Palyancolari ne cok severiz hepimiz...
Ne sirin, masum ve mutlu dururlar uzaktan bakinca...
O burnu ve dudaklarinin etrafina boyanmis kirmizi gülümseyisi, Gözlerinden ceker alir tüm bakislari...
Hep tek kisilik cikarlar sahneye, güldürürler eglendirirler...
Pek konusmazlar ama etrafi kahkahaya bogmayi basarirlar...
Yaklasip da gözlerine baksaniz oysa hüzne bogulacaginizi sanirsiniz...
Bir maskedir yüzüne boyadigi sirf mutlu etmek icin vardir o...
Mutsuzlugunu göstermeye hakki yoktur...
Gösterecek olsa kimse oturup onu izlemez...
Herkez mutsuzlugu def etmek icin kullanir onu...
Farkindadir bunun palyanco ama rolune devam eder...
Ve oyun biter herkez bencilligini toplar kalkar ve cikar...
Palyanco yüzündeki maskeyi cikarir...
Dudaklari ifadesiz...yüzünde yillarin yorgunlugu kirisikligi...
Etrafinizdaki bütün palyancolara bakin...
Hepsi cok ilgi görürler...
Ve aslinda ne kadar cok yalnizlar...
Ne kadar cok hüzün birikmistir gözlerinde...
Dokunsan aglayacaklar ama onlarin aglamaya da haklari yoktur...
Makyajlari akar...
Üzülme...bütün Palyancolar ayni hüznü yasarlar...
Hicbiri söylemez ama bütün Palyancolar mutsuzlar...
SunShine


LinkBack URL
About LinkBacks


Alıntı Yaparak Cevapla



















Yazima renk kattigin icin tesekkür ederim 



