Konu: sessizliğimle....

Bir sessizliği giyindim üzerime. Senden öncenin ve senden sonranın bana getirdiği en güzel duyguydu belki de sessizlik. Elimde kendimden başka konuştuğum kimseler yoktu. Kendimi kendime bırakmıştım ve kapatmıştım bütün seslere kapılarımı. Günün birinde zorlar elbet diyordum içimden “günün birinde zorlar elbet cesur birisi kapının kilidini” bekliyordum bu yüzden. Her satırın sonuna not düşüyordum ”beklerim; beklemeye kurulu yüreğim” diye.




Ve…
Yalnızlığın hırçınlığında sahile atılmış bir kum tanesiyken avuçlarına düştüm bilinmezliğinin. Korkularımın kalp atışlarını duydu kalbin. Kaçmaya çabalayışlarımın adımlarını gördü. uyuyordum oysa..gözlerim hep açık bekliyordum sabahları ve gözlerim hep açık bekliyordum akşamları. Uyuyordum sessizliğimle. Bakışlarımı yere düşürerek uyuyordum. Bir avucun içine sığamayacak kadar büyüktü kederim. Bir avucun içine sığamayacak kadar kifayetsizdi. Anlat diyordun. “anlat” anlatmayı bilmeyene ne zordu anlatmak.




Ki…
Başaramadım…




Susmaya alışmıştı içime attıklarım ve çıkamıyordu harflerin önüne dizilerek. Sadece çabalıyordu sıradanlığını unutmaya çalışarak. Gözlerine bakıyordu ötelerden; anlatmadan anlaman için öyle yalvarır gibi bakıyordu gözlerim. Belki anlar diyordu, belki hisseder sessizliğimde içimde birikenleri. Belki sarıp sarmalar sesiyle sessizliğimi… Ve uzuyordu belkiler. Ve çoğalıyordu beklemeler.




Ve anlaşılmıyordu sessizlikte söylenenler…




Sen…




Sessizliğimin en yalın haliyle ama en samimi haliyle karşısına çıktığım tek insandın. Korkularımla, hıçkırıklarımla, yalnızlığımla, umutsuzluğum ve karamsarlığımla önünde durmaya gözlerine bakmaya çalıştığım tek insandın. Baktığın fakat hiç göremediğindim bende. Anlamaya çalıştığın fakat anlayamadığındım. Varlığı hissedilen ama bir türlü var olamayandım. Ben sessizliktim, sen kalabalıktın.
Bundandı…




Benim sessizlikte ısrarla kalışım. Ve bundandı senin beni hiç anlayamayışın.
Korkularımın kalp atışlarını duydu yüreğin ama hepsi bu kadardı… Duydu; anlayamadı. Baktı; göremedi.
Ve biliyorum artık




Anlaşılmıyordu sessizlikte söylenenler…




sessizim yine…sensizim yine

Daha ilk dakikasında bir güçsüzlük dolanıyor adımlarıma ve düşürüyor beni. Oysa tüm gücümle duracaktım senin önünde. Tüm gücümle sen beni hayatının gerisine iterken karşında duracaktım dipdiri. Severek bakacaktım gözlerine. Sen bakışlarını çevirsen bile gözlerinin içine bakacaktım. Arayacaktım inadına. Hayatının bir yerinde olacaktım kayboluşunu izlemeyecektim anlamsızlığında… Ama güçsüzlüğüm çelmesini taktı ilk dakikada. Hemen ardından gözlerime hücum etti tedirginlikler. bekliyordum ya hani başaracağım bu defa diyordum ya..hepsi yoruldu umarsızlığının önünde. Şimdi gideceğin vakitlerin gelmesini bekliyorum. Yastığa başımı koymak gelmiyor. Uykuyu çıkarıp atıyorum gözlerimin içinden. Gücüm tükeniyor…

Bir üşüme dolanıyor içimde, yokluğun aklımın ücralarına kendini bıraktığında. Bir üşüme ateşin ısıtamadığı. Bütün bedenim buzlaşıyor yokluğun varlığıma değdiğinde. Uyursun biliyorum. Gözlerinin kapanmasını bekler hep uykuların. Kaparsın gözlerini, düşüncelerini, bedenini ve uyursun hemen. Ben başucunda sessizce okşarım saçlarını. Bilmezsin alnında gezindiğini ellerimin. bir tebessüm yerleşir yüzüne sebebini bilmediğin. Varlığını içinde duyduğun ama yokluğundan emin olduğun bir şeyler gezinir içinde. Uzak şehirlerin birinde bilirsin birisinin uyumanı beklediğini. Kaparsın derine gözlerini. Daha derine uykunun uyku haline…

Tükenmemek için biraz uyumak gerekir değil mi siyahım?

