Konu: kapalıyım bugün...

Sahte gülümseyişler yüzümde, her karede bir tebessüm her tebessümde bir yalan. Bakma yüzüme maskelerin ardında tüm bedenim, göremezsin.
Yaslamıyorum şimdi başıma görünür yerlerde anıların omuzlarına. Yaslamıyorum şimdi başımı yazdığın mesajlara. Uykuyu bekliyorum senden habersiz vakitler geçsin diye. Telefonumu kapıyorum hiç çalmayacağından emin neden bilmiyorum belki de ümitsizliğimin gözleri hep yolda kalsın istemediğimden. Bekliyorum sen beklediğimi düşünmüyorsun ya da düşünsen de umurunda olmuyor. Düşünmek istemiyorum, hüzünlü şarkılar dinlemek istemiyorum bu yüzden belki de hep kaçırıyorum gözlerimi odalarımın duvarlarından, insanların bakışlarından. Biliyorum ki eğip başlarını gözlerime dokunsalar anlayacaklar içimden kalbime süzülen gözyaşlarımı. Anlamasınlar istiyorum anlamasınlar hep hüzün bakmasın bakışlarım hep acınası olmasın hayata tutunuşlarım. Dokunmasın hiçbir göz gözüme, senden başkası değmesin hüznüme de sevincime de.

Karaladım, yazdığım tüm cümleleri karaladım. Elim mürekkebiyle karardı sayfaların. Yazmak kanattı bir defa daha anılarımı. Değer mi dedim içimden, sessizliğimi bozdu düşünmek ve düşünmek fayda etmedi sensizliğime.
Değer mi? değer mi gerçekten her gün biraz daha ölmeme. Karanlığa gömülmeme. Henüz baharındayken yaşın değer mi erkenden büyümeme aşkın hüznüyle. Değmesin ve değmediğini kabullensin artık benliğim.
İstiyorum hayatın gülümseyen, kahkaha atan, şükreden, kalabalık yanlarını istiyorum. Sekiz koca ayın bir çırpıda unutulmasını eski benin yeniden hayatta olmasını istiyorum ama başaramıyorum. Biliyorum ki hiçbir şey aynı kalmıyor her dakika eskiyor ve eskilerde kalanların hepsi mutluluk olmuyor.
Kapattım yine susturdum telefonumu. Ve masanın üzerine bıraktım. Her sesi mesaj sanmasın her seste içim parçalanmasın diye kapattım. Aramayacağını bilerek ve yazmayacağını.
Bütün şebeke içi mesajlara da kapalıyım bugün, bütün iyi bayramlar diyenlere de

22.12.07

Yazsam da anlamazsın, hep anlarsın zannederim ve yanılırım anlaşılmış birkaç halin içinde. Gecelerimin uykusuzluk sebebi. Üzerimden yorganımı attım, umutlarımı, düşlerimi ve sabahladım gözlerinin umarsızlığında yine. Değişmeyen ne varsa saydım, değiştiremediğim ne varsa bir bir topladım. Çabalarımın üzerinde hep koyu gölgesi bekletmelerin. Çabalarımın üzerinde hep umarsızlığı gözlerinin. Ağladım aldırmadan gecenin kaçı diye sormadan. Ağladım; yarının hangi kapıyı çalacağını sorgulamadan. Ağladım uykunu bölmeden “sen neden böylesin demeden”. Sessizce. Yoruldum, derin nefeslerimin ardına gizlendi iç çekişlerim. Ben nefes aldıkça çoğaldı kederim. Uyu; dokunmam sana uykusuzluğumun en yaman zamanında.

