Konu: Yok Olmak Zamanı Şimdi...

Kimsesiz yorgun gecelerde, ağ attım derinliklere, takıldı ağlarıma hüzünler.

Benim olan yalnızlıklarımdı, suskunluklarımdı, vazgeçişlerimdi sadece. Geri kalan ne varsa çekilip gitti birer birer kıyılarımdan. Uğramadılar da bir daha.

Kalanlar hatıralardı.. Bitkin, dermansız.

Kalanlar yalanlardı.. Hırçın, tutarsız.

Bilmem hangi yürekte unuttum sevdayı.. Hangi umarsız gecede sildim harflerini cümlelerimden..

Ve hangi tozlu yollarda omuzlarıma yüklendiğim ağırlığını indirip, bıraktım omuzlarımdan...

Kimbilir hangi gündü?

Kulaklarımda geriye sadece, bir yüreğin çığlık çığlığa haykırışları kaldı. O yürek benim miydi, değil miydi bilmiyorum..

Yürek ıslatan bir yağmur yağıyor bardaktan boşanırcasına. Üşüyorum usulca, sen bilmiyorsun, ben hissetmiyorum.

Susuyorum, susmaktan başka da hiç bir şey gelmiyor elimden.

Rüzgar sert, acımasız. Esip dağıtıyor, herşeyi fırlatıyor ayrı bir köşeye.

Taşlar birer birer yuvarlanıyor ayaklarımın altından, uçurum çağırıyor yanına en davetkar sesiyle.
İşitmemeliyim diyerek karışıyorum martıların çığlıklarına.

Bir gemi geçiyor süzülerek maviliklerden, görmüyorum.

Görmüyorum demirlerine yaslanmış kadını, içtiği sigaranın dumanını, saçlarının ıslanışını. Denize bakmadığını, bakamadığını.

Çekerek sevdasını bir direğe bayrak misali, seyrettiğini dalgalanışını, hissetmiyorum.
Bilmiyorum usulca ağladığını..

Susup kıyıya vuran martıları izliyorum. Kırılmış kanatlarında buluyorum belki de benliğimi.

Bir de ağlıyorum galiba sessizce, ama ben görmüyorum, sen duymuyorsun.

"Biz" yokuz zaten..

Bir ayrılık sahnesi oynanıyor Hayat salonunda yine.

Sen de ben de karşıdan izliyoruz sadece.

Gözyaşlarımızı silip gözlerimizden unutacağız olan biten ne varsa kapandığında perde..

Son sözlerimi kilitleyip dudaklarımın kenarında yürüyorum vazgeçişlere, kaybedişlere...

Hasretleri sarıp sarmalayıp koynumda kapatıyorum gözlerimi. Uykular bölünüyor sesinle, kabuslara uyanıyorum.

Son demler, ilmek ilmek işliyor nakışlarını.

Aklımda ezik birşeyler var sevdaya dair. Silikleşiyor günbegün. Ya ben uzaklaşıyorum ondan, ya o beni terkediyor. Giden miyim, kalan mı, bunu bile bilmiyorum..

Söylenmemiş şarkılarım var oysa. Mıhlanıp kalıyor dudaklarımın arasında. Bu karanlık, bu soğuk efkarlı gece seslerimi alıyor belli.

Bir damla yaş dökülüyor gözlerimden.. Sensizliğimi, sessizliğimi bunca hırsla bozan damlaya kızıyorum için için.

Sabahı olmayan bir geceye yürüyorum adım adım, bırakmışım çoktan adımlarımı saymayı.

Sıkışıp kalmışım arasında sensizlikle sonsuzluğun..

Yadsıyıp bütün sonsuzlukları, sensizliğin peşinden yürüyorum..

Yürüyorum kaybedişlerime, vazgeçişlerime..

Biraz korkak, biraz yorgun, titrek adımlarımla...

Yok Olmak Zamanı Şimdi..

Bütün gecelerin sabahları yokluğuna gebe...

Last Desire

Konuşmanın,susmanın da ötesinde yokluğunda kendimi yok bildim...
Şimdi ne kelimedir söylenen,ne şarkıdır dillenen,
Anlamaya çalıştıkça bozuluyor anlam..!!

