Çocukluktan kalma bir takım sosyal normlar, örneklemeler v.b. şeylerin bugün kendiniz gibi yaşamanızı engellediği duygusunu taşıyor musunuz?![]()
Çocukluktan kalma bir takım sosyal normlar, örneklemeler v.b. şeylerin bugün kendiniz gibi yaşamanızı engellediği duygusunu taşıyor musunuz?![]()
Tutucu değilim,piyasada değilim, prensiplerim yoktur ama seviyesiz değilim...Kuralları sevmem ama yersiz yere çiğnediğim görülmemistir. İçe kapanık değilim ama gerekmezse konusmam, kinci degilim ama unutmam... Şefkat gösteririm ama şımartmam... Şüpheciyim ama kuruntu yapmam... Kendimle çelisebilirim ama kafama takmam... Dalga geçerim ama kırmam... Ciddiye alırım ama kapılmam...Huzur veririm ama söz vermem... Sahip olurum ama ait olmam...Cesaretsizligi ’gurur’la
örtmem
Billinç Altımızda Yaşıyoruz Ve İnsanı Gerçekten de Etkiliyor...
&
Hamlet: Yaptığı işin farkında değil mi bu adam ? Türkü söulüyor mezar kazarken.
Horatio: Alışmış, umursamıyor artık!
Shakespeare
aslında cocugun yetıstrılıs ve kazanılmıs degerlerıne baglı..ılerde onu kullanması da o cocuga baglıdır.ama etkıler kısıyı ılerkı zamanlarda.
............
imza
özellikle üniversite hayatımın ilk günlerin yaşadığım sıkıntılar beni hep bunu düşünmeye itmişti.
sosyal hayatımızın en önemli kısmını okul yaşamımızın kapsadığını varsayarsak.benim anaokuldan başlayarak üniversiteye kadar geçen eğitim hayatımın hep aynı çevrenin içinde geçti.dünyanın hertürlü pisliğinden uzak cam bir fanusta yaşadım tabiri caizse.o zamana kadar hiçbir kötülük görmedim kimseden.ama üniversiteye gidipte değişik insanlarla,türlü türlü oyunlarla,dudak uçuklatacak olaylarla karşılaşınca resmen yaşamdan soğudum.ben dünyayı böyle bilmiyordum çünkü dünyanın çirkin yanından yoktuki haberim,geleceğe dair tüm umutlarımı kaybetmiştim.Kendimi korumayı başardım çok şükür,ama çok yıprandım,duyarsız insanlar tarafından o kadar incitildimki,gördüklerim canımı öyle acıttıki ; eve gidince aileme çattım istemeden.beni yetiştirmiş oldukları değerler ekseninde kazanmış olduğum kişiliğimin,çocukluktan gelen sosyal normlarım ve sahip olduğum sosyal değerlerin hayatımı yaşanmaz hale çevirdiğini düşünmüşTÜM![]()
ağaç yaşken eğilir atasözü bu konuya uygun sanırım.
çocukluktan insan içerisine yerleştirilmiş doğruluk ve iyilik anlamındaki normlar engel değil kolaylık oluşturacaktır.
aile büyüklerinin yetiştirilmesinde ki zorluklar ve problemler onların yaşamında birtakım eksiklikler oluşturmuş olsa bile onların bu eksiklikleri kendi çocuklarına empoze etmemesi daha faydalı olacaktı.
atasözü ile başladım yine bir atasözü ile bitireyim;
ne ekersen onu biçersin.
iiforumlar......
çoçukken bana öğretilen biçok şey karakterime öyle bi işlemiş ki değiştirmek ne mümkün.beni olumsuz etkilediğini düşündüğüm birçok şey var maalesef.şimdiki çocuklar gibi her sorusu anında cevap bulan ,özgür bırakılan bir çocuk olamadım.aman bunu yapma ayıp,aman insanlar ne düşünür,aman üzülürsün canın yanar,herkese güvenme,uslu bir çocuk olursan herkes seni sever...uzayıp gidiyor işte.
aman ne dertliymişim ben de...![]()
.................................................
Kimse tamamiyle kendisi gibi yaşayamaz... Çevre ve kalıtsal özellikler, insanı hep yakalar...
Romanın bir yerinde Erkek:
"Hayatta bir takım hedeflere saplanmak, kendine zincire vurmaktır.
Mutluluğun var olmadığını, cennetin var olmadığını, kazanılacak ya da kaybedilecek hiçbir şey olmadığını ve hiçbir şeyin özünün değiştirilemeyeceğini anlamak gerekir.
Ve bundan sonra insana sadece ümitsizliğin kaldığına inanmak, bir kere daha yanılmaktır.
Çünkü ümitsizlik de bir yanılsamadır." der.