Konu: Sözde Soykırım Günü 24 Nisan

Yine bir 24 Nisan, yine yıllardır Osmanlı Devleti'nin, devlete ve millete kasteden dernek ve örgütlere müdahale ettiği günü, anma günü yapan Ermeniler'in toplandığı, Türklük ve devleti için hakarette buluştuğu bir gün. Adının soykırım ilan edildiği, Osmanlı Devleti'nin emperyalist devletlerin ayak oyunları ile isyan başlatmış ve birçok yerde katliam yapan Ermeniler'e dur demek için çetecileri topladığı, tutukladığı bir gün. Türk tarihine küfretmeyi bir görev sayan dahili ve harici bedhahların birleştiği, devlet ve millete kin kustuğu, hain emellerine ulaşamadığı Sevr'i diriltme hayallerinin yeşertildiği bir gün.

Yıllardır bu paranoyayla hareket eden Ermeniler ve emperyalist yandaşları, Türk toprakları üzerinde emellerini gerçekleştirmek için sözde soykırım gününü düzenlemekte ve eskiden olduğu gibi lobi faaliyetlerini üst seviyeye taşı*****, Türkiye Cumhuriyeti Devletinden hak talep etmektedir. Bugünlerin nasıl hasıl olduğu ve böylesi bir katliamın varlığını ortaya koyabilmek için tarihsel bir değerlendirme yapmak, olayların nasıl cereyan ettiği ve katliamı kimlerin yaptığını ortaya koymak için gerekli bilgilerden faydalanmak yerinde olacaktır. Bu bağlamda, bu süreci ve olayların tarihsel gelişimini değerlendirmek gerekmektedir.

Ermenilerin kökeni hakkında en yaygın ve kabul göreni, M.Ö. 700'lerde Fırat'ın doğusuna yerleşen Hint-Avrupa kökenli Phrygialıların bir kolunun, bölgenin eski halklarının kalıntıları (Urartular, Hurriler) ve Kafkas kökenli halklarla karışmasından meydana geldiğidir.Güçlü bir yapıya sahip olmayan ve kendini kabul ettiremeyen Ermeniler, bir kaç prenslikten ibaret olarak bugünlere gelmiş, daha çok başka milletlerin hakimiyeti altında kalmış, emperyalist güçlerin gayretleri sonucunda 20. yüz yılda bir devlet olma niteliği kazanmışlardır.

Tarih boyunca Medlerin, Perslerin, Romalıların ve Bizanslıların idaresinde kalan Ermeniler ile Türkler'in ilk münasebetleri Çağrı Beyin Doğu Anadolu'ya ilk keşifleri sırasında başlamış, Alparslan'ın Malazgirt'te Bizans kuvvetlerini bozguna uğratması akabinde bölgeye Türk göçünün başlamasıyla hız kazanmıştır. Bir süre Bizans'a bağlı bir prenslik olarak yaşayan Ermeniler, daha sonra Anadolu Selçuklu Devleti hakimiyeti altına girmiş, Memlüklüler tarafından ise ortadan kaldırılmıştır. Anadolu'nun Osmanlı iradesi altına girmesiyle Ermeniler'de artık bir başka Türk Devletinin hakimiyetine girmiştir.

Osmanlı ve daha önceki Türk devletleri idaresi altında yaşayan Ermeniler, bu devletlerin yönetiminden memnun olduklarından, bu devletlere tabi olmayı kolay benimsemiş, Osmanlı Devleti döneminde gördükleri aşırı hoşgörü ve bunun karşılığında devlet kademelerinde almış olduğu görevlerde göstermiş olduğu özveriden dolayı ''millet-i sadıka'' ünvanını almışlardır.

Osmanlı idaresi altında bulundukları dönemde dini ve sosyal işlerine karışılmayan Ermeniler 19. yüzyıla kadar müreffeh ve huzurlu bir toplum olarak yaşamışlardır. 19. yüzyılda emperyalist devletlerin Osmanlı üzerinde ki emelleri, Ermenileri tahrik ederek kargaşa yaratmaya çalışmışları ortamını doğurmuştur. Balkanlarda başarıya ulaşan yabancı devletler, bu sefer Anadoluya yönelmiş, Ermeniler'i kışkırtmaya başlamışlardır.

