Konu: Şimdi Biliyorum

Hani demiştim ya
Haykırabilir miyim şimdi korkaklığını ?
Artık sahiplenilmeyecek olmanın burukluğunu yaşarken,
haykırabilir miyim dersin, susar mıyım,
gülüp geçer miyim yoksa …?


Yazamıyorum… o kadar soğumuş ki içim yazamıyorum bile..
Bir zamanlar taa içimde olan , içinde kaybolduğum varlığını bulamıyorum.
Kaç gündür arıyorum anıların sayfalarında seni…
Silmişsin giderken her sayfayı… ya da hiç mi yazılmamışlar…
Bir film arası şekerlemesinde gördüğüm düş müydün sende ?
Düş müydüm ben de ? Çözemedim.. )

Oysa ne cümlelerim vardı baştan ayağa sırılsıklam
Ne sitemler ne özlemler biriktirmiştim içimde..
Korkularına , kendinden kaçışlarına düzdügüm söylenmemiş kelimelerim vardı
Bir küfür vardı dudaklarımda yalanlarına savuracağım
Kendini aldatırken beni de sürükledigin yalanlarına
Korkularına , sebeplerine hain planlarım vardı ))
Kendini attıgın sahte kucaklara
Her altı ayda bir yaşadıgın yalan aşklara ..
Kendi kendini aşık edip de kendi kendine vazgeçişlerine , dedim ya sövgülerim vardı..
Yalansın sen diyecektim Hiç’ sin
Aşık da sensin maşuk da..
Yok senin ilişkilerinde ikinci bir kişi
Aslında sana lazım değil gerçek bir ilişki
Al aynayı karşına , sev sevebildiğin kadar kendini !

Sen , kendi gerçekliğinin yokluğunda kaybolmuşken
O siyaha ortak edeceğin sahte bir ışık ararmışsın meğer..
Heyecan .. sadece kendinden kaçmanı sağlayacak
Kendine ‘Gerçek’ edinemedigin hayatta sana bir ‘Gerçek’ olacak
Sahte özlemler sahte kavuşmalar
Aşk yanılsamaları istermişsin…
Biri olsun üzeyim , üzüleyim onu kendi ellerimle çerçeveleyeyim…
Kendi kendimi aşık edeyim ,
Ben yaratayım O olsun..adı da aşk olsun…)))
Aşkolsun…

Ve ,
Anladım .
Anladım ve yitirdim tüm kelimelerimi içimde..
Tek tek ezdim yutkunduklarımı.
Zira ne öylersen söyle ,
Söyleyeceklerin karşındakinin anlayabileceği kadarmış..

Şimdi tekrar soruyorum kendime ,
Artık sahiplenilmeyecek olmanın burukluğunu yaşarken,
haykırabilir miyim dersin, susar mıyım,
gülüp geçer miyim yoksa …?


Sanırım , şimdi biliyorum …..

çok vardı biliyor musun?
söylenmemişlerim aşıyordu söylenmişlerimi. sayıp dökmek istiyordum içimdekileri. belki diyordum belki bağırırsam, çağırırsam, kızarsam diner diyordum içimde ki bu acımasız sorgulamalar. olmadı ne ben bağırabildim karşısına geçtiğimde ne o benim sessizliğime attıklarımı bilmek istedi.
kabullen dedim bende... kabullen işte saflığını. kabullenemesende kabullenmiş gibi yap. şimdi bütün heyecansızlığına rağmen çırpınmalarım sürüyor ve biliyorum ki her çırpınış biraz daha tüketiyor bende ki onu.
bitecek...
bir gün bitecek her şey.
o anlamsızlığında sürüklenecek büyüyünceye kadar, içini büyütünceye kadar, sevmeyi, gerçekten sevmeyi öğreninceye kadar..
ben anlamlarımda boğuluyor olacağım. yeniden sevebilir miyim? diye sorularımı soruyor olacağım. cevaplarından eminken.
bir gün her şey bitecek.
şimdi;
yaşamalıyım bunu, yaşatmalıyım en acısını dibine kadar. bir dost dedi ki bana acının dibini bul ki yüzeye çıkman kolay olsun. ayaklarını kumlara değdir ve suyun yüzeyine fırlat kendini, boğulmadan kurtar kendini..acının en dibinde değilim hâlâ. vakit var biraz daha...
sen cesursan ya da bunu karşılayan kelime neyse onu kuşan ve çık karşısına. sövmekse içini dindirecek söv..sessizlikse; sustur kendini.
bende inandım büyüyenlere; ve bekliyorum zamanın onları tedavi ettiği gibi benide tedavi etmesini.