Senin anlamsızlığında bir anlam olmak için uyumak gerek değil mi? belki birkaç dakika okşamak lazım değil mi saçlarını. Sonra farkına varmadığın bir anda uzanmak yanına. Sarılmak sıkıca…
Sevmek gerek değil mi siyahım? çok sevmek gerek değil mi hissedebilmen için beni….

Uyuyorsun işte…

Elim saçlarında geziniyor. Gözlerim nefesinin derinlere doğru gidip gelişini izliyor. Yorganının kıvrımlarını düzeltiyor bir elim.
üşüyorum ben…üşümüyorsun varlığımla sen.sessizce uzanıyorum yanına.sarılıyorum sıkıca.
üşüyorum ben….
Seni okuyorum içimdeki kitabın sayfalarında. Sen uyanıncaya kadar kıpırtısız uzanıyorum yanında. Ve gözlerini açtığında bitiyor benim gücüm. Uyumak gerek değil mi siyahım? Sen yeniden kimsesiz hissetme kendini diye biraz uyumak gerek değil mi? gidiyorsun şimdi. Sesimi çıkarmadan bekliyorum geleceğin vakti. Gidiyorsun; yanaklarım ıslanıyor. Uyku ağrıyan gözlerime kurulmaya çalışıyor. Sen gidiyorsun ve ben uyuyorum. Gücümü topluyorum uykunun düş halinde. Gerçekmişsin gibi sarılıyorum rüyalarımda ki sana. Sende sarılıyorsun tüm varlığınla bana.
Uyanıyorum.

Pes etmeyeceğim… Düştüğüm yerden kalkacağım ayağa ve bekleyeceğim sessizce sarılmak için sana.
Siyahım; git şimdi nasılsa döneceksin yokluğun en acıtıcı zamanında varlığıma. Ben bekliyor olacağım burada. Anlaman için sevildiğini, çok sevildiğini…
Bekliyor olacağım.

Aramamalıydım seni. O son gülüşünde kalmalıydım. Hatırlatmamalıydım kendime sevmediğini. Hatırlatmamalıydım kendime sesinde ki gitmişliği. Yapamadım işte neden aradım ki seni.




Biliyordum oysa; sen en son o gece samimiyetinle vedalaşmıştın benimle. “üzülmemen için” demiştin cümlelerinin en başında ve “sevdim” demiştin en sonunda.. biliyordum..üzülmemenin ve sevmenin anlamlarının aşikarlığını.biliyordum da itiraf edemiyordum kendime. Bir masalın yarım kalmışlığındaydım. Tamamlamak istedim belki de. belki de inandıramadım kendimi sesinde ki samimiyetin bir veda olduğuna..belki de… Bilmiyorum. Aramamalıydım seni. O gecenin anlaşılırlığında bırakmalıydım ikimizi. Samimi sarılışlarında, elimi tutuşlarında bırakmalıydım. Ama yapamadım işte. Aradım seni.




Şaşkın bir tedirginlik dolandı merhabanın ardından. Şaşkın ve bitsin bu yersiz konuşma der gibi yabancı, soğuk, yüreğimi üşütücü… Nasılsın diyebildim sesime kattığım tüm cesaretimle. “Nasıl olsun yoğun” der gibi kısa cümleler kurdun “sen” derken, bilmek istemiyordu aslında soruların. Şaşkın ve yersiz bir yabancı olmuştum kısa zamanda sana. Hangi ara unuttun beni sevdiğim.




off… Neden aradım ki seni?




O gecede kalmalıydım. Samimiyetinin henüz yitmediği o kelimelerde kalmalıydım. Hatırladığım bize ait iki gülümseyiş olmalıydı. Veda edip etmediği belirsiz iki hoşça kal olmalıydı. Yapamadım işte. Yenildim özlemenin yakıcı çırpınışlarına, yenildim merak etmelerin karmaşalarına. Yenildim içimde hâlâ kalmışlığına.




off… Neden aradım ki seni?




Affet beni; aramamalıydım seni.

Seni sessizliğimin içine saklamıştım...
Varlığımın ve yokluğunun sonunda söylenebilen tek suskunluktun sen...
Ömrümün son demlerine yakışan son sözdün. Ben seni hiç söylemeyecek, yazmayacak, anlatmayacaktım...

Bir sır olmalıydın duvarımdaki suretinle yalnız benim aramda. Sandallara gül.... gül doldurmalıydın ve bir bir tutuşturup denize salmalıydın ben sonlardan sana selam edince...

Uçurumlar eşiğinde dururum bir an. Yanık bir türkü olur dudaklarımda; eski, çok eski bir gülüş gibi kalan..