Kışkırtma hareketleri ilk olarak Ruslarca başarıya ulaşmıştır. 1. Petro İran'la yapmış olduğu savaşta Ermeniler'den yararlanmış, kazandığı savaş sonrası, imzalamış olduğu Türkmençay anlaşması ile Revan ve Nahçıvan alınmış, buralar birleştirilerek Rusya'ya bağlı bir Ermeni vilayeti kurulmuştur. Gitikçe bağlılığı sağlayan Rusya, Osmanlı-Rus savaşlarında yine Ermeniler'den faydalanmış, Ermeniler ihanet ederek Rus saflarında asker olarak görev yapmıştır.

Osmanlı hakimiyeti altında sosyal, kültürel, ekonomik ve dini özgürlüklere sahip olan Ermeniler özellikle İngiliz ve Rus oyunlarının aleti durumuna düşmüş, çete ve derneklerin oluşmasına ortam hazırlamıştı. Bu durum daha fazla devam etmeyip, ilk olaylar 1890 yılında Erzurum'da meydana gelmiş, her iki taraftan 12 kişinin ölümüyle son bulmuştu. Yabancı devletler bu olayları bir katliam olarak duyurmuş, Osmanlı Devletini göreve davet etmiş, Ermenilerin ise cezasız kalması ile sonuçlanmasını sağlamıştı. Bu ise Ermenileri iyice cesaretlendirmiş, birçok çetenin ve derneğin faaliyetlerini daha fütürsuzca yapmasını tetiklemişti.

İlk isyanı, yine aynı yıl meydana gelen Kumkapı gösterisi, 1892-93'te Kayseri, Yozgat, Çorum ve Merzifon olayları, 1894'te Sasun isyanı, Babıali gösterisi ve Zeytun isyanı, 1896'da Van isyanı ve Osmanlı Bankası'nın işgali, 1903'te ikinci Sasun isyanı, 1905'te Sultan Abdülhamid'e suikast girişimi ve nihayet 1909'da gerçekleşen Adana isyanı izlemiştir.

Ardı, ardına takip eden isyanlar ve katliamlar Avrupa basını tarafından Ermeni katliamı yapılıyor diye lanse edilmiş, Ermeniler için bir lobi oluşturmayı amaçlamışlardır. Bunda başarılı olan ülkeler Osmanlı'yı sıkıştırarak birçok imtiyaz sahibi olmuşlardır.

1. Dünya savaşının patlak vermesi ile Osmanlı hükümeti seferberlik ilan edilmişti. Seferberlik ilanından itibaren Osmanlı Devleti dokuz ay boyunca iyi niyetli ve küçük tedbirlerle işi çözmeye çalışmıştı. Ama olayların önüne geçemeyince ciddi tedbirler almak zorunda kaldı. 24 Nisan tarihinde vilayetlere acil kaydı ile bir genelge yolladı. Ermeni derneklerinin kapatılması, elebaşlarının tutuklanması bildirildi. Bu emir üzerine İstanbulda 2345 kişi tutuklandı. Alman Büyükelçisi Wangenheim bir raporunda tutuklamanın; ''24/25 nisan 1925 gecesi ve Ertesi günü olduğunu, İstanbul'da aralarında doktor, gazeteci, yazar, din adamı ve mebusların olduğu 500 ermeninin, taşnak ihtilal örgütü üyesi olması sebebiyle gerçekleştiğini belirtmektedir.'' Komite ve teşkilatları için bir yıkım olan bu tutuklamadan dolayı ermeniler, genelgenin çıkarıldığı bu tarihi, her yıl katliam günü olarak kabul ettiler.

Ermeniler, Osmanlı-Rus savaşlarının birçoğunda onların saflarında yer alarak, Osmanlı kuvvetlerine karşı çarpışmış, Osmanlı kuvvetleri hakkında verdiği bilgiler ile kayıplar verilmesine neden olmuşturlar.

Nitekim İstanbul'da bulunan Avusturya-Macaristan İmparatorluğu Askerî Ateşesi Joseph Pomiankowski de Ermenilerle Ruslar arasındaki ilişkiyi şu şekilde açıklamaktadır:


