Konu: Acı İtirafım...

Neydi ki içimdeki bu “ahh”
Sonsuzluğuma düğümlü günah…







Bendim, soğuk bir adın ardından koşar adım sürünen. Bendim, ellerimde sakladığım düşleri parçalayıp kırık dökük mektuplara bürüyen.

Issızlığıma çokluk sayacak kadarken, hep en yalnızlığım oldun neden?

Bir düşü anlatmanın kaç hali vardı dilimde? Kelimelere yüklenen hangi hal halimden haberdar edebilirdi? Hangi kelime bir gözyaşını gösterebilirdi? Yüzüm bile saklarken hüznü, bunu kelimeler başarabilir miydi?

Bir yaraya inatla tuz sürmekti her şey. Ölüme giderken, sigara basmaktı içimdeki isme. İsminin üzerindeki darp izlerinden sorgulanmalıydım belki. Suçluydum. Oysa isminde bulunan her iz benim ölüm sebebim oluyordu. Suçluydun…


Tüm korkmalarımı acemi bir cesarete çevirip yürüdüm. Hep kırıldım, hep düştüm…


Bildiklerimi kendimden saklamayı nereden öğrenmiştim ben? Kaç kez yutmuştum ömrümün çığlıklarını?

"Sen ya bir yanılgının yangınıydın ya da yazgının." Ardı yoktu / ötesi çoktu…Hiçbir harf yazmaktan öteye gidemiyordu ve hiçbir yazı, yazmak istediğin kadarı olamıyordu. Ben gibi beceriksizleşiyordu…… Tüm acılarının parmak izlerini yüreğimde aramamalıydın. Dillendiremediğin, bilemediğin tüm sahnelerin oyuncusuydu satırlarım. Ben ikileminin kaçışlarıydım. Yanlış adreslerdi avuçlarımda doğru yol diye sakladığım.

Bilmek istenilmeyen her şey susarak dinlenirmiş meğer. Bilinmek istenilmediğimde susulacak mıydım? Her aynada kendimi görmekten uzağım artık. Göz bebeklerimde yatan yaraları tüküremiyorum geçmişe. Sessizce çekip giderken düşlerimin can çekişlerine, içime gömdüğüm gözyaşlarımı sezemeyecek hiç kimse… Bir gece yarısı bıçaklanırken en sessizliğimden, dilimden dökülen harfleri toplayınca hep sen ediyor neden? Sen bilir misin düş diye sabahlamayı? Ve kırıklarını bir teselli ile değil başka bir kırıkla sarmayı?…

Acı bir itiraftım, en çok kendimi yaktım…

Şemsiyeler altında yağmura direnirken ruhum, ardımdan geçip giden her şeye sessiz kaldım. Unutulduğum köşedeydim her vakit. Aransam bulunacaktım. Sorulsa tarifi mümkün olan gidişlerim vardı benim. En fazla iki sağa bir sola uzunca adımlardın. Ve adımlarından düşen her ses canımı ağzıma alırdı, açıldığında ağzımdan düşecek kadar. Oysa hiçbir adımın kayıplığımın yanına düşmeyecekti. Aranmayacaktım…

Ellerimde bilinmez uçurumlar vardı. O nedenle hep avuç içlerine dönüktü parmaklarım. Gelen durakta kendimden inmek ve bir şehre yüzüstü düşmekti dileğim. Uyuyakaldım. Ne kendimden inebildim ne de bir şehre yüzüstü serildim. Ne kadarlıktı ki adım ve kaç harf kalınlığı vardı ki birilerinin hatırlayışlarına ağırlık yaptım? Birilerini acıttım, ağlattım. Ya ben ömrüme düşen acıları, göz kapaklarımda saklı yaşlarımı kimden kuşandım? Yokluğunun alnına üflenirken satırlarım, nasıl oldu da ben hep varsın sandım? Bir yıl daha geçmişti geçen yılların üstüne. Kimsizdin sessizliğinde? Hangi yaranın kabuk bağlanışına tanık oluyordun ve hangi acıdan dökülen yaşları benliğinde buluyordun? ‘Ben tüm acımaları kendi saflarıma çekiyorum’ sandığımda sana hangi üzülmek kalıyordu? Hiçbir şeyi düzeltmek zorunda değildim; ama bozan bir eldim, bozduklarımı düzeltmenin geç kalışlarında…

Söylenmiş olan hiçbir söz geriye alınamazdı, bilirdin. Diyemezdim; saçmaydı, yalandı… Diyemezdim… Desem yıllar sonra yine aynı sözcükleri dökerdim harflerimden. Ki susmayı bilmeyen bir alfabeydi bendeki. Söz veremezdim bildiklerimi yutacağıma. Bir dahası yok, üzülme diyemezdim…

Hep en kötü yanından tuttum geleceğin. Söylenmiş olan her şey bir düşün ön adlarından oluşmaydı. Söylenmiş olan her şey benim yükümdü, peki sana neden ağır geldi? Alışkanlıklarla başlayan kelimelerin arasında yer buldum kendime. Simetrik bir duruş sergileyebilirdim çünkü yerimi en başından belirledim. Yadırgamadım üzerime yürüyen sözcükleri, bilmek istemesem de biliyordum bir gün hepsinin kapıma geleceğini.

