suskunluğun çaresizlikten olamazdı
sen varsan çare de vardı çünkü yüreğin vardı
tüm karanlığı aydınlatan geceleri saklayan yüreğin
bir sebebi olmalıyı gidişlerinin
sebepsiz olamazdı hiçbir terkedişin
ardından kaldırımlarda sabahladı yüreğim
sokak lambaları aydınlatmadı gecelerimi
aydınlatamazdı da...
hiçbir güneş doğmazdı içime çöreklenen acıya
perdelerim açık ardına kadar
bir ben varım ışığı arayan bir de yalnızlığı
ve işte o kadar...
penceremden içeri sızan güneşin ilk ışıkları
ve sadece aydınlatır duvarları...
odam sessiz odam sakin
yüreğim bir çaresizliğin adı olmuş
çareler sende kalmış,sen benden uzakta
ve ben yalnız ben ıssız...
iççekişlerim oldun,arasıra özlemlerim
ve bir hayalin gerçeği gibi özledim seni
içimde büyüttüm sevgisizliğini
aradım seni sensizliğimde
sensizliğimle doldu gözlerim...
bir med-cezirle kıyına vurdu yüreğim
ıssızlığınla en güvenilir limanımdı ellerin
iki avucum arasında sıkışıp kaldı çaresizliğim
çarem sendim sen çareydin...
ve her geçen saniye ben biraz daha çaresizim....
incimercan'dan...
çok begendim bu şiiri ve paylaşmak istedim..kardeşim yapmış yine yapacağını


LinkBack URL
About LinkBacks


Alıntı Yaparak Cevapla

