Konu: kal diyemedim (benden bişeyler)

Kal diyememenin verdiği acıyla yazıyorum bu satırları
Kendime kızıyorum, kızgınlığımla uyuyup kızgınlığımla uyanıyorum
Belki de böylesi doğruydu gitmen daha iyiydi.
Ama buna alışmak katlanmak o kadar zormuş ki.
Sen gittin ve arkandan sadece bakakaldım.
Gözlerimde yaşlar kulaklarımda sesin ve elimde kitaplar
Ve o kitapların içinde senin verdiğin güller
Senden geriye kalan kırık bir kalp ve kurumuş güllerim
Şimdi öyle özlüyorum ki seni sesini
Beklide hiç bişeyi hiç kimseyi bu kadar özlememiştim
Unutmuyorum senin giderken yüzündeki ıslaklığı
Unutamıyorum son bakışını gülüşünü ve
“Nolur üzülme” deyişini
Kendini gösteriyordun bak ben üzülmüyorum dercesine
Acaba hala aynı mısın yoksa sende mi değiştin
Şuan o kadar yalnızım ki her şey anlamsız geliyor
Kördüğümler arasındayım nasıl çıkacağımı bilmiyorum
Sende gittin ya işte o gün bittim ben


bu siiri cok yakın bi arkadasımın sevgilisi giderken yazmıstım onlar ilham kaynagımdı ve bn bunu okuyunca ikiside aglamıslardı

cok güzeldi tşkler ...

çok güzel gerçekten ellerine sağlık

sevindm begendiğinize