Tutulmamış bir söz kadar acıdı içim. Tutulmamış bir söze yapılan sayısız itiraz kadar ezildim. Madem biliyordun neden acıyorsun ki yüreğim? Şimdi hiçbir mutluluğu birbirine yamayıp koca bir gülüş kondurmuyorum dudağımın kıyısına. Susmalarımı biriktirerek yazıyorum. Hadi at tüm yüklerini ben caymıyorum……Adıyla var olan darağacım!Mutlu olabilirsin, imkânsızlığına inandım…

-Alıntı-

Yüzümdeki gülücükleri zorluyorum her adimda daha çok ve başı bozulmus bir yalnizligi sürüklüyorum ardimdan, nereye gitsem...Simdi tozunu dumanina katmis bir sehrin gölgesinde ne kadar yürüyebilirim bilmiyorum..

Bir yanim o en güzel anilar için yanarken, öbür yanima soguk vurmaz mi bu yorgun bedenime.Biz ki, yillara takilmis mevsimlerden, sevgiye atilmis tövbelerden kaçardik hep. Biz ki, biz olmayi seçtigimiz bir sevda mevsimlerinin nazar boncuklari takardik seninle...

Simdi suretimdeki kurakligi deniz yapsan, geçer mi bitmeyen susuzlugum? Simdi hissiz bir sususu gögüslüyorum. Simdi, sogumus elimi mesken tutan resmini, soguk geceler gibi zifiri gözlerini, nerede unuturum onu düsünüyorum.

Göz göre göre bitti bir sevda… yalnizca bakiyorum yalnizca.. Ayak izlerim kayboldu ve sesim sustu... Böyle geçti yagmurlarin yüzüme dokunmalari aksamdan kalan hayallerimle..

Benim kendi ellerimle özenerek yarattigim eseri, simdi uzun bir bosluk aldi. Gözlerimin önünde olup biten herseyi eski romanlardan alintiymis gibi gün be gün okuyorum, sana ait herseyin altini çiziyorum.


Geri dönüsüm yok...


Baslangici ve sonu belli olmayan zaman dilimine gömmüstüm artik seni.. Ya da hiçbir zaman elime almayacagim tozlu bir kitap arasina... Seni bu sehrin her hangi bir yerine gömüp, çekip gittim bu gece.Bir çizgi çektim simdi aramiza...Yüregime buzlar atiyorum bu gece...


Bu senin suçun degil... Ben her zerrecigine hasretle de yasarim seni...

-alıntı-

"Sen ya bir yanılgının yangınıydın ya da yazgının."
...susmayı bilmeyen bir alfabeydi bendeki.

teşekkürler.sanki ben bu yazıyı dinledim bir vakit...

romantika tarafından gönderildi.

teşekkürler.sanki ben bu yazıyı dinledim bir vakit...

Benden mi?
Belki yayında okumuşumdur canım

evet başka kimseyi dinlemiyorum ki

romantika tarafından gönderildi.

evet başka kimseyi dinlemiyorum ki

Sağolasın Dediğim gibi yayınımda okumuşumdur,ben de tam hatırlamıyorum

sen sana armağan edilen ödülünü koruyamadın sevgili.
gecikti adımların aşka.
ve müzik bitti.
artık, gecikmiş adımlarını yüreğime atma…
ben müziğimi dinledim.
dansımı yaptım.
ve oturdum yerime…
geriye kalan sadece.

"yalancı zaman"

ve

Notaları Kurşunlanmış bir YALNIZLIK..!

...

Öylesine bir renkteyim..

...

Biriyim..
Bir istasyondan öbürüne,
Biletsiz gitmeye çalışan..
Ve her kontrolde bir kabinin tahta aralığına sığınan...
Mülteci bir hayattı yaşadığım..

Atılan
Yarı dolu bir su şişesinde
Aradım mutluluğu..
Kana kana su içer gibi...
Sonra hemen yanında
Ardışık ısırıklardan arta kalan bir çikolatada…
Ekmeği beğenmedim..
Hiçbir zaman da sevmedim..
Şişirilmiş doyumlara yer vermedim hayatımda.