"Talat ve Enver Paşa, hemen harp başlar başlamaz, Ermenilerin düşman tarafını tutmaları, bilhassa Osmanlı ordusuna karşı düşmanca girişimlerde bulunmaları halinde şiddetli karşı önlemler alınacağı hususunda kesinlikle uyardı. Buna rağmen Ermeniler, Türklere karşı düşmanca faaliyetlerde bulunmaktan, bilhassa Türk silahlı kuvvetlerine saldırmaktan geri kalmadılar. Başlangıçta çok sayıda Ermeni asker, bazı Ermeni subayları, başlarında bir Ermeni milletvekili olduğu halde kaçıp usya'ya gittiler. Bunlar, Rus hududunu geçen Ermenilerle birlikte Ermeni gönüllü alaylarına katıldılar. Rusların safında Türk hududunu geçerek Müslüman halka barbarca saldırılarda bulundular. Ermeni haydud çeteleri Osmanlı ordusunun gerisine, ikmal kuvvetlerine, postalara ve bağımsız birliklere hücum ettiler. Türk hükûmeti ve ordusunun ileri gelenleri, Ermenilerin genel bir ayaklanmaya girişecekleri hususunda endişe etmekte haksız değildi. Gerçekten de bu isyan Nisan 1915'te Van'da patlak verdi"


Osmanlı Devleti Ermenilerin isyanının önüne geçebilmek ve olayların vehametinin ciddi boyutlara ulaşmasının ardından, cephe gerisine müdahale edebilmek adına Ermenilerin isyan çıkaramayacak şekilde dağıtılması kararı alındı. Ve böylece tehcir kararı alınmış oldu.


İlk olarak Erzurum, Van, Bitlis, Antakya, Maraş, Adana, Kozan ve Mersin vilayetlerinin boşaltılmasına karar verildi. Alınan teddbirler Ermenilerin savaş halindeki Osmanlıya hem arkadan hançer vurmasını engellemek, hem de isyan çıkarıp iç huzursuzluk yaratarak, kan dökülmesini engellemek üzereydi.


Tehcir daha sonra genişletilerek uygulamaya konulmuş, 438 bin kişinin yeri değiştirilmiştir. Tehcir sırasında ki ölmlerin çokluğu ise yine abartıdır. Yerleri değiştirilen Ermenilerin sayısı 438 bin kişi ike, yeni yerlerine ulaşan Ermeni sayısı 382 bin kişidir. Yollarda çete saldırıları sonucu hayatını kaybedenlerin sayısı 9 bin kişidir. Ayrıca kalabalık bir tehcir esnasında, tifo dizanteri gibi hastalıkların yaygın olması düşünüldüğünde, yine burdaki kişilerin ölümünden Osmanlı Devleti sorumlu tutulamaz. Osmanlı Devleti zaten savaş halinde olmasına rağmen, tehcir için büyük bir ödenek ayrımış, bunu vilayetlere ve bu işlerden sorumlu olan kişilere ulaştırmıştır.


Tehcir kararının alınmış olduğu vilayetler göz önüne alındığı zaman bu yerlerin cephelerin güvenini sarsacak bölgeler olduğu görülmektedir. Birincisi Kafkasya ve İran, ikincisi ise Sina Cephesinin art bölgeleridir. Bu yerlerde sürekli isyan çıkarılan Ermeniler, ayrıca düşmanla işbirliği yaparak, bu cephelerin düşmesi için kolaylaştırma hareketleri yapıyorlardı. Cepheden yaralı dönenlere ve cepheye yardım için çıkan asker ve mühimmat birliklerine saldırarak güç kaybına neden oluyorlardı.

Osmanlı Devleti almış olduğu tedbirlerle, zor şartlara ve savaş içinde bulunmasına rağmen Ermenilerin canlarını ve mallarını koruma altına almıştır. Osmanlı'nın asıl amacı soykırım olsaydı, masrafa ve zahmete girmek yerine Ermeniler'i bulundukları yerlerde imha yoluna girmezler miydi?

Görüldüğü üzere, Osmanlı Devleti soykırım yapmamış olup, savaş halindeyken cephe gerisini güvence altına almış olup, Ermeniler'in isyanını durdurmak ve kan dökülmesini engellemek üzerine çalışmıştır. Ayrıca Osmanlı Devleti idaresinde yaşayan 120 bin Ermeni Yunanistan'a geçiş yapmış, 50 bin Ermeni ise Osmanlı Devleti'ne karşı Rus saflarında yer almıştır. Yine Amerika ve Fransa'ya iltica eden Ermenilerin varlığıda yine belgelerle sabittir. Osmanlı iradesi altında hiç bir zümreye zulüm ve soykırım uygulanmamış, bu yıllardır süregelen emperyalist güçlerin Ermeniler için yürütmüş olduğu lobi faaliyetlerinin bir ürünüdür.

Halbuki durum Ermeniler açısından böyle değildir. Ermenlilerin yapmış olduğu katliamlar ve vahşetin boyutunu günümüze kadar belgelerle ulaşmıştır. 600 bine yakın Türk Ermeniler tarafından katledilmiştir. Katliamın boyutunu daha detaylı görebilmek için birkaç örnek verelim.

