Konu: ^^Yüreğimizin Tecümanı Satırlar^^

Var mısınız ruh halimizi anlatan,hissettiklerimizi yansıtan alıntıları bulup paylaşalım Herkes yazabilir,tek ricam alıntısız,(kısa-uzun önemi yok) paylaşımsız mesajlar olmasın Ben başlayayım: İşte şuanki hislerimin tercümanı ilk paylaşım...








Bir kadeh kırmızı… bir damla kırmızı …

Kırmızının asıllıgınden mı ateşin sıcaklığından mı yoksa şarabın sarhoşluğundan mı bilmiyorum baş dönmelerim…

Acım kadar büyük mü mutluluğun… nefretım kadar asil mi sevdan… ve ben kadar kanar mı yüreğin biten bır sevdanın ardında…

Neleri yazmak ister yüreğim neleri unutmak… oysa ben her daim ayaktayım.. sana inat… senın yıkmak ıstemene inat… hayata inat..

Bitmemiş bir masalım var daha sonunu yazmadığım.. hüsran değil, acı değil… çocuk düşlerim var.. oyun bahcemde sakladığım oyuncak kovalarım var ve kumdan kalelerim var benim…

Sessizliğim var benım suskunluğum… Karanlık gecelerde saklanan cığlıklarım var… bır nefes dumanda gizlediğim düşlerim var..

Anlamsız anlamlı sözlerim, zamanlı zamansız zamanlarım var benım… her defasında yenilendiğim güçlendiğim acılarım var… her defasında kırılsada kurmaktan korkmadığım gizli düşlerim var..

Düşlerden düşüşlerim var benim. Akan her bir damlada sana uzanan yollarım var… ve her defasında senden vazgeçişlerim var..

Gittiğinden beri ne çok olmuş.. ne çok ben olmuşsun ve ben ne çok senin olmuşum..

Gitmeliyim…
Ve sen gitmelisin..
Sonu yok…
Düş’ü bile yok…

Her bir zerrede ben oluyorsun akıyorsun damarlarıma… oysa ben seni çoktan akıttım damarlarımdan hayata…

Git...
Masalımda yer yok sana…
Ve yer yok hayatımda senin gibi bir Aşk’a

Birinci damla kadehe… İkincisi gözlerime…
Üçüncüsü kağıda…
Dördüncüsü düştü yere…
Yerle bir oldun sende bende…
-Alıntı-




Haketmediğim ne varsa yaşatana...

benim yüzümde güneşlerle birlikte umutlar doğardı...
yüreğimde her günün başlangıcı bi çiçek açardı...
güneş battı...
çiçek soldu...şimdi her gün bir öncekinden zehir gelir oldu...

sıkıştı parmaklarım hayatın demir kapılarında...
üstelik koptu...
alışkındım aslında her gelenden hançer yemeye de
senden yemem bana inan bi hayli koydu...

elde kalan sonsuz can çekişler...
her gün güneş yerine doğan karanlık terkedişler...
yarım kalmış sevdalar gibiyim...
ölmeyi bekleyen yatalak hastalar gibi...

direnmem ölümüme...
geldiği gibi alsın isterim beni...
tuttuğu gibi ayırsın canımı ve bedenimi...
isterse de ağlatsın,kanatsın,
acıtmazki senin beni bırakıp gittiğin gibi...
gelecegi yok bu ecelin...
senden son isteğim...
gel son bir kez gel kırma beni...
hadi gel...
yere ser bi iki kurşunla şu aciz bedenimi...

Benim kuşum uzak diyarlarda yakın bir dal buldu kendine
Benim dalımsa yasta bugün....

Camı açtı; avazı çıktığı kadar bağırmaya başladı;
"-Burdayııımmm... Varııımmm... Ve seviyoruuummm..."

İsyanı bastırılamamış, etrafa aldırış etmeyen, hüzünlü bir vedanın çığlığıydı bu...
İçeri girdi, camı kapattı, elleriyle yüzünü örterek hıçkırmaya başladı...

"Beni hiç unutma olur mu, hep sev" demeseydi de severdi onu...
Ama böyle bir duygu beklentisinin emir olarak inmesi hep şaşırtmıştı...
"Sen de sevecek misin" diye sorunca susmuştu...
"Bilmiyorum... Ama senin beni sevmeni seviyorum... Sakın durdurma yüreğini... Belki de sonsuza kadar sende kalmamın yolu bu" demişti...

Hangi sevgi travmalarının, hangi garip beklentisiydi çözemedi...
...Ve bir tren istasyonu karmaşasında değil, bir kelebek sadeliğinde çekip gitti...
"Hoşça kal"ları hiç sevmezdi... Ama sevgiliye vedalar hep uzun tutulmalıydı ona göre...
"Belki"nin çaresizliği, "Umudun" son şansı için uzun tutulmalıydı...

Ama o birden çekip gitmişti... Arkasında binlerce, "Hangi deseni gereğinden fazla verip, hangisini eksik bıraktım" muhasebesini bırakarak...
Bir yağmur romantizmi bile yoktu...
Ne kadar acımasız gidebilirse, o kadar acımasız gitmişti...

Oysa ne güzel günler yaşamışlardı... Hayal denizindeki hikayeleri hiç bitmeyecekti...
Hayatın kalan kısmında ayrılmasalar bile, onlara yetmeyecekti...
Biri sigarayı azaltacak, öteki içkiyi bırakacaktı...

