Konu: Sen bensiz yarınlara....

Sevdiğim;
Uzun satırlarımın başına, sonuna, ortasına gözleri düşenim. Değerlim; çok zaman geçmiş gibi özlemle bekliyorum seni. Kapımı penceremi, içimi, dışımı, sana ait olmayan tüm zamanımı senle, gölgenle dolduruyorum. Biriktiriyorum beklemelerimde seni. İçime çöken kederi diziyorum tespih taneleri gibi sabırla ve sabırla. Gidişin dönüşüne çıksın bir daha hiç gidişin olmasın diye bekliyorum. Beklemek çok zor öğrendim aylardır. Yinede beklemekten içim acısa da sana adanıyor tüm zamanım.
Sevdiğim;
Uzaklarda üşüdüğünü duyuyorum, sıkı giyin diyorum hasta olma, sarıp sarmala kendini seni bekleyen sevdamla. Sensizliğe tahammülü yok kalbimin biliyorsun. Sen desem içimde ki dalgalar sahilleri dövüyor, ha bire ıslanıyor yanaklarım. Aradığında tutamıyorum kendimi, aramadığında tutamıyorum. Hani kızıyorsun ya bana “ yeter artık ağlama” diye. Tutamıyorum işte, yeniliyorum sevdanın hasret haline. Yenilmek hep sana olsun yeter ki iki damla eksik iki damla fazla. Zaman geçiyor. Elim takvime uzandı bugün. Hesapladım; ağladım. Ağladım; hesapladım. Tam iki yüz kırk beş gün olmuş sen ruhuma gireli. Çok şeyler yaşamışız, çok yaralar sarmış, çok yaralar açmışız. Gitmişsin aldırışsız vakitlerin birinde, sevdiğimi unutarak. Ah çok benler kanamış ardından. Çok benler düşmüş toprağa hasretinden.
İki yüz kırk beş gün ve birazdan iki yüz kırk altı olacak. Sensizlik satırlarıma düşüyor. Bekliyorum.
Ay dönümü, gün dönümü, sen dönümü tüm vakitleri mumsuz şiirlerle kutluyorum. Sana diyorum bütün düşler, gülüşler, uzak şehirlerden üzülüşler hepsi sana. Ve kesiyorum bir şiiri ortasından gün dönümü sabahlarda. Haberin yok; olmasın varsın. Yaşadığım kadar yanımda yokluğun ve varlığın.
Bekliyorum. Ay gecenin karasına kuruluyor, rüzgâr iliklerimde dolanıyor. Gözlerim takvimin sen halini koparırken ıslanıyor. Bekliyorum. Kalemin mürekkebi elimde izini bırakıyor senin. Sen diyen kelimelerin.
Sen kalabalık caddelerin 7.sinde elinde sigaran yürüyorsun. Üşüyorsun fermuarını kapıyorsun montunun. Dökülen yapraklara bakıyorsun, adımların hızlı… Adımların kalabalıklardan yalnızlığa, odana, bensiz yarınlara…
Ben; bekliyorum uykunun beni tanımaz haliyle. Yeni beklemeler biriktirerek soğuk odamda. Bekliyorum ayın gitmesini, gecenin bitmesini vaktin iki yüz kırk yediye geçmesini.

Sen bensiz yarınlara;
Ben sana
Adanıyorum…

Gitmişsin aldırışsız vakitlerin birinde, sevdiğimi unutarak. Ah çok benler kanamış ardından. Çok benler düşmüş toprağa hasretinden



Sen bensiz yarınlara;
Ben sana
Adanıyorum…

ooff oofff

sen bensiz ben sensiz soluyoruz gelecek yarınlarda.... !!!

Uzaklarda üşüdüğünü duyuyorum

Bir zamanlar bende , üşümek için can atardım...

Üşümeyi severdim...Isınabileceğimi bildiğim için...

Şimdi...Üşüyorum...Isınmak istemiyorum...Donmaya razıyım..

tşkler...

ben teşekkür ederim.. okuduğunuz için

Bir gün giderler, bir gün giden biz oluruz.Sonu hep aynı biten filmi, her izleyişimizde, mutlu son! hayaliyle heyecanlanırız.Eğer ANlar yaşanmışsa, zamANı aramak da boşuna...AN zamAN'ın bir parçası, ANsız zamAN içi boşaltılmış kavramlardAN çok da farklı değildir.Elimizde bir şekilde ANlar kalmışsa, yaşamaya değeceğine inanın, ben inanıyorum.

güzel yazmışsın tesekkrler..

o bana ANı yaşamayı öğretti ben ona yarını yaşamayı öğretemedim. teşekkürler yorumlarınıza...