Çarlık Kafkas Orduları Karargâhı'na bağlı askeri mahkemede görülen bir dava bu mezalimin boyutlarını göstermektedir. 3'üncü ve 4'üncü Ermeni gönüllü birliklerine bağlı 8 Ermeni subay ve askerinin yargılandıkları davanın karar metni insanın tüylerini ürpertmektedir:

"Azerbaycan-Van Birliği'ne bağlı Kolordu Mahkemesi, 1916 yılı 10 Eylül günü, gereken heyet toplanarak 3'üncü ve 4'üncü Ermeni gönüllü birliklerine bağlı Ermeni gönüllülerden sanıklar Seno Arutunyan , Hay (hem de Ayk ) Ohanyan ve diğerlerinden oluşan toplam sekiz kişiyle ilgili davayı görerek; onları Kürt kadın ve kızlara tecavüz, 26 kadın ve çocuğa kasıtlı olarak işkence etme ve ölümcül yaralayarak öldürme konusunda suçlu bularak adı geçen sanıkların tümünün asılarak idam edilmelerine ve tüm imtiyazlarının alınmasına karar verdi."

Rus arşivlerinde bulunan Türk Orduları Kafkas Cephesi Kumandanı Vehbi Paşa 'nın Rus Orduları Kafkas Cephesi Başkumandanı General Prjevalski'ye yazdığı 22 Ocak 1918 tarihli mektup Rus ordularının ayrılmasının yol açtığı vahşeti başka bir gözle kanıtlar niteliktedir:

"Rus ordularının işgal ettikleri malum vilayetlerdeki Osmanlı tebaası Müslümanların Ermenilerin zulmüne karşı korunmasıyla ilgili tarafınızca sorumlu görevlilere verilen kesin emirden ve doğabilecek her türlü uygunsuz hareketlerin önlenmesine yönelik somut ve sert tedbirlerin alınması sözünüzden dolayı en içten teşekkürlerimi iletirim. (...) Özellikle Erzincan'dan Rus kolordusunun ayrılmasının ardından Ermeni zulmü, hanelere saldırı ve kuytu köşelerde adam öldürme boyutunu aşarak daha da yayılmış ve köylere açık saldırılara, kadınlara tecavüze, erkek nüfusun katledilmesine, köylerin ateşe verilmesine dönüşmüştür. Bu arada Erzincan'dan güneydoğu istikametine 18 kilometre uzaklıktaki Zekkih köyü, 12 Ocak 1334 tarihinde bu tür talihsiz olaylara maruz kalmıştır. Bir hafta öncesinde Ardası'dan 3 kilometre uzaklıktaki Müslüman köyü Koska, 30 kişilik bir Ermeni çetesinin saldırısına uğramış, köyün yakılmasının ardından insanlığa kan ağlatacak bir dram yaşanmıştır."

Bir Ermeni Subayı yine Ermenilerin Türk esirlere nasıl davrandığı hakkında şunları iafede ediyor: ''Türklerin Aleksandropol'a yaklaşmaları üzerine biz de Karakilise'ye çekilip oradaki ana kuvvetlerimize katıldık. Bu çekilişimizde Ruslar tarafından harpte esir edilmiş ve Rusların harbi bırakması üzerine de bizim elimizde kalan 3 bin kadar harp esiri Türk askerini de beraberimizde götürdük. Karakilise'ye çekiliş sırasında 2 bin tanesi merhametsizce öldürüldü. Gösterilen vahşet beni hasta etmiş, fakat yapılanlara itiraz etme imkanı bulamamıştım. Bazıları yine nispeten acı çektirilmeden vurulup öldürüldüler. Çoğu ise yakılarak öldürüldü... Esirlerden bin kadarı da öldürülmeyip muhafaza edildi. Bunun sebebi de Avrupa'da bizim Ruslardan büyük sayıda esirin devraldığımızın bilinmesi ve ileride bu esirlerin hesabının bizden sorulacağı endişesi idi.''

İngiltere'nin Halep Başkonsolosu Barnham'ın hükümetine gönderdiği raporunda; ''Sonuçta şunu açıkça belirtmeliyim ki sülfürik asit ve bomba atarak yeteri kadar barbarlık yapanlar aynı zamanda bu katliamın sorumlularıdır. Görünen o ki anarşi tarihinde ilk kez böylesine cehennemi bir yöntem kullanarak mezalim gerçekleştiren Ermenilerdir'' ifadesi yer almaktadır.