Halbuki hiçbir şey vereceğini vaat etmiyordu kız...
"Beni unutma ve beni sev" muhtaçlığı hangi sevgi depresyonundan kalmaydı çözemedi hiç...
Ama o istemese de, onu sevebileceği kadar sevecek ve aklından hiç çıkarmayacaktı zaten...

Hiç "seveceğim" dememişti ve sevmedi...
Şimdi de "Hiç gitmeyeceğim" demediği gidişlerinin yolculuğunu yaptı...
Gitti...

Cevabını bildiği bir soruyu sormasına bile fırsat vermeden gitti;
-Nereye gidiyorsun?...
-Bilmiyorum...
-Tekrar gelecek misin?...
-Bilmiyorum... Ama beni unutma... Nerde olursan ol sev beni...

"Bu kez farklı çekeceğim acılarımı" diyordu...
Yüreğinin sancısını bastırsın diye unutmaya çalışmayacaktı hiçbir şeyini...
Ne bu aşktan geride kalan kareleri, ne umut ettiği hayalleri...

Camı açtı; avazı çıktığı kadar bağırmaya başladı;
"-Burdayııımmm... Varııımmm... Ve seviyoruuummm...''

-alıntı

Biraz dikkatli baksaydın gülen gözlerimdeki , ağlayan ben'i görebilirdin. Ya da gerçekten sevseydin beni kalbimin çığlıklarını susturabilirdin. Ben senken sen ben olamadın. Izdırabımın sebebi oldu sevgim.
Tükendim
tükettim
hıncımı almak için tekmeler attım sevgiye
kendime
yüreğime ..

Birçok kez hazırladım kalbimi seni unutmak için
ne yaptıysam olmadı
Boyun eğdim varlığınla yaşamaya
Artık özlemiyorum
Dilim söylüyor ama hissetmiyorum. Sevgiyi kandırarak ve gizlenerek yaşıyorum. Daha fazlasını kaldıramayacak kadar yorgunum yada bahaneler buluyorum.

İçim acıyor
Gücüm yetene kadar dayanıyorum. Daha dayanabilir miyim bilmiyorum. Zaman sığındım kurtuluşum için
yaralanan kalbimi sarmak
biraz olsun hayata bağlanmak
kaybettiğim kendimi bulmak için

Sen benden gittin
ardında bıraktığın beni düşünmeden gittin

Belki yıkıldım
sevgiye güvenimi kaybettim
ama
yürekten sevdim
Şunu bilki terkedenim sen yüreğimi hiç haketmedin...

Üç nokta; aşktır...


Her nokta gizli bir (ah!)tır.


Seviyorum diye haykıramamaktır.


Boğazda düğümlenen iki çift sözdür.


Dilin lal, gönlün melal olduğu andır.


Gözlerden süzülemeyen iki damla gözyaşıdır.


Hissedilen fakat bir türlü yazılamayandır.


Kelimelerin kifayetsiz kaldığı andır.


Üç nokta; hayattır... Hüznüyle, sevinciyle...


Üç nokta; bitmeyendir... Bitemeyendir...


Üç nokta; ölümdür... İçinde sonsuzluğu barındıran sondur.


Üç nokta; dünün güzelliklerine duyulan özlem, yarına duyulan hasrettir.


Geçmişle gelecek arasında kurulan köprüdür üç nokta, üzerinden bugünün geçtiği.


Üç nokta; bir an durmaktır... Bir nefeslik moladır... Bazen korkudur, heyecandır... Bütün duyguları içinde barındırandır...


Üç nokta; 'yar'dır her noktada bir harfin gizlendiği...


Üç nokta; bitmeyen duamdır ve hediyemdir sizlere!


Yaşanacak daha çok şeyiniz olsun diye...


Üç noktanız bol olsun!


...

Alışkın benim yüreğim yarı yolda bırakılmaya.


Alışkınım ben kalabalık içinde yalnız kalmaya.
Sahteliklerimin etrafımı sardığında kıvranmaya da alışkınım
Beklentim yok artık yüzlere takılmış maskelerden.
Yeşerecek olan yaprak misali kurutulmaya da alışkın yüreğim.
Neler gördüm ki göreceklerime karşı teslimiyetli olmaya da alışkınım.
Taş kalpli oldum veya oldulurdum.
Yağmur misali gözyaşlarımı sessizce akıtmaya alışkınım.
Dost diye sarıldıklarımdan tokat yemeye de...
Uzattığım gülü dikeni ile yüreğime batıranların
acısı ile içlenmeye de alışkınım.
Şimdi ise alışkanlıklarıma karşı hiç kimseden beklentim yok.
Sençıkan sahtelikleri izlemek tek görevim.
aryoda karşıma

... birbirimizi çok sevdik hep
yıllarla azala azala...

...eski aşklarım neredesiniz? Hepinizi çok özledim.
Şimdi birdenbire bir köşeden çıkıp bana,
yalnızca, Merhaba, deseniz,
o zamanlar hiç mutlu etmediğiniz kadar mutlu edersiniz,
bir zamanlar bütün ağladıklarımı geri verebilirim size
sağ olun demek isterim, sağ olun, sağ olun
sanki beni yeniden sevdiniz...

Karıştırma sayfaları
Yangın söner közden önce
Üzülmem mi sanıyorsun
Yürek ağlar gözden önce


Hakkı Yalçın

Son sözü ettin kazandın belki ama..
Yalnızsan geceleri, yalnızsan yatağında
Ve evin de bomboşsa kalbin gibi
Yalnızsan geceleri, yalnızsan yatağında
Söyle ne fark eder kim haklıysa