Konu: "Uğur Mumcu" 15. ölüm yıldönümü

15 yıl önce katledilen Uğur Mumcu'nun katillerinin üzerine 'tuğla çeksek duvar yıkılır' diye gidemeyenleri halk barajın altında bıraktı ama cinayet hâlâ çözülemedi

Her şey bu dizelerdeki gibi. Bomba ile vuruldu. Ve unutulmadı. Mumcu 24 Ocak 1993’te Ankara’da uğradığı bombalı saldırıda öldü.

Saldırının failleri meçhul kaldı. Dönemin yöneticileri, yürütülecek soruşturmanın “namusları” olduğunu ifade ederken, eşi Güldal Mumcu’ya taziye ziyaretinde bulunan dönemin İçişleri Bakanı Mehmet Ağar, soruşturmanın önünde engeller olduğunu kabul ediyordu.

DUVARIN ALTINDA KALIRSINIZ

Ağar’ın sözleri karanlığın ve derin ilişkilerin boyutunu da gözler önüne seriyordu: “Duvardan bir tuğla çekemem, yıkılır.” Güldal Mumcu hemen cevap veriyordu bu sözlere: “Çekin, altında kalsınlar.” “Yapamam” karşılığını veren Ağar’a tarihi bir karşılık veriliyordu: “O zaman siz altında kalırsınız.” Failleri bulunamasa da tek işi gazetecilik olan Mumcu, karanlığı yenmeyi hep başardı. Mumcu, ölümünün 15’inci yılında çeşitli etkinliklerle anılacak.

KIZININ HAZIRLADIĞI BELGESEL

Etkinlikler, Ankara Batıkent’teki anıtına bugün saat 11.00’de çelenk konulmasıyla başlayacak. Mumcu’nun bombalı saldırıya uğradığı evinin önünde saat 13.00’te de “Uğur Mumcu sesleniyor” isimli oyun sahnelenecek. Mumcu’nun kızı Özge Mumcu tarafından hazırlanan “15 Yıl Önce Bugün” adlı belgesel ve “Tam Bağımsızlık Bilinci” isimli oyun da saat 20.00’de Ankara Üniversitesi Farabi Salonu’nda izlenebilecek.

Bombalı saldırıda katledilen gazeteci Uğur Mumcu, ölümünün 15’inci yılında çeşitli etkinliklerle anılacak. Mumcu’nun kızı tarafından hazırlanan “15 Yıl Önce Bugün” belgeseli de yarın Ankara’da izleyicilerle buluşuyor

‘Dağ gibi karayağız birer delikanlıydık... Babamız, sırtında yük taşıyarak getirirdi aşımızı, ekmeğimizi... Arabalar şırıl şırıl ışıklarıyla caddelerden geçerken bizler bir mum ışığında bitirdik kitaplarımızı... Kendimiz gibi yaşayan binlerce yoksulun yüreğini yüreğimizde yaşayarak katıldık o büyük kavgaya... Ecelsiz öldürüldük. Dövüldük, vurulduk, asıldık... Vurulduk ey halkım, unutma bizi..’

(Akşam)

Allah rahmet eylesin.

Satılmışların,işbirlikçilerin ve hainlerin çığ gibi arttığı şu günlerde,Özlemle andığımız UĞUR MUMCU gibi gazetecilere ne kadar ihtiyacımız var değilmi?

Bazen düşünüyorum,Yüce Allah Türk Ulusuna çok cömert davranıp,Dünyada hiç bir ulusa vermediği ATATÜRK gibi bir kurtarıcı,UĞUR MUMCU gibi kalemini satmayan hep doğruları yazan bir gazeteci veriyor ama ne hikmetse aramızdan hep en verimli sırada ayrılıyorlar.

Allah rahmet eylesin,Ölümüne sebep olanları lanetliyorum.

‘Dağ gibi karayağız birer delikanlıydık... Babamız, sırtında yük taşı***** getirirdi aşımızı, ekmeğimizi... Arabalar şırıl şırıl ışıklarıyla caddelerden geçerken bizler bir mum ışığında bitirdik kitaplarımızı... Kendimiz gibi yaşayan binlerce yoksulun yüreğini yüreğimizde yaşayarak katıldık o büyük kavgaya... Ecelsiz öldürüldük. Dövüldük, vurulduk, asıldık... Vurulduk ey halkım, unutma bizi..’

Halk seni unutmadı da Üstadım, mezarında kemiklerin sızlar biliriz....Sana kıyan eller ateşe düşsün, ölümüne sevinen zihniyetler bin beter olsunlar!!!!

KAtillerini bulmayanlarında katili bulunamasın inşallah!!!!!!!

Rahat uyu bile diyemiyorum..Nasıl diyeyim! Yüzümüz mü var bunu demeye!

Allah tekrar tekrar rahmet eylesin. Türkiye'nin böyle cesur kalemlere ihtiyaç duyduğu bir dönemde onlar sadece bağımsız Türkiye hayalleri kurdukları için katledildiler. Biz içimizdeki hainleri temizlemedikçe daha çok suikast haberleri duyacağız.

