Bir kış sabahıydı kalbimin sana hoş geldin dediği zamanlar...
O yağmurun altında tuttuğun elimi hiç bırakmayacağını hissetmiştim o
an...
Belki de hiç olmayacaktın hayatımda..
Arada uçurumlar, dağlar, yollar varken zordu bu böyle..
Sen orda...
Ben burda...
Biz ne yaparsak yapalım işte geçiyor günler,aylar,yıllar...
Aşkımızı büyüterek büyüyoruz bizde..

Bizim hiç birlikte ismimizi kazıdığımız bir sıramız olmadı,
sınıfın kapısından geçerken bana attığın bir gülüş hiç olmadı...
Hiç bir zaman yolda yürürken, bakkalda, otobüste, parkta
karşılaşamadık biz...
Bir kere bile köşe başında beş dakika buluşamadık...
Balkonda oturup senin geçişini beklemedim hiç, bekleyemedim...

Oysa aşkı aşk yapan şeylerdi bunlar...
İnsanlar böyle düşünürken biz aşkımızı yaşadık doyasıya...

Öyle bir yaşadık ki biz bu aşkı;
yeri geldi cezasını çektik...
yeri geldi ödülünü aldık...
Akıp giden hayat içerisinde ayrılıklarımız oldu zaman zaman...
Ufak insanlar, ufak sorunlar getirdi hayatımıza...
Öyle bir ders aldık ki sonunda bu hayattan...
Aşk bize öyle bir his yaşattı ki;
sildik soruların, sorunların tümünü...
Biz hayat içinde birbirimizle ve çevremizle uğraşırken bir bakmışız
geçmiş zaman...
Büyümüş ve büyütmüşüz...
Her bana gelişin ayrı bir anlam taşısa da biliyorum gideceksin...
Sanma ki bu beni üzüyor, yaralıyor...
Sadece o son günler var ya hani o gidişinin saat saat yaklaştığı o
günler...
Hani ben biniyorum otobüse sen beni izliyorsun...
Hani bakıyorum ya ardından...
Sanki diyorum içimden...
Bu son!!!
Bu son görüşüm onu,
Bir daha yok bu son...
Ya diyorum gelmezse, ya biterse...
Sonra biliyorum diyorum...
Sen orda...
Ben burada olsam da...
Bitmez...
Kimse bitiremez...

Bir kış sabahıydı kalbimin sana hoş geldin dediği zamanlar...
Bir kış sabahı buldum seni...
Bir kış sabahı buldum aşkı...