Bunlar Osmanlı'nın mezalim yaptığı iddia edilen tarihin gerçeklikleridir. Ermenilerin katliamcı bir millet olduğunu anlatan, binlerce bilgi ve belge mevcuttur. Bunlar sadece bu dönemden sadece bir kaç örnektir. Nasıl katliamcı bir millet olduğunu gözler önüne seren ASALA terör örgütünün hariciyecilerimizi katlettiği günler çok eskide kalmamıştır. Daha 15 yıl öncesinde Hocalı'da yine birçok Azeri Türk'ün kanına giren, hunharca katleden yine Ermenilerdir. Hamile Türk kadınlarının karnından bebeklerini çıkarıp kesen, hızarlarla insanlarımızı yine katleden onlardır.

Yıllardır Türkiye'yi soykırım ile suçlayan emperyalist devletler kendi pisliklerini temizlemelidirler.

18. yüzyılın sonlarında 21 milyon Zaireli'ye soykırım uygulayan ve yine Cezayir'de 1 milyon kişiye işkence çektirip yüzbinleri katleden Fransızlar, 2 milyon Kenyalı'yı soykırım yapan İngilizler, Milyonlarca yerliyi katleden Christoph Colomb ve George Washington'un ABD'si, bu günde 1 milyondan fazla Irak'lıya soykırım yapmaktadır. 1 milyon Bedeviyi zehirleyerek ve açlığa terk ederek soykırıma uğratan İtalyanlar, 1,5 milyon Müslümanı techir ederek yüz binlercesinin ölümüne sebep olan Ruslar'dır. Yüzbinlerce Türkmen'in kanına giren Çin'lilerdir. Bunlar nedense soykırım sayılmamış, yıllardır Osmanlı katliam yapmış deyip teraneler uyduran yine onlardır.

Her şey ortadadır. Soykırımı yapan kimlerdir, apaçık bellidir. Müslüman ve Türk'e kin besleyen emperyalist güçler emellerinin ardından koşmaktadır. Bunun adı bugün soykırım, bunun adı bugün tek yanlı bağımlılık olan AB, bunun adı bugün demokrasi götürüyorum diyen ABD'dir. Bunun adı ''Türkler 1.5 milyon Ermeni'yi ve 30 bin Kürt'ü katletti'' diyen, emperyalist uşağı Orhan Pamuk'tur. Bunun adı, aydın kisvesine bürünmüş; gazete, dergi ve televizyon köşelerini eline almış, Türk'e hakaret için fırsat kollayan, 301. Madde kaldırılsın diyen, vatan millet düşmanı emperyalistler ve onların işbirlikçileridir. Bunun adı kısaca; 24 Nisan sözde Soykırım Gününde birleşen Sevr hayaliyle yananların hıyanetidir...

Saygılar...

DEMİRHAN &#199RACI

Yazı şahsıma ait...Herhalde yorum yapmak zorunda değilim artık.

Ah şöyle iki üç tane hem cebi dolu hemde yüreği sağlam adam olacak, çıkar her 24 Nisan'da tüm Türkiye'de etkinlik düzenler bende kendi ölen insanlarım için tören düzenler , ağıtlar yaktırırdım.

Diasporanın parası var , politikacıları var!
Uyan Türküm diyen işadamları , uyan Türküm diyen bürokratlar!

Hem çıkıp

"Neden Ermeniler ortak komisyon kurma önerimize cevap vermiyor"
"Ermeniler yada Batılı Tarihçiler neden gelip Türk tarihçilerle tartışmıyor"
"Biz arşivlerimizi açtık, gelsinler tartışalım"

diyorsunuz...

Hem de "farklı" düşünen yazarların yazılarının yayınlanmasını engelliyorsunuz.

Bu ne perhiz bu ne lahana turşusu derler adama...

24 Nisan 1915’te, İstanbul’da zaptiyelerin ellerindeki listelere göre tutukladığı iki yüzden fazla Ermeni aydınından pek çoğu, hayatları boyunca ellerinde kalemle fikir mücadelesi vermişlerdi.

Çoğunluğu gazeteci, yazar, öğretmen, siyasetçi ve din adamı olan bu insanların yarıya yakını, sürüldükleri Çankırı ve Ayaş’ta katledildi. İlk sürgün grubuna dahil edilmeyip bir süre daha İstanbul’da kalmasına göz yumulan Krikor Zohrab, Vartkes Serengülyan gibi isimlerse sonraki aylarda onlarla aynı kaderi paylaştı.

