Bulutlar geçiyor yavaşça üzerimizden
Havalanıyor martılar bir bir , usul usul
Bizler avunurken izlemekle yerimizden
Gülümsüyor sanki maviliğinde İstanbul !

Özgür olmak gökteki martılar kadar,şimdi
Var olmak bulutların uçsuz beyazlığında
Yok saymak bu mavilikte herşeyi, her derdi
Yok olmak göğün bu sonsuz aldırmazlığında

Bu şehirdir bize özgürlüğe umut,işte !
Bu şehirdir onu kaybedişin nice şahidi !
Bu martılar ki gökle aramızdaki sete
Verenlerdir bize başkaldırı cesareti !

Yaşamak bu şehirde ;boşlukta ve çaresiz
Yürürken yalnız, yüreğinde ümitlerinle
Her tarafı güzellik, nereye baksan deniz
Gök ile deniz arasında gelgitlerinle

Bu şehirle varolan duygular; beni saran
Hele ki yalnızca bir düş kadar ise aran
Böylesine durmak bilmez ve akarken zaman
Nasıl baş edeceksin sayısız dertlerinle ?
Nereye varacaksın bu boş tehditlerinle ?