Konu: YüreğiM Ağrıyor!!!

Yüreğim ağrıyor.Canımın yandığı zamanlar çok oldu ,ama böylesi ilk.Ağır bir sızıyı yüreğimin her hücresinde hissediyorum.Ağlasam...Ağlamamak için düğüm üstüne düğüm atıyorum yüreğime,hıçkırıklarımı salmasın diye de boğazıma...olanca gücümle sıkıyorum kirpiklerimi.Çünkü bir ağlamaya başlasam...Hani var ya bir başlasam ağlamaya...mecnun olur kalırım.İçim öyle acıyor ki;korkuyorum,tutmasam gözyaşlarımı,gözlerim de erir karışır onlara.

Gecenin kör yarısında,gün yarına dönmüşken,geçmişimle hesaplaşmaya kalkıştım istemeden.Düşündükçe çözülmez düğüm oldum.Yaşadıklarıyla ,geçmişiyle hesaplaşıp da yaşam defterini iç rahatlığıyla kapatabilen var mıdır bilemiyorum ama benim hesap defterim hiç kapanmayacak galiba.Mümkün olsa,geri çevirebilsem herşeyi...daha doğru adımlar atabilir miydim acaba?Sonuna soru işareti koyduğum bu cümleyi yazarken de aslında biliyorum ki,şu anki bilincimle başa dönmem mümkün olsa bile (olmaz ya) yaşam koşulları adımlarımızı yönlendiriyor.

Yaşam azgın bir nehir hızıyla akıp giderken,akıntıya kapılmış gidiyoruz biz de suyun götürdüğü yere.Arada bir, bir taşa tutunsak ya da kıyıda, yeşillikler arasında soluklansak,sanıyoruz ki biz becerdik.Yaşadıklarımdan öğrendiğim şu ki;karşımıza tutunacak taşı çıkaran da,çimenlerin üzerinde soluklanmamızı sağlayan da suyun gücü,bizim değil.Bizim becerebildiğimiz bir şey yok.

Genel düşünce sınırları içinde kabullenmek kolay değil bu cümleleri.Denilebilir ki,aklını kullan hata yapma.Çalış,yeteneklerini geliştir,doğru adımlar at...vb.Ben de kendimle hesaplaşırken bunları söyledim.Söyledikçe düşündüm.Düşündükçe gördüm ki,o hataları yaptığım dönemlerdeki kapasitem,çaresizliğim ,o anki koşullarım başka türlü davranabilmeme imkan tanımıyordu.Biliyorum,bile bile canım acıyor.Öyle çok acıyor ki içim, yüreğimin ağrısına dayanamayıp koparmak,söküp atmak istiyorum içimden çoğu zaman.Belki yanlız olsam,hatalarımın bedellerini tek başıma ödesem...hak ettin,çek cezanı,deyip kendime,daha az acı çekeceğim.En yakınımdaki,en sevdiklerimin de yaşamlarını etkiledim,kirlettim düşlerini,canlarını acıttım istemeden.İşte beni bu bitiriyor.

En büyük ceza,sevdiklerine acı çektirmiş olmanın verdiği iç sızısıymış.
Hiç dinmiyor....

Üstelik çaresizim.Hiç bir şeyi değiştirmeye gücüm yok.

Kendimle hesaplaşma yolunda,kendimi ararken hepten kayboldum.

Yüreğim acıyor gülemiyoruM
Dilim acıyor da diyemiyoruM
Elim acıyor saz çalamıyoruM
Ecel de gelmemiş öleMiyoruM

Ağlayanım olmaz,gülenim olmaz
Gücüm yetse,derde derman bulunmaz
Ölsem belki beni toprak da almaz
Niye geldim ben,nereye giderim

-Alıntı-

yine aglattin beni yüregine saglik bitanem

Ağlama canımın içi Kıyamam Hele yaz bir gelsin,bir kavuşalım bütün kederlerini alıcam