O ilk büyük kafileyle sürülenler arasından, kaçıp canını kurtaranlar, isim benzerliği nedeniyle yanlışlıkla sürgün edilenler, özel bir izinle geri dönenler de çıktı. Büyük bestekâr ve din adamı Rahip Gomidas gibi, İstanbul’a dönmesine izin verildiği halde yaşadıkları ve gördükleri nedeniyle akıl sağlığını yitiren ve 20 yıl sonra hastane köşelerinde can verenler de oldu.

24 Nisan, Anadolu’nun çeşitli yerlerinde ‘çart’ (kesim), ‘ağed, yeğern’ (felaket), kafle, seferberlik gibi adlarla anılan ve yüz binlerce insanın ölümüyle sonuçlanan Büyük Felaket’in başlangıcı değil ama en önemli dönemeçlerinden biridir. Bir halkın kültür hayatını şekillendiren seçkin tabakanın ortadan kaldırılmasının acısı ve etkisi çok büyük olmuş, bu durum sonraki bütün kuşakları etkisi altına alacak bir çoraklaşmaya yol açmıştır.

Ermeniler, bu büyük yaratıcılar grubuna duydukları saygının sonucu olarak 24 Nisan’ı milat kabul ettiler. Onları anmak, bu kadim halkın bütün masum kayıplarını anmak anlamına geliyor.



24 Nisan nedir?

Binlerce cevabı olan bir soru.

Yerevan’da ayrı, Beyrut’ta ayrı, Halep’te ayrı, Paris’te ayrı, Los Angeles’ta ayrı, İstanbul’da ayrı. Glendale’de, Watertown’da, Alfortville’de, Burc Hamud’da, Kurtuluş’ta ayrı…

Ailesi Der Zor yollarında kalmış, kendisi misyoner yetimhanelerinde büyümüş olanın cevabı ayrı, Sivaslı ana babadan doğup Ermenice bilmeyen New York’lu sanat öğrencisinin cevabı ayrı, Marsilya’da konfeksiyon atölyelerinde ömür tüketmiş, kocası da kendi gibi kılıç artığı olan ihtiyar kadının cevabı ayrı, geçim derdiyle İstanbul’a gelip yaşlılara bakan Yerevanlı hastabakıcının cevabı ayrı.

Yine de, dünyanın farklı enlem ve boylamlarındaki Ermenileri yatay ve dikey olarak kesen bütün çizgilerde, her bireyin yüreğinde ve belleğinde ayrı bir vurguyla dillenen hisler yelpazesi ortak: Hüzün, özlem, naçarlık, korku, öfke, kavga arzusu, haykırış…

1915’te Ermenilerin Trakya ve Anadolu’nun bağrından, Sivas’tan, Adana’dan, Diyarbakır’dan, Samsun’dan, Merzifon’dan, İzmit’ten, Çorlu’dan sökülüp atılmasının, topraklarından sürülüp öldürülmesinin, Ortadoğu’da, Avrupa’da, Amerika’da, bilmedikleri diyarlarda yeni hayatlar kurmak zorunda kalmasının yarattığı acıyı simgeleyen tarih 24 Nisan… Dahası, bu acının görmezden gelinmesi, yok sayılması, küçümsenmesi, sayıya vurulması, politikaya alet edilmesi, tarihten silinmeye çalışılması, velhasıl inkâr edilmesi karşısındaki duygusal patlamanın ifadesi.

*

Yerevan’daki bir tepeye kurulu anıta doğru bir nehir gibi akan, bayramlık kıyafetlerini giymiş, çoluk çocuk, kadın erkek, genç yaşlı, güneşin altında, metin, ağırbaşlı adımlarla yürüyen, ellerindeki kırmızılı beyazlı çiçekleri sırt sırta vermiş soğuk taşların ortasında hiç sönmemecesine yanan ateşin çevresine bırakan binlerce insan. Bütün memleket o ateşin çevresinde dönüyor, ölüleri anmak için hayat bir günlüğüne duruyor. Gomidas’ın derinden yükselen ezgileri bu sessiz yürüyüşe eşlik ederken, tepeye adını veren kırlangıçlar insanların başları üzerinde hızla kanat çırparak geçiyor.

Ulusların mutluluklarını, sevinçlerini paylaştığı günler vardır; Ermenilerin ulusal günü ise yasla birlikte anılır. Ermenice takvimlerde, o gün, geri kalan 364 günden farklı olarak siyah çerçeve içine alınmıştır.

