Konu: Seçim Sizin

Bir pencere var...
Dışarıdan bir bölüm görünüyor.
Ve iki kişi geliyor, o pencereden dışarıya bakıyor.
Hiçbir şey söylemiyorsunuz önce, sadece bak diyorsunuz.
Biri: “Oooo amma da yağıyor, şehirdeki evleri su basmıştır şimdi…!” diyor.
Sonra diğeri geliyor ve o da pencereden dışarı bakıyor.
“Vay be! Bu yıl çok bereketli olacak herhalde…!” diyor.
…

Akşam olup da evinize gidince, eşinizi çağırın yanınıza. (Tabi ki, yemek, bulaşık ve benzeri işler bittikten sonra… Hani şu 15 – 20 dakika bile olsa baş başa oturup sohbet edeceğiniz bölüm var ya o zaman işte…!”
Kahvelerinizi elinize aldıktan sonra ona sorun lütfen!
“Bey / Hanım! (Soran erkek ya da bayan olabilir. Kim önce davranırsa artık…!)
“Bak bakalım, benim gözlerim ne renk?”
Size vereceği cevabı söyleyeyim mi?
İhtimal ya siyah diyecek, ya da kahverengi. İstisna, ela, yeşil ya da mavi…
Oysaki aynı soruyu dört yaşındaki çocuğunuza sorduğunuzda alacağınız cevap: “Siyahla beraber, gözünüzün içindeki diğer renk (yani beyaz) olacaktır.
Hayatta sizin için yaratılmış beyazlıkları da görmek önemli değil mi? ( Yani hayata olumlu yönünden bakmak…!)
Biz nedense büyüdükçe hayatın hep siyah taraflarını görüyoruz.

…

Bakın size bir hikaye anlatayım. (Sevgili Şerif İzgören’in kitabında okumuştum.)

“Eskiden bir gelin kaynanasıyla hiç mi hiç geçinemezmiş. Onu gördükçe sinir olurmuş. Araları o derece kötüymüş ki bir gün gelin, yaşlı bir aktara (şifalı bitkilerle uğraşan ve satan kişi) gitmiş ona durumu anlatmış:

“Onu zehirlemeliyim!” demiş, kaynanasını kastederek.
“Fakat bunu öyle bir yapmalıyım ki kimse fark etmesin!”
Yaşlı aktar, genç geline bir toz vermiş. “Bunu her gün yemeğine çok az karıştır; fakat kaynananla aranı düzgün tut, gülümse, ona iyi davran ki kimse senden şüphelenmesin!” demiş.
Gelin bu işi ciddiye almış ve kaynanasının yemeğine her gün o beyaz tozdan birazcık karıştırmış. Tahminine göre bir ay ömrü kalan kaynanasına ise çok daha iyi davranmaya başlamış.
Aradan bir ay geçinde telaşla aktarın yanına gelmiş genç kadın.
“Aman!” demiş…
“Çabuk bana bu ilacın (zehirin) panzehirini ver!”
“Niye?” diye sormuş yaşlı aktar.
“Zehirlediğimi anlamasın diye, kayınvalideme farklı davranmaya, gülümsemeye ve saygı göstermeye başladım. Bu sefer onun da bana tavrı değişti. Çok iyi bir insan oldu. Şimdi benim en iyi dostlarımdan birisi. Onun ölmesine müsaade edemem.”
Yaşlı aktar gülümsemiş: “Kızım, sana verdiğim sadece tuzdu.” Demiş.
“O bir parça tuz, bu güne kadar kaç insanın arasını düzeltti anlatamam”

Hayata bakan bir pencere var.
Ama o pencereden görünen sadece bir görüntü yok.
Bir çok görüntü var.
Siz, sizin işinize gelen görüntüyü seçin.
Mutluluk!
Ya da tutsuzluk…!
Tahammül!
Ya da tahammülsüzlük…
Sevinç!
Ya da üzüntü…
Güzellik…!
Ya da çirkinlik…
…

…
En iyisi siz seçin…
Çünkü çoook var

MAHMUT AÇIL

cok guzel bı metın tabı ısanların ıclerı artık okadarkaramsarkı neı gorup neyı goremeyceklerını sasırmıs haldelerr kı zaten boyle olmasıda bugunun sartlarında cok normal ama ben aktarla gelın hıkayesını cok duydum ve yakın zamanda anırım samanyolu tvde bunun fılmııde ızlemıstım neyse guzelbı calısma paylasım ıcın tesekkurler

çok güzel bir yazı güzel paylaşım teşekkürler

Hayata bakan bir pencere var.
Ama o pencereden görünen sadece bir görüntü yok.
Bir çok görüntü var.
Siz, sizin işinize gelen görüntüyü seçin...nasıl bakarsan öyle görürsün olayları ve kişileri


sanattarihçi bir dahaki yazılarına link verirsen sevinirim (kural gereği değil kendim için istiyorum )

pardon ya,lınk eklerım kural ıcın deyıl sızın ıcın

Hayat renklidir ama görebilene...
hikayeyi daha önce okumuştum hatta tv de kısa film şeklinde
izlemiştim güzel ve anlamlı hikaye için teşekkürler..

life is black, white and instrumental