Konu: iyiyim...II...

İyiyim –II-
Uyusam olmuyor, uyumasam olmuyor. Odamın sarı lambasının altında sana yazıyorum kalbimin dediklerini. Anlatamıyorum. Ne zamandır nasılsın demiyorsun. Sen sormadığından bende söylemiyorum nasıl olduğumu. Sanki sen sormadan anlatsam bıkarsın gibi geliyor beni dinlemekten. Bu yüzden sen susuyorsun ve bende susuyorum. Kim sorulmadan söyler ki iyi olmadığını. İyi değilim. Yastığa başımı koymamı bekliyor sanki anılar. Aslında anılar her dakika aklımın ücralarını sonrada hayatımı işgal ediyor ama ben yastığa başımı koyup sakince karşılamak istiyorum hepsini. Yastıkta başım. Ve ben anılarımızlayım. Sadece üç saatlik gözlerine bakışım ve elini tutuşumlayım. Bana bıraktığın üç saatleyim yastığımın bir köşesinde.
Uyumaya geldim odama. Bu saatte ne uykusu diyor herkes. Uyuyamıyorum diyorum sessizce kelimeler dilimde gevelenip duruyor. Uyuyamadığımı nasıl anlatabilirim yastığa başını koyar koymaz uyuyanlara. Nasıl anlatabilirim yastığımın her gece gözlerime anıları bıraktığını. Nasıl anlatabilirim on dakikalık uyku için ha bire çabaladığımı. Uyumalıyım ve unutmalıyım seni. İşkenceye dönüşen hayatımdan kaçmalıyım birkaç dakika da olsa. Olmuyor yastığa başımı koydum ve sağa, sola dönüp duruyorum. Yastığımın altında telefonum, telefonumda Ankara hatırası gülümseyen bakışların. Baktım, baktım uyuyamadım. Sonra suların içinde yürüdüm kucağımda bir bebek yürüdüm. Elini uzattığında ansızın uyandım. Kaç dakikaydı ya da kaç saniyeydi uykumun sana çıkışı. Elini tutamadım yine. Kaç ay geçti elin elimden kayalı. Üç ay mı? Üç ay altı gün. İlk ve son tutuşum… Yine tutunamadım yine uyuyamadım. sadace göz kapaklarımın arasına bir düşü bıraktı usulca periler ve sonra da uyandırdı. Uyuyamadım yine. Kâğıt kaleme yapıştı elim. yazdım ağladım…ağladım; yazdım..
Nasılsın demedin ya ne zamandır anlatmadım.
Haberin yok benden. Sormuyorsun, merak etmiyorsun eskisi gibi kalbime iyi bak demiyorsun.
biliyorum yenildin zamana, yorgunluğa, hayata,..
Ben ne yapacağını bilmez haldeyim, ne soracağımı, ne anlatacağımı bilemiyorum. Hangi cümleye başlasam yine mi diyorsun telefonu ucundan.
yine mi? evet yine..
Susuyorum işte. İstediğin gibi oluyorum. Kendimi bırakıyorum sorgusuzluğa. ne zaman hatırlarsan al tozlarımı ve sor nasılsın diye. İtirazsız, kırgınlıksız, küskünlüksüz cevaplarım “iyiyim” diye. Yine mi dememen için beklerim sessizce odamın seni anlatan halinde.
Uyuyamıyorum.
Gözlerimi açıp kapıyorum ve bakıyorum ki hala yastığımın köşesinde beklemekteyim uykuyu. Uyursam unuturmuşum seni. Unutursam nefes alabilirmişim. Hayata yeniden diyebilirmişim. Uyumalıyım bu yüzden. Bu hırçınlığımı bu hıçkırığımı bu yalnızlığımı bırakmalıyım. Uyumalıyım işte uyumalıyım.

iyiyim başlığı altında 2. yazın..

yazıları okuyunca , hiç de öyle değil gibisin..

cidden iyi misin ?

maskenin ardı mı gerçek mi sorduğun?
soruna göre olacaktır yanıtım.

sorum açık..

maskelerle pek ilgilenmiyorum..

peki cevapta açık olsun maskelerle ilgilenmeyen sana; iyi değilim. teşekkür ederim ilgine..

yazı hakkında yorum yapabilirim şimdi..

iyiyim diyerek kendimizi kandırmak bizlere acıdan başka bişey verir mi?

hayır..

ya da kötü olduğumuz etkenleri elimizin tersiyle itip gerçekten iyi olmak zor mu?

aslında sorun iyi olup olmamayı gerçekten istemek..

istersek..

Uyumalıyım ve unutmalıyım seni. İşkenceye dönüşen hayatımdan kaçmalıyım birkaç dakika da olsa

bunu başarabiliriz..


rica ederim..

istemek başarmanın yarısıdır derdi birileri..hatırlamıyorum kimdi bunu söyleyen.atalar mı acaba. yine aynı atalar zaman her şeyi unuttururda demişti. bende zamana bıraktım kendimi. zaman takvimlerimden kayıp gitti. geçtiğini her doğan günden değil her batan günen anladım. her uyumaya çabaladığımda anladım. geçen zaman bütün yalancıları ele verdi. kim ne derse desin ister atalar ister tavsiyesi, tesellisi bol dostlar. zaman tedavi emiyor insanı. sadece geçiyor.
uyumalıyım ve unutmalıyım. bunu uyuyabildiğimde cevaplarım.

Bir Anakara hatırasıda benden olsun nacizane sözlerimle....hangi duyguyu yaşıyorsanız sonuna kadar yaşayın,en aklı başında sözcükleri bile delirtin şiirlerinizde,susuşlar her zaman yeni yokuşlar sunar insana ama inişi olmayan yokuş olmaz öyle değilmi...ne zaman karşılaşırsanız bu durumla yani uçurumla işte ozaman tüm duyguları bir kenara bırakıp idamlığın dahi son ana kadar bir umut taşıdığını hatırlayın...yüreğinizin uykudan çok umuda ihtiyacı var,bırakın gözleriniz kanlansın uykusuzluktan...sözleriniz can yaksın ama o yüreği doldurmayın ateş çivileriyle...

umudum yok..umudu olmayanı en iyi teselliymiş uyku.bilindik ve denendik bütün tedavileri uyguluyorum unutmaya dair..yapamadığım tek bu kaldı. uyumak; düşünmeden sorgulamadan, beklemeden,özlemeden, her düşün ardında acaba o olur mu demeden uyumak.sözlerim sadece benim canımı yakar. ona ulaşmaz, ulaşmayacakta.
teşekkürler tavsiyene..belki tutulur bir gün tarafımdan.
ankara da kar varmış..üşür mü yüreği elleri gibi yalnızlığında

inanma sakın, zaman her derde çare değil. içinden zamanın geçmediği acilarda var ve zamanın uğramadığı rüyalar...