Çocuklar... Çocuklar,
Yeryüzünün sevda gülleri.
Yasami anlamlandiran güzeller,
Sarisi, beyazi, siyahi ve esmeriyle,
Dagda, ovada, adada, sokakta;
Ister aç, ister tok,
Ister oyuncakli, ister oyuncaksiz,
Ister evsiz,
Ya da yurtsuz;
Hepsi ... Ama hepsi,
Özgür çiçekleridir, Sevgi Bahçesinin,
Yalniz degiller,
Yalniz olmadiklarini biliyorlar,
Çünkü gülücükleri ayni, umutlari ayni, sevdalari ayni...
Zeytin gözlü, boncuk gözlü,
Ne güzel gülüyorlar...
Gülücükleri;
Sevgi dolu, huzur dolu, umut dolu...
Baris, kardeslik ve ask dolu,
Umudun, hayallerin ve sevginin mimarlari...
Çocuklar...
Ipek sarisi,
Kömür siyahi,
Kivir kivir saçlariyla,
Yeryüzünün küçük ama zeki insanlari...
Yasaksiz, yalansiz ve savassiz,
Egitime degil, ögrenime kosanlar,
Merak eden ve soran,
Bakir tellerin degil, fiber optik,
Abaküsün degil, sibernetigin,
Klavyenin insanlari...
Bilgi çaginin tomurcuklari,
Tek silahlari; gülücükleri...
Adlari ne olursa olsun,
Nerede oturuyor olduklari,
Renkleri, cinsiyetleri önemli degil;
Çünkü onlar ayni dili konusur,
Gamzelerinde ayni çiçek,
Gözlerindeki isik ayni;
Yasaksiz, yalansiz, savassiz,
Sevgi dolu, ask dolu, umut dolu...
Bütün çocuklar kardestir,
Ayni kaderi paylasir,
Ayni acilara aglar,
Ayni sevinçlere güler,
Filler tepisirken ezilen onlar,
Soygun düzenlerinde aç kalan,
Savaslarda ölen,
Hastaliklarda en çok kirilan onlar.
Belki de bundandir,
Çocuklar,
Kavgayi, savasi sevmezler...
Hamasi nutuklar onlari etkilemez,
Ama havada taklabaz bir güvercin,
Evde sirnasik bir kedi,
Sokakta sevimli bir köpek,
Gülücük yagdirir o küçücük yüzlerine,
Sevgiyle parlatir gözlerini,
Siyahin, beyazin, sarinin ve esmerin,
Çünkü bütün çocuklar kardestir...
Kimisi sokakta,
Kimisi sirça köskte,
Kiminin anasütünden baska lüksü olmasa bile,
Gülücükleri ortak,
Gözlerindeki isik ayni ;
Kelebekler gibi özgür,
Yunuslar gibi duyarli,
Firat gibi coskulu ve yürekli...
Çocuklar!...
Ne olur hep öyle kalin...
Kendinize benzeyin,
Bize degil..................

alıntı...