Ansızın bir gün kapımızı çalacak ..nerde , nasıl , ne zaman kim bilir.Bazen gelsin artık diyorum en çaresiz anımda , götürsün buralardan beni…Bazen de hayatın en tatlı anını yaşıyorum , hep böle gitse yaşam hiç çalmasa kapımı bitiş zili diyorum.ama biliyorum ki acının da mutluluğun da bir sonu var.
Boşa çırpınıyorum sanki…Üzüntümü yaşarken niye diyorum ? sanki gelmicek
mi sonu, acı çekmenin ne anlamı var ? ağlarken susuyorum bir anda… her şey bana bakıyor ; duvardaki saat boş koltuklar aynadaki ben…sanki hepsi dalga geçiyor benimle , hepsi konuşuyor sessizce.o an ne için üzüldüğümü düşünüyorum.bana bunu yaşatan şeyin ne kadar değersiz olduğunu anlıyorum o suskunlukta.madem bir sonu var , öyleyse doyasıya yaşamalıyım diyorum.bende tutmalıyım mutluluğun ucundan , gülmeliyim doyasıya herkes gibi.kendi mutluluğumla sevindirmeliyim çevremdeki insanları , yaymalıyım bu mutluluğu onlara diyorum aynı suskulnluğu duyuyorum sonra.ne yazık ki bununda bir sonu var..bitecekse her şey ne gerek var mutlu olmaya ? ne gerek var acı çekmeye ? anlamı yok hiçbir şeyin öyleyse…dipsiz bir kuyu gibi ruhum…indikçe acım artıyor.
Her geçen gün eriyor ruhum…ölümü hissetmek bu olsa gerek diyorum kendime…yaşadığın her şeyin anlamsız olduğunu hissetmek bu olsa gerek….


LinkBack URL
About LinkBacks
Alıntı Yaparak Cevapla