Yine eski yazılarını aratmayacak lezzetle okudum yazını,eksik olmasın kalemin

ben sustum sen söyle iyiliğimi. üreğine sağlık teşekkürler

yüreğine sağlık..ahmet telli den etkilenmiş gibisin..hoş yazı .. bekleyişler demlenmesidir sabrın... gibi..neyse kalemine sağlık

Hayallerin içerisinde sadece yaşadığını bilmek… Kendimce yazdığım satırlar arasına gözyaşlarımı bırakıyorum… Neden bu kadar yoğun duygularım var ona karşı bilmiyorum… Yok vazgeçmeliyim… Sonu olmayan bu sevdadan ellerimi çekmeliyim daha fazla yüreğimi yakmadan, gitmeliyim konuk olamadığım güzel yüreğinden…

hissetmiyorum
bütün yazının özeti olmuş hissizliğin ve aslında hissedişin. hiç bir şey tanımlayamaz kaybediş hissini. sadece kenarından geçirir bir kaç kelimeyle. kaybetmişsin, o da sesini çıkarmamış. ne demeli ki...

tuhafım belki de en iyisidir hissetmemek, başarılabilirse ne ala. Ama hissetmekle hissetmemek arasında sıkışıp kaldığında, sözler suskunluğa bırakabiliyor kendini. Ses çıkarsan da manası yoktur zaten, anlamını yitirir herşey.


"Şimdi yokluğun karanlık gölgesi düşmüş sabahlara. Sokaklar kimsesiz, sessiz her yer. Bense ıssız, yorgun, tükendiği yerdeyim çarelerin.

Sensizliğin acımasız pençeleri arasında boğuşuyor yürek, can çekişiyor, inatla direniyor vermemek için son nefesini. Bitkin, kalmamış gücü, kısa bir an kalmış bitişine direnişlerin.

Senin olmadığın yollara vuracağım kendimi artık, ağırlaşacak adımlarım, titrek dizlerimle basamayacağım yere sapasağlam.

Müptelası olmuşuz gitmelerin bilmeden. Her gidiş bir bitiş, her bitiş başka bir ölüm.

Sen de gidiyorsun benden, adım adım, sessizce.

Yağmurlarla yarıştırıyorum gözyaşlarımı, mağlup oluyorlar. Kazanan ben oluyorum kaybedişlerimle. Bulutların yaşları diniyor duruluyor da, ben durulmuyorum, dinmiyorum.

Tıkanıyor nefesim boğazımda, düğümleniyorum. Her bir düğüm ilmek ilmek işleniyor içime, çözülmüyorlar. Kördüğümlerde takılıp kalıyorum.

Kördüğümlerde körleştirmişiz sevdalarımızı çözmek istemezmişçesine.

Akıyorsun gözlerimden damla damla habersizce.

Öznesinde olmadığın bütün cümleler, bir bir yitiriyor anlamlarını. Ne tamamlanabiliyor, ne anlamlanabiliyorum. Yarım kalmış kırık bir cümle gibiyim kendi hikayemde. Günbegün eksiliyorum satır satır. Yazdığım kelimeleri de silip, hiç bir kelime eklemiyorum yerlerine, bomboş kalıyorlar.

Suskunluğa bürünüyorum. Susturuyorum düşüncelerimin haykırışlarını, sesleri kısılıyor bağırdıkça içimde.

Sessizliğe esir etmişiz çığlıklarımızı susmaları dudaklarımıza mühürlercesine.

Dökülüyorsun yüreğimden usul usul, hece hece..

Müptelası olmuşuz gitmelerin, sevdaları terkedişlere hapsedercesine..."

Last Desire - 17.01.2008

ya gitmek istemediğin halde gönderildiğinde ne yapmalı. susturmalı mı kelimeleri, kendin gibi...
susturmalı belki de....

Susma eyleminin her zaman en büyük yalnızlık olduğunu düşünmüşümdür. Ama insan bazen anlaşılmadığında susmak zorunda kalıyor, başka seçenek kalmıyor çünkü.

en güzeli susmak çoğu zaman...
çünkü karşındaki anlamalı,neden ve niçin sustuğunu...
ve zamanı gelipte konuşunca bu susmaların hayra alamet olamayacağını bilmeli,öğrenmeli.
yüreğine sağlık