Konu: Eskitmeye dönmüş -hayal-lerimin tozunu aldım..

Ne zaman kaçmak ve kurtulmak istesem.

giderken ...
söylemek istediklerimi ya gereğinden fazla bağırarak ,
ya da haddinde fazla susarak ifade ettim.
sustukça söylemediklerim içimde büyüdü …
yüksek sesle haykırdıklarımsa anlamsız bir gürültünün içinde kaybolup yok oldu …
Yaşamın,
benden esirgedikleri için ne zaman ağlasam muammalı yaşamımın buğulanmış ,unutulmuş yanlarını sildim ...
ömrümün geldiğim yerine kadar olan bölümünde
kimsenin bilmesini istemediğim anlarım vardı
ve
ben o kesitlere hep kesik kesik ağladım ...
Gözyaşlarım o hiç kapanmayacak boşluklara kaçtılar.
Dikkatsiz , dalgın anlarımda kurtulduğumdan çok daha büyük boşluklarda buldum kendimi …
- Hayatın kuralları mı çoktu yada benim ezberim mi iyi değildi ?! - Bilmiyorum..
Kırgın bir çocuktum …
Yetişkinliğim uçurumun dibine bırakılmıştı …
Kendimi yitirmemek için savaşırken
VE
çok erken vazgeçilmiş bir hayatı tutmaya çalışırken
insanların çok unutkan anlarına denk gelmişim ..
belkide o nedenden yasamım kırılgan kokar …
hesapsız bir hayat iste .. gelişi dönüşü belirsiz bir biletsiniz ...
her şey süpriz bir bakmışsınız tam da uyanacakken çoktan dalmışsınız ...

an itibariyle yazılmış olup garip melankolinin esiri olunmuştur

Kendimi yitirmemek için savaşırken


ne güzelmiş bu cümle..tamamı güzel eserinin ama bu cümleyi çok sewdim