Konu: Son Kez "Elveda" Demeyi Öğret, Gitmeden Önce..

Bana sensizliği öğret..

Her düştüğümde tutup ellerimden kaldıran ayağa, ellerinle silen gözyaşlarımı.. Titriyor dizlerim, geçtim yürümekten, adım atmaktan, ayakta bile duramıyorum. Yıkılıyorum ufacık bir fiskeyle bile boylu boyunca yere.

Su gibi akıp gidiyorsun ellerimin arasından, tutamıyorum.
Ellerimde bıraktığın ıslaklığını da alıp gitsen ya..
Aksa ya gözlerimden gözlerin gözyaşlarım gibi..

Bana yokluğunu öğret..

"Hiç bir şey güzel olmayacak bundan sonra" de, "Sen yoksun" de, "Ben yokum" de.

"Denizin lekesi de çıkar elbet bir gün", "Bundan sonra hiç gelmeyecek baharların, hep zemherilerde üşüyeceksin" de..

Köhnemiş bir hayatın içinden aldığın beni, bırak aldığın yere.

Bana gitmeyi öğret..

Zannettim ki çok kolay olacaktı, dönüp sırtımı ağır adımlarla yürüyecektim sadece. Hiç bir şey eksilmemiş gibi tutup hayatın bir ucundan, avutacaktım kendimi, kendi süslediğim yalanlarla.

Bilemezdim ki, öğrenmediğimi gitmeleri. Takıldı ayaklarım yıllara, sendeledim, sarsılıp kaldım olduğum yerde.

Bir adım bile atamıyorum şimdi ne önüme ne de ardıma, bekliyorum öylece.

Bana ıssızlığı öğret..

Kalabalıkların arasında duymuyorum hiç bir sesi. Ne bir sevda, ne de bir dost eli çekip çıkaramıyor beni ıssızlığımdan.

Koskoca dünyada bir ben kalmışım sanki tek başıma.

Oysa ki devam etmekte hayat, akıp gidiyor zaman herkes için. Gün yine doğuyor bir yerlerde, akşamlar oluyor. Şehrin ışıkları aydınlatıyor bir bir sokakları.

Yağmurlar yağıyor.. Derin bir nefes alıp, içime çekmek isterken fark ediyorum toprağın kokusunu bile hissetmediğimi artık.

Bana sensiz ağlamayı öğret..

Bana yalanlar söyle..

Rüzgar sert, acımasız. Uçurum çağırıyor yanına, tutunmuşum ha kırıldı ha kırılacak bir dala, kendim bile sahip çıkamıyorum kendime.

Büyüyor korkularım, aşılmaz bir çığ gibi önümde.

Susturdum kurduğum ve kuracağım bütün cümleleri, sadece seni dinliyorum.

"Herşey bir oyundu, biz de oyuncularıydık bu oyunun" de. Oynadığını bilirsem acımayacağım, söz.. Bunca sert esmeyecek rüzgarlar ruhumda. Bunca dargın, bunca kırgın olmayacağım herşeye.

Yalanlar söyle bana..

Ama yalanlara inanmayı öğret önce...

Hiç bilmedim ki ben yalnız ağlamayı. Küçük bir kız çocuğu gibi sığındığım kollar, şimdi öylesine uzak, bir o kadar da yabancı..

Seninle olan çokluğumu bırakırken sende, benimle kalacak yalnızlığım yanıbaşımda bekliyor beni..

Bilirsin, hiç sevmedim "Elveda" ları. Kaç kez "Hoşçakal" dediğimi de saymadım sana..

Şimdi tek bir kelime bile etme, susuşalım sadece.

Son kez "Elveda" demeyi öğret, gitmeden önce...

Last Desire / 12.12.2007

bu nedir böyle yahu

suyum nerde benim...?

suyu buldum, nutkum nerde

sana öğretenler gibi öğret bana bunları
çektiğin acılar gibi öğret bana
öğret ki bende sen kadar acımasız,yalancı ve acı vermekten zevk alıyım
öğretirkende anlat nasıl canının yandığını
benimkinide nasıl yakacağını
anlat acınacak haldeyken acı veren olmayı
anlat yalanlara kanarken yalan söylemeye
anlat ağlarken başkalarınıda ağlatmayı

anlatta bende öğreniyim gerçekten severken acı çekmemeyi...
gerçek sevgi deyince
severken acı çekmeyen var mıdır?
acı çekmiyorsa gerçekten sever mi?

http://www.turkforum.net/showthread.php?t=654633

konu açmıştım silinebilir ama sizin şiiriniz mi?

Arzu tarafından gönderildi.

http://www.turkforum.net/showthread.php?t=654633

konu açmıştım silinebilir ama sizin şiiriniz mi?

Evet bana ait Arzu bu karalama, şiir demeyelim. Bugün açmışsın sanırım sen de

Kalpsizlerin nutku olur mu ki?

Usta demek hafif kacar sana Arzu.. Döktürmüşsün yine...
Hemde en mükemmelinden..

( Not Found ) tarafından gönderildi.

Usta demek hafif kacar sana Arzu.. Döktürmüşsün yine...
Hemde en mükemmelinden..

Bilirsin, her zaman dediğim gibi karalıyorum sadece

"Esen rüzgarlar yüreğimde, üşütse de. Çöküp üstüme karanlıklara boğsa da beni gece , hiç bir yıldıza tutunamasam ayaklarından bile. Olmasa da sarılacak bir zerre umudum, bir küçük belkim.. Umrumda bile değil yalnızlık...

Hayat, tek başımıza başlayıp, tek başımıza sona erdireceğimiz bir hikaye belki de. Gelenler, gidenler, sevenler, terk edenler birer oyuncu sadece. Oynayıp kendilerine düşen rolleri, virgüller, noktalar koyup, kelimeler yazıp, cümleler kuruyorlar bu hikayede. Kimileri siliniyor, kimileri kalıyor öylece oldukları yerde..

Herşeyi yaşayarak öğrenmedik mi?
Sevmeyi, sevilmeyi, terketmeyi, terkedilmeyi. Saplanan acıları yüreğimize, kanatarak bile olsa çıkarmadık mı saplandıkları yerden zamanla? Gitgide daha derinlere işleyen ağır sancılarımızı dindirip, alışmadık mı ince sızılara?

Gelişinle her hücremi sarıp, alsan bile aklımı olduğu yerden, atsan bile beni yanmalara,

Gidişinle çökse de yokluğun üzerime, ağır, taşınamayacak bir yük misali, gözlerimden yaşlar düşse de ardından, acısa da kanasa da yüreğim. Yananlar dönüşse de küllere, savrulsa da her bir zerresi ayrı bir köşeye,

Yine de her kapıyı çaldığında açmadım mı sonuna kadar sana? Hatta bazen kırıp bütün kilitlerini..

Hayat öğretmedi mi korkmamayı korkularımızdan? Kimi zaman çıkmazlara doğru yürüsek te, geriye döndürüp adımlarımızı, başlamadık mı yeniden en baştan?

Öğrendim yalnızlığı.. Her harfini birer birer benimseyip, sindirdim içime..

Gel gör ki, öğrenemedim sensizliğin baş harfini bile..."

Bana sensizliği öğret..
Yalnızlık, bildim bileli kendimi, tanıdık her hecesiyle...

Eşşek sıpası seni

( Not Found ) tarafından gönderildi.

Eşşek sıpası seni

Lolipop bu bölümde abes kaçar diye şeettirmiyorum