Gündüzleri milyarlarca insandan biriydim..
Geceleri ise,
Rüyanın en tatlı yerinde uyanan külkedisi…

Damarlarımda pıhtılaşan nikotin kadar
Yaşamaktan öteye gidemedim sevdaları...
Belki de bu yüzdendir mutsuzluğum,
Mutsuzlukla oluşum..
Cümlelerle denklem kurmaya çalışmaktan öte,
Kısır döngüler yarattım kendime…
Cevap şıkkı bile olmayan...
Gün geçtikçe istemeden kısaldı cümlelerim.
Daha net,
Daha açık olmaya başladılar...
Üstü kapalılık karanlık çöktükçe
Terk etmeye başladı.
Ve düşüncelerim de daralmaya…

Şikâyetçi değilim..
Tam tersi,
Ya da
tam aksi…
Ne fark eder ki!

Kapkaranlık bir odadayım şu an..
Klavyeye bakmıyorum..
Parmaklarım yazıyor,
Ben de okuyorum..
Şarjı azalan telefonumda
Tek tük çağrılar
Ve ebediyete kazınmış mesajlar,
Ta ki silinene kadar...

Sigarası gittikçe azalan
Bir paketi avuçluyorum 10 dakikada bir..
Ve kibriti çakıp,
Uzun uzuna seyrediyorum.......
Tütünle buluştuğu anda hissediyorum feryadını,
Savuruyor dumanını,
Bir o yana,
Bir bu yana…
Ciğerlerime çekip salmıyorum saniyelerce,
Belki 5,
Belki 10 saniye...
Dayanamıyor,
Kusuyorum bir türkü adıyla “geçti sevdalarla ömrüm”.

Bazen boğuluyorsun cümlelerin içinde..
Yazamıyorsun...
Anlatamıyorsun...
Neyle başlasam,
Nasıl yazsam deyip duruyorsun.....
Kırdığın bir dost dalını aşılamak için yağmurlara,
Rüzgârlara göğüs geriyor,
Her yitirişi göze alıyorsun..
Fakat oyuncağı olduğun bir aşka dur diyemiyorsun!!!...
Aşka kukla oldukça,
Her bir parçanı teker teker yitiriyorsun...
Bir dost eli aramak umutsuzca,
Belki haklı,
Belki de haksız bir serzeniş bu...

Artık anla..

Artık anla.....

Törpülenen bir sevda yaşadığın...
Kendini kandırma!
Kaldır kafanı,
Yanından geçip giden gözlerin peşinden koştun yıllardır..

Yeter!!.......

Sana bakan gözlere kan ağlatma…

Ağlama……………………

(senden alıntı)

çıkmadan burda bir soluklanıp nefesimi bırakıyım istedim ..

Hadi ağla!
Yıkımında yeniden hayat bulduğuma ağla!


Senin gülüşlerini noktaladığın yerde benim virgüller koyduğuma ağla.
Senin acılarının olduğu yerde benim hakettiğim mutluluğu yaşadığıma ağla.
Yaşadığımız, paylaştığımız her anı senden tek bir hamlede çekip aldığıma ağla.


Say ki hiç yaşamadım(k).
Say ki hiç var olmadım(k).


ağlama demene atfen bir alıntı..

Zor anlar geçiriyorum… krize girmiş bi uyuşturucu bağımlısı gibiyim… çatacak yer aramaktan çok; kaçacak, saklanacak yer arıyorum… masanın altına girsem yeterince saklanmış olur muyum acaba… yoksa eskiden yaptığım gibi çekip gitmelere mi yeltensem… bulutlar yeterince saklayabilirler mi beni… gecede kara olmaya başlayacakmışım gibi bir his var… yarım bıraktım ya karalık görevimi çağırıyor işte gece ısrarla… bayadır haşır neşir olamıyordum odamdaki mumlarımla, sigaramı onların eşliğinde içemiyordum… özlemiştir sigaramın dumanını güzel mumlarım… onlar özlem giderirken bende düşünürüm;

Biraz kendimi mi dinlemeliyim… yapmamam ve yapmam gereken şeylerin ayırdına varabilmek için… susmalı mıyım, yoksa avazım çıktığı kadar bağırmalı mıyım gözümün önünden akıp giden satırların hatırına… dikkat çekecek şeyler mi yapmalıyım, yoksa kalabalığa karışıp kayıp mı olmalıyım…

Yok mu saymalıyım… hiç yapılmadı gibi mi düşünmeliyim… kaldığım yerden devam mı etmeliyim…