Sevgiye Sahip Çıkmak..


Tüketen bir toplum olduk,herşeyi o kadar kolay harcıyoruz ki.Birini seversin,çok seversin,onun için her şeyi göze alırsın,yüceltirsin,onsuz olamayacağını düşünürsün,ondan başkasını gözün görmez,aşıksındır.

İyiyi kötüyü paylaşırsın bir olmuşundur.Her şeyindir o senin,yediğin yemekte,içtiğin suda soluduğun havada o vardır, gözlerin bir başka görür dünyayı,kuşlara baharda açan çiçeklere bir başka bakarsın…Hayat kolaydır o yanındayken,hissedersin yaşamı,mutlusundur..Sahiplenirsin….

İşte tehlike çanları o zaman çalmaya başlar…Onunda bir yaşamı olduğunu düşünemezsin,sıkar,boğar bu sevgi bir yere gelince…..sitemler başlar,herhangi bir konuda olabilir,önemli olmayabilir bu sitemler,birikir bunlar öyle bir noktaya gelirki artık konuşmak gerekir…

Ya da sürdürmeye çalışırsın bu sevgiyi rutin bir şekilde….Sonunda yaşanmış güzel günlerinizden harcamaya başlarsınız bir süre..ardından çığ gibi büyür sitemler,bir bakarsın öfke ile söz etmeye başlamışsın..ardından..Onca gözünde büyüttüğün değer verdiğin kişiyi değersizleştirmeye başlarsın en acısı da budur belkide…

Sevgi,aşk,sahip çıkmak,her an onun yanında olduğunu hissettirmek güzel kavramlar..sahiplenmek çok farklı…Aşk ansızın insanın kapısını çalıp mutlu ediyorsa kişiyi..saygıyı yitirmeden,gerekirse yolları ayırmayı da bilmeli..En azından yaşananlar mutlu etmeli,onlara sahip çıkmalı….Yaşananların arkasında olmalı …Aşk bazen bu kadar geniş yürekli olmaktır….

Nuran Ayan