Konu: sende mi?...

Yine…
Çok sevdim ve sevilmedim
Tutunamadım hiçbir şeye. Sende diğerleri gibi gömdün gösterdiğim tüm sevgilerimi, sevgisizliğine. Oysa sana anlatmıştım sığıntılığımı. Yalnızlığımı, aldırılmazlığımı. Tanımıştın, biliyordun yetim duygularla hep hayattan nefes aldığımı. Anlatmıştım az belki. Çok zor belki. Ama anlatmıştım ve sen anlamıştın. Tutmuştun bir yanından umutsuzluğumun tutmuştun ve güç vermiştin. Sonra; sonra güz geldi. Havalar soğudu, yüreğin üşüdü; duygularınla beraber. Unuttun kimsesizliğimle yanında durduğumu. Unuttun yalnızca sevginle var olduğumu. Sende mi diyemedim. Çok seviyordum incitemedim gülümsemeli gözlerini. Gideceğini ima ettiğin halde kabullenemedim. Gitmez dedim. Biliyor kendisini çok sevdiğimi, yalnızca ona kendimi ifade ettiğimi, edebildiğimi. Gitmez dedim. Kanayacağımı, hayatımın sona yaklaşacağını bilir dedim. Yanıldım, yenildim. o güzün serinliğinde ısıtamadı yüreğinde ki beni. Üşüdü ve üşüdükçe üşüttü beni de. Aramaları bıraktı, nasılsın diye sormaları, seni seviyorum diye fısıltılı konuşmaları. Güz geldi ve unuttu tüm yaşanmışlıkları.
Sende mi?
Anam, babam, kardeşim, sevdiğim sende mi kaldıramadın bir dilimlik sevilmemi?
Sende mi öyle kolay atabildin yalnızlığın içine beni? Kâbuslar… Yeniden ve yeniden düşüyorum boşluğuna rüyaların. Sıçrıyorum, düşüyorum, üşüyorum ıssızlığında kalbimin. Öyle boş ki içi. Herkes kendini bir şekilde çekip aldı içimden. Sen vardın hep sen olmuştun kalbimin tik-taklarındaki. Şimdi, şimdi arıyorum da bulamıyorum seni. Neredesin sevdiğim. Kalbim bildiğim. Yoksun. Uzakları kalbime bırakıp nerelere gittin.
Yine
Yok, işte yok. Alnımda kocaman harflerle yazıyor “ebedi yalnız” diye. Yazıları silemiyor hiçbir yürek, silmek istemiyor. Ve hayatın kimsesiz yanlarına bir mezar daha kazıyor hepsi. Başucunda bana bıraktıkları birkaç parça sevgi. Sonra gidiyorlar. Yok oluyorlar. Ben gölgeleriyle odamın karanlık köşelerinde konuşup duruyorum. Bir hatıra buluyorum. Annemden; hani gitmediği vakitlerden. Çocukken düştüğümde kızmadan baktığı bakışlarını buluyorum. Bakıyorum gözlerine, başucumda kızmadan bakıyor öylece. Sonra babam hastane koridorunda gözleri ıslak uzaktan el sallıyor. Yaklaşmam yasak gidiyor sonra. Ve diğerleri bir mezar kazıp kalbime gidiyorlar. Aldırışsız ve vakitsiz, sessiz gidiyorlar.
Ve sen
Ve sen bir damla gözyaşı bıraktın bana ilk ve son defa sevdiğine inandırdığın bir damla gözyaşı. Sonra çekip gittin. Neden diye sormaya cesaret edemedim. Tüm kapılar kapalıydı, tüm umutlar yarımdı, tüm sorular cevapsızdı bende neden diyemedim.
Sessizce baktım ardından. Sende mi dedi içim? Sende mi sevdiğim? Git öyleyse yollar senin.

yazarı kim?

yazarı ben oluyorum..

ellerine sağlık

teşekkür ederim..

Sonsuz besteler serpiştir ne olur... yürek bu, sever peşini bırakmaz.. Unutmak mı ölümün adı, nehir akacak varacak mı düşünmüyorum,
denizim olmasa da......! işte böyle okuyorum sonra hissiyatım artıyor ne yapayım..
emeğinize ve yüreğinize sağlık.