Hep böyleydin ve bende hep böyle olduğunu bilerek sevdim seni. Sevmemek elimde değildi. Sevmenin de elimde olmadığı gibi. Tutundum sana; kendimi anlattım belki kısa belki çok derinlemesine değil ama anlattım. Anladın sandım. Belki de anladın fakat anladığını bana anlatamadın. Kaldık hep öyle yarım bir duyguyla sabahladık ben ve düşüncelerim. Sen ne yaparsın şimdi bilmiyorum diyemiyorum. Biliyorum ki uykudasın. Çoktan derinliğine gömüldün rüyaların. Hiç tereddütsüz kabul etti gözlerin uyumayı. Ben sessizce bekledim yine. Sesimin en sessiziyle bekledim. Aramayacağından emin, unuttuğundan emin bekledim. Ve ararım deyişini düşündüm belki arar dedim inançsız yine de bekledim… Sen anla istedim; çok mu şey istedim. Ben bu kadar özlemle beklerken duymayı sesini ara istedim… Çok şey istedim. Yapmayacağını bile bile. Tutamıyorum kendimi benden izinsiz gözlerimden süzülüyor hıçkırıklarım. Susuyorum yine; konuşabilsem biliyorum ki hep kendime olacak zararım. Hep kendime olacak yaptıklarım. Değişen bir şey olmayacak sende. Bu kadar zor mu sevmek, sevdiğini göstermek. Kaç gün oldu hep tutmaya çalışıyorum kendimi. Sitem etmemeye çalışıyorum, dakikaların hesabını yaptığını gördüğüm halde görmemeye çalışıyorum. Öyle kolay ki kırılmak sana. Kırılmak saydığın her dakikada. Ararım deyip de beklettiğin… Görmüyorsun, görmeyeceksin de. Ben hep bekleyen olacağım. Diyorsun ki bazen “hayatın merkezine koyma beni, bu kadar düşünme, bu kadar üzülme.” söylediklerin fayda etmiyor bana. Sen öyle bir yerindesin ki kalbimin çıkarıp atamıyorum. Atmaya çalışmıyorum.
Seviliyorsun…
Garantisi verilmiş bir sevdanın kaygısı taşınmazmış yürekte. Sende taşımıyorsun. Biliyorsun çünkü. Her zerrende sevilmek… Ya ben… Hissedemiyorum. Ne zaman aldın hislerime bıraktığın sevgini. Ne çabuk aldın. Böyle vedalaşmayacaktık seninle. Böyle veda istemiyorum ben. Hiç ayrılmak istemiyorum senden.

yazıyorum ve susuyorum sonra sessizliğimde boğuluyorum ve haykırıyorum duymuyorsun. duysanda anlamıyorsun sadece anlamış gibi yapıyorsun. devam et sağırlığına.

yazıyorum ve susuyorum sonra sessizliğimde boğuluyorum ve haykırıyorum duymuyorsun. duysanda anlamıyorsun sadece anlamış gibi yapıyorsun. devam et sağırlığına.

işte bu güzeldi

teşekkür ederim..

ağlıyorum...
her bir damlaya ortak oldu adın..
her bir damlada yine sen vardın..
gelmeyeceğini bile bile
ağlıyorum...
yüreğimde bir sen..
yüreğimde bir damla gözyaşım...
+
yüreğine sağlık

ellerinize sağlık

teşekkür ederim

Defalarca aldım elime kalemi yazmak istedim satırlarca..
Anlatmalıydım seni ve sana olan SEVGİMİ
Sığdıramadım hiçbir cümleye ve hiçbir süslü kelimeye
Bambaşkaydın anlatamadım
Oysa her şeyimdin ama yazarken tarif edemediğim Tuhaf ;TARİFSİZDİN,emsalsizdin
Bense çaresiz...
Anlatamadım seni yazdım, karaladım ve anladım; her şeyimdin ama....
Kış düştü yüreğime,ayaz vurdu soldu sevgi çiçeklerim.
Kime ısıtacak gözüyle baktımsa hazana vurdu.
Elimi uzattım kolumu kaptırdım her seferinde,kendimden çok sevdim.

Öylece kalakaldım.Her gidenle bir parçam gitti,eksiklerimi tamamlıyım derken bir o kadar daha eksildim. Kendimden nefret ettim bazı anlar. Sorguladım defalarca..
Sonra kapattım kendimi...

kapattım kendimi defalarca ve defalarca açtım yine. tüm kararlarımın üzerine yağdı gözlerin. ıslandım, üşüdüm. git demek kolaydı dil hemen söyleyebiliyordu ve sende söyledin usulca. ya gitmek. gitmek çok zor. kalbinin önünde nöbette yüreğim bekliyor. tüm uyuyanlara inat bekliyor. tüm iyiyim diyenlere inat tüm gönderenlere inat.
başucumdan attım telefonumu sonra yeniden aldım bakışlarımın hizasına. baktım baktım...sonra aradın..ağladım. ellerim gitmedi yüreğim elvermedi güç yetiremedi sesini işitmeye.
bu gece dokunma bana yalnızlık. gözlerime dokunma. kapatmadan kendini saatlerce ağlasın..ağlasın ve gönderen her yüreğe bir madalya taksın damlalarından.bu gece dokunma bana yalnızlık.