Konu: Hayret edilecek bir cümle - Ertuğrul Özkök

YAZILARINI dikkatle okuduğum iki gazeteci geçen hafta beni çok şaşırtan iki yazı yazdılar.

Her ikisi de Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’ün çevresinden iyi haber alan yazarlardı.

İki gazeteciden biri Vatan yazarı Ruşen Çakır’dı.

Ruşen Çakır, türban konusunda Gül’ün değişikliği geri çevirerek, herkesi şaşırtan bir karar alabileceğini iddia etti.

İkinci gazeteci Milliyet yazarı Taha Akyol’du.

O da, Gül’ün bu yasayı iade etmesini isteyen iki yazı yazdı.

Yazılardan aldığım hava, sanki Gül’ün böyle bir eğiliminin olabileceği yönündeydi.

Her iki yazar da Gül’ün bu yolla "herkesin Cumhurbaşkanı olacağını" öne sürüyordu.

Sonra bir şeyler oldu ve her iki yazar da görüşlerini değiştirdiler ve Gül’ün bu değişikliği onaylayacağını yazdılar.

* * *

Cumhurbaşkanı’nın değişikliği onaylaması benim için şaşırtıcı olmayacak.

Buna karşılık Ruşen Çakır’ın dünkü yazısında bir cümle var ki, beni hayretler içinde bıraktı.

Çakır, Cumhurbaşkanı’nın bu değişikliği neden onaylayacağını gerekçeleri ile açıklıyor.

Gerekçelerden biri çok dikkat çekiciydi.

"Zaten Başbakan’ın öfkeli çıkışlarının ardından gelebilecek bir veto Doğan Grubu’nun zaferi olarak nitelenebilirdi."

İşte bu gerekçe beni hayretler içinde bıraktı.

Daha da önemlisi, geleceğimiz açısından çok endişelendirdi.

O nedenle çok merak ettim.

Acaba bu gerekçe, bizzat Cumhurbaşkanı’nın çevresinden mi aktarıldı?

Yoksa Ruşen Çakır’ın "şahsi görüşü" mü?

* * *

AKP ve MHP’liler "Kaos" manşetine ne kadar kızmış olurlarsa olsunlar hakikat değişmiyor.

Bu cümle bile, kaosun boyutunu anlatmak için káfi bir delil.

Felaketi düşünebiliyor musunuz?

Türkiye’yi böylesine derin hatlarla ikiye bölen bir konu önüne geliyor ve ülkenin Cumhurbaşkanı kararını oluştururken kendi kendine şu soruyu soruyor:

"Bunu geri çevirirsem, Doğan Grubu’nun zaferi olarak algılanır mı?"

Yani, hukuk, toplumsal gerginlik, Anayasa Mahkemesi, krizin sosyal boyutları falan önemli değil, varsa yoksa Doğan Grubu zafer mi kazanmış olur endişesi.

Cumhurbaşkanı’nın etrafında serinkanlı düşünen insanlar var.

Acaba onlar böyle bir endişenin Anayasa’yı değerlendirme gerekçesi haline gelmesini nasıl karşılıyorlar?

O nedenle çok merak ediyorum.

Çankaya’da muhtemel senaryolar konuşulurken gerçekten böyle bir endişe dile getirildi mi?

Öyleyse felaket.

Demek ki türban sorununun çözümü Çankaya’da "zafer" veya "hezimet" kavramlarıyla tartışılıyormuş.

En korktuğum şey buydu, demek ki o da başımıza gelmiş.

* * *

Türban sorununun başından beri defalarca aynı şeyi yazdım.

Bu sorunun ele alınışındaki hoyratlık her şeyi berbat etti.

Böyle bir sosyal harabe üzerine kimse zafer bayrağı çekemez.

Toplum hezimete uğruyor, farkında değiller.

Bu aynı zamanda parmak hesabı demokrasisinin hezimetidir.

Bu hezimete de, kaldırdıkları parmakla, türbanı zafer bayrağına çevirmek isteyenler yol açmıştır.

Ben kendi payıma zafer denen o kelimeyi unuttum.

Sanmayın ki, türban üniversiteden giremeyince kendimi zafer kazanmış hissedeceğim.

Tam aksine, haftalardan beri bu zafer şımarıklığını eleştiriyorum.

Cephenin bir tarafında muzafferlerin mağrurluğu, öteki tarafta ise yenilenlerin acısı sürdüğü sürece türban sorunu çözülmüş olamaz.

Türban sorununda kimse "kazanmak" veya "kaybetmek" üzerinden hesap yapmamalıdır.

Birinin zaferinden söz edilecekse, o bütün toplumun zaferi olmalıdır.

Önemli olan bütün toplumun kaybedeceği bir yanlışta ısrar etmemektir.

Birinin zaferinden söz edilecekse, o bütün toplumun zaferi olmalıdır.

Önemli olan bütün toplumun kaybedeceği bir yanlışta ısrar etmemektir harıka yazmıs bnce de toplum ayrılıyor tek taraflı yararmıdır demokrasi?