Dile kolay 15 yil..
Üstadi saygi ve hüzünle aniyoruz.
Allah gani gani rahmet eylesin.

Hrant Dink'in ölüm yıldönümüne gösterilen "aydın" ilgisi Uğur Mumcu'nun ölüm yıldönümünde'de olacakmı bakalım.

erolizm tarafından gönderildi.

Hrant Dink'in ölüm yıldönümüne gösterilen "aydın" ilgisi Uğur Mumcu'nun ölüm yıldönümünde'de olacakmı bakalım.

Niçin ilgi göstersinler,Uğur Mumcu'da sözde aydınlara hitabeden ne özellik var ki?Uğur Mumcu onların bir bir maskesini indirdiği için çok sevilir.

Örnek mi istersiniz? tatlı su aydını M.Ali Birand'ı devleti dolandırmaktan mahkum ettiren Uğur Mumcu değilmiydi?
Bu yüzden Uğur'u çok sever ve ilgi göstermezler.

Takunyalı Özal Uğur Mumcu öldürülmeden evvel mossad-kürt işbirliği üzerine yazan Uğur Mumcu'yu amerikalılara şikayet edip karısı yahudi kendisi kürt Yaşar Kemal'den yazı, akıl istemiş.şimdi heryerde hainler, kürtçüler, yaşarlar, zülfüler, orhanlar cirit atıyor.lanet olsun.Taner Kışlalı Orhan ile Belgeye cephe almıştı o da öldürüldü.bu ülkede vatanını seven kalemler ya öldürülüyor ya da çetecilikle içeri atılıyor.

Önceki gün çok sayıda vatansever sadece AKP yönetimini işbirlikçi olarak niteledikleri için, gerekçesi hakkında doyurucu bir açıklama yapılmaksızın gözaltına alındılar. Bu operasyonun ABD Ankara Büyükelçisi Ross Wilson’un, başbakanı program dışı olarak Pazartesi gecesi ziyaret etmesi ve 40 dakika görüşmesinin ertesinde, erkenden başlaması çok dikkat çekicidir. Gözaltına alınanların tamamının antiemperyalist olması da bir başka gerçektir. Din sahtekarları ve bölücülerin Tv kanallarında konuşmasına yasaklama gelmezken, bu gözaltıların haber olması, tartışılması alel acele yasaklanıyor. ABD ve AKP karşıtı herkes her an gözaltına alınabilir. Türk Ortodoks kilisesini de aramışlar. Hiçbir şey bulamadılar. Nedense Türkiye’nin altını oymaya çalışan Fener Rum Patrikhanesini asla aramazlar. Barzani cirit atıyor, dinci cemaatler vatanın altını oyuyor, işbirlikçiler vatanı satıyor ama hiç kimseye çete muamelesi yapılmıyor. Bir trafik cezası bile yememiş olanlar sadece milliyetçi oldukları ve işbirlikçileri deşifre ettikleri için katil ve terörist oldukları iddiasıyla, gözaltına alınabiliyor. Yakında Diyarbakır’daki patlamanın, Dağlıca baskınının sorumluları olarak da bu insanlar gösterilirse şaşırmayın. Hatta, New York’ta yıkılan ikiz kulelerin de.

http://www.yenicaggazetesi.com.tr/a_...hp?hityaz=2281

ülkede vatansever ve aydın katliamı yapılıyor dünden bugüne.o zamanlarda da akp nin meşhur içişleri bakanı abdulkadir aksu baştaymış.