İlk kez 1919’da, İstanbul’da, kendileri de tehcirin ateşten yüzünü görmüş aydınların girişimiyle yas ve anma günü olarak idrak edilen gün, Türkiye’den gayri, dünyanın dört bir yanında, Ermenilerin olduğu her yerde insanları bir araya getirir.

Dermansız bir cerahat gibi duran inkârın yüzsüzlüğüne karşı öfkeyi dil olarak kuşanan, yükselen sloganlarla ve çıkarcı batılı siyasilerin ihtiraslı söylevleriyle masumiyetine gölge düşürülmeye çalışılan, en önde siyah giyimli, ak saçlı ihtiyarların saf tuttuğu, yitip gidenlerin dolmayacak boşluğunu itiraf eden gözyaşlarının damla damla süzüldüğü bir kara gün.

24 Nisan… Kaybedilen yurdun, kaybedilen canların ardından yakılan ağıt; yok edenin, yok sayanın, hor görenin yüzüne karşı yükselen zılgıt.



Yeni yollar

Büyük Felaket’in yüzüncü yıldönümü yaklaşırken, diasporadaki Ermeniler için öfkelerini bastırıp, aklıselimi ve barışçı bir dili sahiplenmekten başka çıkar yol var mı?

Devletin bütün imkânlarını seferber ederek sürdürdüğü inkâr kampanyasına karşı mücadeleyi elden bırakmamak elbette önemli. Ancak, 1915’te yaşananları kendince geçerli nedenlerle soykırım olarak tanımlamaktan kaçınan herkesi inkârcı ve düşman ilan etmek de akıl kârı değil.

Yaşanan acıların önünde saygıyla eğilen, on yıllardır süren inkâra karşı mücadele eden ve sayıları giderek artan Türkiyelilerle bir araya gelmek için yollar aramak, onlarla özgürce konuşabilmenin önündeki engelleri kaldırmak, işbirliği kanallarını açık tutmak, Türkiye kamuoyunun doğru bilgilenmesini sağlayacak projelere imza atmak gerek.

Vaktinde, katliamdan kaçan Ermeni muhacirleri saklayıp onları Rusların kontrolü altındaki emniyetli bölgelere geçiren Dersimli Alevi Kürtleri, İttihatçıların katil emirlerine karşı çıktığı için görevden alınan, hatta öldürülen Osmanlı memurlarını hatırlamak, 1915’e dair anlatıya onları da dahil eden bir yaklaşım geliştirmek gerek.

Özcü bir bakış açısıyla bütün Türkleri ve art arda gelen nesilleri cinayetle suçlamanın, diplomatik ayak oyunlarına alet olup Türkiye’yi nafile yere köşeye sıkıştırmaya çalışmanın zamanı değil artık. Profesör Papazian’ın geçen haftaki Agos’ta belirttiği gibi, Türkiye’nin sorunlarını özgürce tartışıp geçmişiyle yüzleşmesini isteyenlerin verdiği mücadeleye destek olmak, belki de yapılacak en doğru şey.

Sen neyin derdindesin...Evet Halaçoğlu ortak çalışma için Ara Sarafian ı gel beraber çalışalım ve belgeleriyle ortaya çıkaralalım demesine rağmen son anda bundan vaz geçmiştir....Şimdi bu çalışmaya katılmak sana mı kaldı da burda hala bölücülük yapmaya devam ediyorsun...

mesajlarınız siliniyor çünkü tamamen Türk milletini katliamcı ve soykırımcı olarak gösteriyor ve bunu kabbullenmemizi istiyorsunuz.
bu kabul edilemez birşeydir.
istedikleriniz gerçekleşmeyecektir.bunun gibi birşeyi kabullenemeyiz,çünkü olmayan birşeyi olmuş gösterip saygısızlık yaratanlara tahammül yoktur.
ayrıca 1 konunuzu ibretlik varsayarak silmiş değilim.
ve bu mesajınız da sözde soykırımı desteklediği için silinmesi gerekiyor fakat bunu da silmiyorum.
buyrun düşüncelerinizi kurallara bağlı kaldığınız müddetçe arkadaşlarımızla tartışın
şu mesajı okuyan biri acaba ne kadar tahammül edebilir onun silinmemesine diye ayrıca düşünüyorum.
baştan sona zırvayla dolu !

Kimse işlediği suçtan ötürü suçlanamaz da cezalandırılamaz da.