Geçtiğim ve belki de geçmediğim o yollardan yeni aşklar gelir şimdi çığlık çığlığa...
Elleri titrer hasretin vuslatların koynunda.. Bir ben böyle ne diyeceğini bilmez kalırım ortalarda... Bir ben böyle bunalmış, bıkkın...

Turuncu balkonlu evlerin pencerelerinde yine her mevsim taze çiçekler kalsın.. Bana düşen son suskunluk, bana düşen son yalan (da) burada denize hiç kavuşamamış nehirlerin kederi ile yaşansın...

Kaçınılmaz yokluğumun kıyısından ben şimdi dünyada benden hatıra bilinecek olan son sözleri yazdım. Sana adanmış bir yürekten başka neydimki..

Var olmayan sana yana yana yokluğumun girdabına kapıldım..

Uzakta bir şehrin ıssız kaldırımlarında unutulmuş, ayaklar altında yıpratılmış onurlu hatıraları aşkın...
Dalgaların selamını dallarda serçelere getiren yanlış rüzgârlar da bu matemli sessizliğe katılsın...

"Ömrümün son demlerine yakışan son sözdün. Ben seni hiç söylemeyecek, yazmayacak, anlatmayacaktım... "

yazinin tamami g+zel etkileyici ve icten.hatta can yakici bir yani var.ama bu kismi ayri tad vermis ,özel baharati gibi yemegin.

tesekkürler cok hosuma gitti.

"Ömrümün son demlerine yakışan son sözdün. Ben seni hiç söylemeyecek, yazmayacak, anlatmayacaktım... "
iyi ki söyledin, yazdın, anlattın arkadaşım... içinde ki kelimeler dolandı bizdeki sessizliklere ve dile geldi bizim de içimiz....

En büyük hatamız buydu Kiraz..

( Not Found ) tarafından gönderildi.

En büyük hatamız buydu Kiraz..

bir sey de ,yasanan,hissedilen...yaziya mahkum olmasin da kalbimizde yerini korusun degil mi? hersey yaziya düsmesin bazilari icimizde gizlensin.

KiRAZ_ tarafından gönderildi.

bir sey de ,yasanan,hissedilen...yaziya mahkum olmasin da kalbimizde yerini korusun degil mi? hersey yaziya düsmesin bazilari icimizde gizlensin.

gizlenmez ki kiraz_
gizlenemiyor işte. deniyorum anlatmayayım yazmayayım diyorum ama delirmenin eşiğinden dönüyorum yazmadığımda. sanki yazmasam hep içimde boğulacak nefes alışlarım. sanki hayatın ortasında öyle bom boş kalacak bakışlarım
sorun ne biliyor musun kiraz_ senin hissettiklerinin sadece yazılarda kalıyor olması. kendimi anlatamadığım her şeyi döktüm satırlara. ama anlamadı. anlamak istemedi belki; belki de anlayamadı. bilmiyorum
elinden geliyorsa gizle..benim gelmiyor ne yazık ki

Kaldım yine bu gece tek başıma ayrılık masasında. İçkimin son demleri boğazımda yanarken seni düşünüyorum. Sigaramın külü düşerken yere ben sevdamın çöküşünü görüyorum. Küllerin masaya çarparken çıkardığı yankıyla kendime geliyorum ve tekrar sensizliği düşlüyorum.kabus olup çöküyor geceye yokluğunun sessizliği. En derin korkularım gerçek oluyor yokluğunda.karanlıklar çöküyor ruhuma.kabuslar sarıyor benliğimi..


Bir masal perisi bekliyorum bu kâbuslarda. Gelsin ve bitirsin bu acıyı diye .. Tılsımım olmanı diliyorum en derin kâbuslarda bile. Kararsızlıklarımı gidersen. Hiçbir şey olmamışçasına elimi tutsan diye bekliyorum.

Eğer bir masal perisi
Girerse rüyalarına
Öldü dersin gül güzeli
Tılsımını kaybetti..


Bir masal perisi ol diye bekliyorum. Gül güzeli bensem masalda adsız kahramanda sen olmalısın. Beklemeliyim kâbusları dindiren sihirli öpücüğü.

Fakat..
Fakat öyle bir bekleyiş ki bu sonu yok. Başı yok. Hüzün dolu. Hüzünlü kanıyor ruhlara sevda. Lacivert kanıyor. Siyah kanıyor. Korkular umutları yerle bir etmiş. Kâbus hiç bitmeyecek gibi. Mutlu son yok sanki.

Şimdi sessizlik saklı ruhumda. Hapsolmuşum yokluğuna. Varlığını arıyorum çılgın dalgalar arasında fırtınamda. Yolcunun dolunaya muhtaç olduğu gibi muhtacım sana.

Anlasana….