UĞUR MUMCU
Dağ gibi karayağız birer delikanlıydık. Babamız,
sırtında yük taşı***** getirirdi aşımızı, ekmeğimizi.
Arabalar şırıl şırıl ışıklarıyla caddelerden geçerken
bizler bir mum ışığında bitirdik kitaplarımızı.
Kendimiz gibi yaşayan binlerce yoksulun yüreğini
yüreğimizde yaşayarak katıldık o büyük kavgaya.
Ecelsiz öldürüldük. Dövüldük, vurulduk, asıldık.
Vurulduk ey halkım, unutma bizi...
Yoksulluğun bükemediği bileklerimize çelik kelepçeler
takıldı. İşkence hücrelerinde sabahladık kaç kez.
İsteseydik, diplomalarımızı, mor binlikler getiren
birer senet gibi kullanırdık. Mimardık, mühendistik,
doktorduk, avukattık. Yazlık kışlık katlarımız,
arabalarımız olurdu. Yüreğimiz, işçiyle birlikte attı.
Yaşamımızın en güzel yıllarını birer taze çiçek gibi
verdik topluma. Bizleri yok etmek istediler hep.
Öldürüldük ey halkım, unutma bizi...
Fidan gibi genç kızlardık. Hayat, şakırdayan bir
şelale gibi akardı gözbebeklerimizden. Yirmi yaşında,
yirmi bir yaşında, yirmi iki yaşında, işkencecilerin
acımasız ellerine terk edildik. Direndik küçücük
yüreğimizle, direndik genç kızlık gururumuzla.
Tükürülesi suratlarına karşı bahar çiçekleri gibi,
taptaze inançlarımızı fırlattık boş birer eldiven
gibi. Utanmadılar insanlıklarından, utanmadılar
erkekliklerinden.
Hücrelere atıldık ey halkım, unutma bizi...
Ölümcül hastaydık. Bağırsaklarımız düğümlenmişti.
Hipokrat yemini etmiş doktor kimlikli işkencecilerin
elinde öldürüldük acınmaksızın. Gelinliklerimizin
ütüsü bozulmamıştı daha. Cezaevlerine kilitlenmiş
kocalarımızın taptaze duygularına, birer mezar taşı
gibi savrulduk. Vicdan sustu. Hukuk sustu. İnsanlık
sustu.
Göz göre göre öldürüldük ey halkım, unutma bizi...
Kanserdik. Ölüm, her gün bir sinsi yılan gibi
dolaşıyordu derilerimizde. Uydurma davalarla
kapattılar hücrelere. Hastaydık. Yurtdışına gitseydik
kurtulurduk belki. Bir buçuk yaşımızdaki kızlarımızı
öksüz bırakmazdık. Önce, kolumuzu, omuz başından
keserek, yurtseverlik borcumuzun diyeti olarak
fırlattık attık önlerine. Sonra da, otuz iki yaşında
bırakıp gittik bu dünyayı, ecelsiz.
Öldürüldük ey halkım, unutma bizi...
Giresun’daki yoksul köylüler, sizin için öldük.
Ege’deki tütün işçileri, sizin için öldük. Doğu’daki
topraksız köylüler, sizin için öldük. İstanbul’daki,
Ankara’daki işçiler, sizin için öldük. Adana’da,
paramparça elleriyle ak pamuk toplayan işçiler, sizin
için öldük.
Vurulduk, asıldık, öldürüldük ey halkım, unutma
bizi...
Bağımsızlık, Mustafa Kemal’den armağandı bize.
Emperyalizmin ahtapot kollarına teslim edilen
ülkemizin bağımsızlığı için kan döktük sokaklara.
Mezar taşlarımıza basa basa, devleti yönetenler, gizli
emirlerle başlarımızı ezmek, kanlarımızı emmek
istediler. Amerikan üsleri kaldırılsın, dedik, sokak
ortasında sorgusuz sualsiz vurdular.
Yirmi iki yaşlarındaydık öldürüldüğümüzde ey halkım,
unutma bizi...
Yabancı petrol şirketlerine karşı devletimizi
savunduk; komünist dediler. Ülkemiz bağımsız değil
dedik; kelepçeyle geldiler üstümüze. Kurtuluş
Savaşı’nda emperyalizme karşı dalgalandırdığımız
bayrağımızı daha da dik tutabilmekti bütün çabamız.
Bir kez dinlemediler bizi. Bir kez anlamak
istemediler.
Vurulduk ey halkım, unutma bizi...
Henüz çocukluğumuzu bile yaşamamıştık. Bir kadın eline
değmemişti ellerimiz. Bir sevgiliden mektup bile
almamıştık daha. Bir gece sabaha karşı, pranga
vurulmuş ellerimiz ve ayaklarımızla çıkarıldık idam
sehpalarına. Herkes tanıktır ki korkmadık. İçimiz
titremedi hiç. Mezar toprağı gibi taptaze, mezar taşı
gibi dimdik boynumuzu uzattık yağlı kementlere.
Asıldık ey halkım, unutma bizi...
Bizi öldürenler, bizi asanlar, bizi sokak ortasında
vuranlar, ağabeyimiz, babamız yaşlarındaydılar. Ya bu
düzenin kirli çarklarına ortak olmuşlardı ya da
susmuşlardı bütün olup bitenlere. Öfkelerini bir gün
bile, karşısındakilere bağırmamış insanların gözleri
önünde, öldürüldük. Hukuk adına, özgürlük adına,
demokrasi adına, Batı uygarlığı adına, bizleri, bir
şafak vakti ipe çektiler.
Korkmadan öldük ey halkım, unutma bizi...
Bir gün mezarlarımızda güller açacak ey halkım, unutma
bizi...
Bir gün sesimiz hepinizin kulaklarında yankılanacak ey
halkım, unutma bizi.
Özgürlüğe adanmış bir top çiçek gibiyiz şimdi, hep
birlikteyiz ey halkım, unutma bizi, unutma bizi,
unutma bizi...

Bir kişiye yapılmış haksızlık bütün topluma yapılmış diyordu.Cesur bir kez korkak bin kez ölür diyordu..Dediğini de yaptı..Bir bombayla canına kıyılan çoğalmasını bilen biriydi..Daha az Uğur Mumcu'yduk dün..Daha çok Uğur Mumcu'yuz şimdi..

Gerçekleri korkmadan yüreklice yazmış aydınlardan birisydi.Gerçğin demokrasinin neferiydi..Sahipleneliceği yerde öldürülüyor...Allah Mumcu'ya gani gani rahmet eylesin...Bir Mumcu ölür bin Mumcu dirilir....