Kimse 100 yıl önce işlenmiş cinayetlerden bugun yaşayan insanları sorumlu tutmaz, tutmuyor da...

Burda sadece tarihe farklı pencerelerden bakan Türk yazarların yazıları sunuluyor.

Böylece yöneticlerin ne kadar hoşgörülü ve demokratik olduğu da ortaya çıkıyor.

Hoşlarına gitmeyen düşüncelerin ifade edilmesini engelleyen bir site mi, "yasakçı" bir site mi onu görüyoruz.

Burda paylaşılanların hiçbiri suç değil, öyle olsa bu yazıları yayınlayanlar yargılanıp ceza alırdı belli ki burda yazılı olmayan kanunlar işliyor. Yöneticiler beğenmedikleri düşüncelerin ifade edilmesini engelleyen bir tutum içindeler. Mussolini İtalya'sı, Salazar Portekiz'i, Franco İspanya'sı, Castro Kübas'sı, Stalin Sovyetleri gibi...

Seçim sizin...Mussolini İtalya'sı, Salazar Portekiz'i, Franco İspanya'sı, Castro Kübas'sı, Stalin Sovyetleri gibi bir yönetim şekli mi benimseyeceksiniz, yoksa gelişmiş batı demokrasileri gibi bir yönetim şekli mi?

bu tavırlarınızla ben diğer yönetici arkadaşımı mesajın durması için boşuna ikna etmeye çabalıyorum o zaman !
eğer dşüncelerinize değer vermiş olmasam ki - onaylamadığım şeyleri gelip burada paylaşıyorsunuz- o iki mesaj silinirdi. - silinmesi gerektiği halde silmedim-
ama karşıt düşüncelere yer verip bunu tartışmaya sunuyor olmamı göremiyorsanız o sizin işgüzarlığınız !
yönetimi bu konuda suçlayamazsınız !
çünkü bu bölüm soykırımı destekleyen değil reddeden bir bölümdür. bu halde bile, mesajlarınızı tartışmaya açık olarak bırakıyorsam dam üstünde saksağan vur beline kazmayı - sizin tabirlerinizle - olduğu halde yine de memnuniyetsizliğiniz diğer mesajlarınızı da silmeme bir nedendir !
beğenmiyorsanız eğer, bu forumda konu açmayabilir ve görüşlere cevap vermeyebilirsiniz.
kimse alnınıza silah dayamıyor konu açarken,yorumda bulunurken .
olmayan birşey hakkında bu kadar iddada bulunmak bu kadar tartışma yaratmak ve yönetimi azarlamak ne gibi bir durumdur acaba.
kimse sizin soykırım şaklabanlıklarınız hakkındaki yazıları okumak zorunda değildir LEF*
eğer karşıt bir düşünceyi paylaşmak istiyorsanız ülkemi "katliamcı" sıfatından çıkarınız!
böyle bir düşüncenin bile bir adabı olmalı !

müslüman insan soykırım yapmaz.biz zaten soykırımın kimin yaptığını çok iyi biliyoruz.
biz onları yüzyıllarca barış içinde yaşatmadık mı. yapsaydık ozaman yapardık.

Karşıt düşünceleri tartışmaya sunmak sizin tekelinizde mi?

Yoksa özgür bireylerin insiyatifiyle olacak bir şey mi?

"Ülkeye komunizm gelecekse onu da biz getiririz" diyen Nevzat Tandoğan geldi aklıma. 1940'larda Hitler ve Mussoli'nin pek populer ve kudretli olduğu zamanlardaki tek parti zihniyeti.

"Farklı düşünceler paylaşılacaksa onu da biz paylaşırız" diyen Turkforum yöneticileri de iki oldu.

Neden? Burası özgür bir tartışma platformu değil mi?

Neden karşı görüşleri paylaşmak sizin tekelinizde?

Üstelik rahatsız olduğunuz paylaştığım yazılar benim düşüncelerim bile değil...

Ulusal gazetelerde, ulusal basın-yayın organlarında çıkan yazarlara ait yazılar.

Ben cevabımı aldım.

Demek sizin yönetim anlayışınız Mussolini İtalya'sı, Salazar Portekiz'i, Franco İspanya'sı, Castro Kübas'sı, Stalin Sovyetleri gibi olacak.

Bir şey yapılacaksa "onu da biz yöneticiler yaparız" mantığı hüküm sürecek burda.

Ne kadar özgür bir tartışma platfor mu değil mi? Sadece belli bir görüş yansıtılabilir, diğerleri silinebilir.