Konu: Susuyorum..

Ne keyifle okuduğum şiirler ezberimde, ne de bağıra çağıra söylediğim şarkıların sözleri. Dalgın gözlerle yürüdüğüm caddelerde kayboluyorum.

Sonsuz bir inatla sarıldığım radyodan gelen o harika melodilerin de tadı yok? Peki ya o yağmurda iliklerime kadar ıslanmalarımı kim çaldı benden? Bilmiyorum!

Susuyorum artık... Sustukça susuyorum. Sustukça, üzerime gelen insanlardan kurtarmak için ruhumu, suskunluğuma sarılıyorum. Ama yine de saplanıyor yüreğime bazı kelimeler. Bazıları da acıtıyor üstelik…

Sessiz geceler benim için sığınılan bir liman sanki. Kendimi bulup bulup kaybettiğim karanlıkta, şöyle bir uğradığım kelime hazinem de bir anlam ifade etmiyor. Düşünüyorum da bu güne kadar hep; gibi yazmışım, gibi okumuşum, gibi söylemişim ve en önemlisi; gibi sevmişim...

Elbette hiçbir şey, ben ol deyince olmaz. Bunu biliyorum ama zaman da geçiyor hızla. Tükenmez sandığım bütün sözler bitiyor ve ben de yavaş yavaş tükeniyorum... Onca yıldan sonra; hayata dair ne kaldı ki elimde? Kocaman bir hiç! Öyleyse neden bunca çaba, neye bunca isyan?

Öyle anlamsızki yaşadığım hayat. Her şey az sonra gerçekleşecekmiş gibi duruyor,
elimi uzatıyorum tutmak için, kayboluyor. Benim dışımda kopuyor bütün kıyametler
ve ben kendime uyan bir kıyamet beğenmiyorum…

Kalbime bir kurşun sıkacak gönüllü katilimi arıyorum ya da yüreğime su serpecek elin sahibini... Toprağa ateşi düşürecek, denizi yakamozlarla süsleyecek sesin sahibini… Artık basit şeyler bekliyorum yaşamdan. Örneğin, kimselerin bilmediği sırlarım olmalı ölürken... Kimselerin gitmediği sokaklarım olmalı... İçimi
kanatan özlemlerle yaşlanıp, sonra da sessizce gitmeliyim bu dünyadan.

İşte yine susuyorum; siyah bir geceye dönüyor her anım ve okuduğum her şiir
kanatıyor yaralarımı. İçimdeki çocuk ölüyor... Yalancı gülümseyişlerle beni ciddiyete çağıran insanları da önemsemiyorum. Elimden kayıp gidenlerden korkmadığımı bilmiyor ki hiç biri…Alıntı..

İşte yine susuyorum; siyah bir geceye dönüyor her anım ve okuduğum her şiir
kanatıyor yaralarımı. İçimdeki çocuk ölüyor...

Öldü...

Çok güzel emeğine sağlık canım...

Yutkundum içimde kanayan çığlıkları.
Çünkü, ömür boyu susacak kadar
Seviyordum seni.

Kapat gözlerini, sakın açma.
Sakın bakma bana bu halde!
Ne sen beni ağlarken gör,
Ne de ben senin gözlerini göreyim..

Sakın!..
Tut o damlaları,
Kirpiklerini aşmasın,
Titremesin dudakların,
Yanmasın ellerin,
İçin burkulmasın,
Ben bunu görmeyeyim..
Hayır!..
Ağlayacaksan eğer karşımda,
Bırak o zaman ben öleyim..

Kıyabilir mi insan hayatının ilk aşkına,
Sevdiğine, en değerli varlığına?..
Kırma beni sevdiğim,
Senden bu son isteğim;
Ya sen ağlama, ya da bırak ben öleyim..

gözlerinden akmasın bi damla yaş..
sen gittiğinden beri gönlüme hakim yas..
karalar bağlamıs körpe yüreğim..
bilmem artık bu koca dünyada sensiz neylerim..

saygılarımla efenm eline sağlık süper

Çok güzel bir yazı.Oldukça duygulu.
Zaten insan kendini bulduğu herşeyi sevmez mi?
teşekkürler

teşekkür ederim yorumlar için

başlığı görünce heyecanlandım

ama hayallerim suya düştü hikayeymiş

sağ gösterip sol vururum

İnsan sustuklarında gizlidir ve konuştukça azalır bence.
Çok güzel bir yazı Candyim,iyi seçim yapmışsın