Bu sabah balkona cikip iki örümcege takildi gözüm. Normalde örümcegi görü görmez cingar cikaririm biri gelip alana kadar. Bazen bizim ufaklik bile kurtaricim olabiliyor. Off Abla yinemi? der gözümün icine bakar sonra kiyamaz alir yine. Spiderman im benimm. Pek yakisikli olucak bu Sipa cook. Cok can yakicak.
Neyse konumuz bizim ufaklik degil. Konumuz örümcekler. Bir sigara yakip izlemeye koyuldum iste sabahin köründe. Biri kücük biri büyük, ag örmüsler iki tane yan yana. Büyük kücügü kovaliyordu sürekli. Kücük de sürekli ordan oraya kacmakla mesgul.
Örümcekler agina takilan herseyi yemekle mesgul sanirim. Kendinden kücük örümcekleri de yiyorlarmis. Güc gösterisi sanirim. Sonra biz insanlara benzettim onlari. Mutlaka büyük kücügü yer. El uzatip büyütmek aklimiza bile gelmez. Yeriz iste gücsüz buldugumuzu. Agimiza takilsin isteriz, kipirdayamasin hersey benim elimde olsun. Hepimizin bir agi var demekki. Hepimizin bencillikleri.
Hele bir de bu ag ask sa. Kurtul kurtulabilirsen bu agin icinden. Zor öyle zorki. Ama öyle disiplinli örülmüski her bir ag. Her cizgi düsünülmüs sanki.
Beynime benzettim bir ara agi. Karma karisik gibi gözüküp aslinda hersey yerli yerinde. Hatirlamakta zorlanmiyorum yedigim örümcekleri. Yada beni kovalayan benden büyüklerini. Bir gün bu balkonda biri basima düsecek dedim kendi kendime.Korktum.
Sonra topragin altinda belki bunlarla yasamak zorunda kalicam dedim. Toplandim. Alissam iyi olacak galiba bunlara. Balkonda örümcek mi beslesem? Hani cokca olursa balkonda bunlardan bir gün alisirim. Veya korkudan Adrenalin üretirim.
Adrenalin vücüt direncini artiriyormus ve mutlu ediyormus. Ilginc mutluluklar ariyorum iste. Sacmaliyorum. Eve gidince attirayim onlari. Yenemem ben bu korkumu.
Ayh Örümcekler hakkinda belgesel gibi oldu bu. Kendime hergün yeniden sasip kaliyorum..

SunShine (gün isigimdan güzel bi yazi )