Konu: Dört mum…

Ve barış mumunu, inanç mumunu, sevgi mumunu tekrar yaktı… O “UMUT MUMU ‘ ydu”
Bir odada dört mum hem ağır ağır yanıyor, hem de aralarında dertleşiyorlardı. Birinci mum:
“Ben barışı simgeliyorum” diyordu, “Yani ben barışın mumuyum. Ama ne yazık ki dünya savaş alanına döndü. Güçlü devletler gözlerine kestirdikleri güçsüz devletleri yutuyor. Masumları, mazlumları çıkarları uğruna katlediyorlar. Anlayacağınız misyonumu tamamladım. Kimse benim yanık kalıp ışık saçmamı istemiyor.”
Birinci mumun alevi önce hazin hazin titredi, sonra aniden söndü. İkinci mum alevini hafiften dalgalandırarak söze başladı: “Arkadaşımız haksız sayılmaz” dedi, “Hatta aynı durum benim için de geçerli. Biliyorsunuz ben inancı simgeliyorum, yani inancın mumuyum. Hazin ki, günümüzde her şey parayla ölçülüyor. Madde mânâyı zayıflattı. Neredeyse herkes maddeci oldu. Üç kuruş için adam kesiyorlar. Bu duruma daha fazla dayanabileceğimi sanmıyorum. Artık söneceğim.”
Konuşması biter bitmez esmeye başlayan hafif bir rüzgârın etkisiyle o da sönüverdi.
Söz sırası üçüncü muma gelmişti. Üzgün bir sesle, “Biliyorsunuz ben sevgiyim!” diye konuştu, “Yanık kalmak için çok çabaladım, ama olmuyor; gücüm tükendi. İnsanlar çoktandır beni unuttular. Bir kenara fırlattılar. Aşkı, sevgiyi öldürdüler. En yakınlarını bile sevmiyorlar. Böyle bir dünyada yanıp duramam.” Üçüncü mum da söndü.
Bir çocuk girdi odaya. Dört mumdan üçünün söndüğünü görünce merakla yanlarına gitti: “Neden yanmıyorsunuz?..” diye sordu. Sönmüş mumlar cevap veremediler. Bu kez çocuk odada yanık kalan tek muma döndü: “Bunların yanmadığı yerde sen nasıl yanıyorsun?“
“Çünkü ben umudum” diye cevap verdi sonuncu mum, “Umudun mumu hiç sönmez.”
Çocuğun yüzüne sımsıcak gülümsedi: “Üzülme” diye devam etti sözlerine, “Benim alevimle diğer mumları yakabiliriz. Böylece hepsi yeniden işlevlerini sürdürürler.”
Ve barış mumunu, inanç mumunu, sevgi mumunu tekrar yaktı… Mumlar sonsuza kadar yanacak,yanacak ve yanacaklar

umut ateşinizin sönmemesı dılegıyle

eyvallah...

“Umudun mumu hiç sönmez.”
???????????????????????????

Ben söneni gördüm dersem!!!

"İnsan tükenmez demiş yazarın biri,besbelli görmemiş tükenmişini"

Ben söneni gördüm dersem!!!

İnanırım

Hicran düşen her gönül, hasret günleri sayar.
Umudun fidesini, toprağa mı geç ektim?
''-Neden kurudu?'' Diye, suçu bende bulma yâr
Sen, umudun son mumu... Damla damla erime!
İrfan YILMAZ

[QUOTE=HaYaL;6044827]İnanırım

Umudun son mumu bazen yakamadan diğerlerini dalma damla erir değil mi?

Umudun son mumu eridikçe eritir,erittikçe yanar,yandıkça tükenir.Ve son...

Ve son..mum yeniden başkalarının elinde şekillenmeye başlar ya da şekillendirilmeye çalışılır ama eski aydınlığı olacak mı acaba

Bir umudun yiten aydınlığında kayıp gitmesi..

Herkes gibi ışığın peşine düşmektense kendim gibi gölgenin kuytusunda yaşarım...

Mum yanmış yada sönmüş fark etmez demek zorundayım...Başkalarının ellerinde şekil almaktansa bunu demeliyiz sanki ne dersin adı güzel olan HAYAL?

Keşke şu yukarıdaki hikayeyi yazan kişi bunu ümitsiz bir zamanında yazabilseydi...

Ben kendisini anlardım.

Oda kendisini anlatabilirdi.

Herkes gibi ışığın peşine düşmektense kendim gibi gölgenin kuytusunda yaşarım...

Sönmüş yanmış artık önemi yok değil mi...yorumlarını beğendiğim sevgili almina

HaYaL tarafından gönderildi.

Sönmüş yanmış artık önemi yok değil mi...yorumlarını beğendiğim sevgili almina

En kuvvetli itiraz ses çıkarmamaktır.Ben sustum sende sus artık,içimizden konuşalım,ışıkda biziz mumda,umudun ise bizde adı başka.