bir yokmuş
son parça da yerine konulunca olacak.
Gözlerimle asıp aklımı ufuklara
sözleri rüzgara bağladım.


Öte ucunda ben o sözlerin
oturup salya sümük ağladım...


sırrı sarıışık

Bir varmış bir yokmuş

Artık olmayacak...

çok güzel ellerine sağlık